เพื่อนรักหย่าร้างพร้มกัน Novels & Stories

เพื่อนแพรยกสองมือประสานทำตาปริบ ๆ “เออ ก็รักนั่นแหละ เวลาตัดใจว่าจะเลิกมันเจ็บทุกครั้ง แล้วเรื่องที่ทำให้เลิกกันส่วนมากไม่ใช่จากมือที่สามด้วยไง ถ้าเขาเลวกว่านี้อีกสักนิด ฉันคงตัดใจเลิกได้ง่ายกว่านี้”

ฉันตอบเขาพลางทำสีหน้าเศร้าสร้อย "เลิกคบเถอะเพื่อนแบบนี้" "แพรไม่เข้าใจว่าทำไมใบบัวถึงทำกับแพรแบบนี้เพราะว่าที่ผ่านมาเราก็รักกันสนิทกันมาตลอดเลย" "ใจคนเราอยากแท้หยั่งถึง"

ชีวิตโสดที่โคตรจะดี “มึงหย่าตอนไหนวะโอบ” ชัชชัยชักจะสร่างเมาซะแล้วสิ นี่เขาไม่ได้นัดดื่มกับอินทัชแค่สัปดาห์เดียวถึงกับตกข่าวเรื่องการหย่าร้างของเพื่อนเลยเหรอเนี่ย “กูไม่ได้หย่า” ตอบให้รู้แล้วยกแก้วขึ้นดื่มสักอึกก่อนจะพูดต่อ

ครั้งแรกเลยที่เห็นเขาหยาบคายแบบนี้ แต่ละอย่างที่พูดออกมา ยกมาเป็นเหตุผลไม่ได้เลยซักอย่าง บอกว่าเป็นเพื่อน เพื่อนอะไรเดินกอดกันมาแบบนั้น อีกนิดเนี่ยเข้าสิงได้แล้วนะ "เราเลิกกันค่ะ พริมเกลียดพี่" "พี่ไม่เลิก" "พริมจะเลิก เพราะพริมรับไม่ได้ที่พี่นอกใจพริม เลิกยุ่งกับพริมด้วยนะคะ " "พริม พริม พริม!" "รามกลับบ้านกันเถอะ"

มีรายงานข่าวว่าพายุไต้ฝุ่นจะพัดขึ้นฝั่งทางชายฝั่งตอนใต้ในเวลาหกโมงเย็น  เวลาสี่โมงเย็น เพื่อนร่วมงานก็ทยอยเก็บของเตรียมตัวกลับบ้าน  รถไฟฟ้า รถเมล์ หยุดให้บริการแล้ว  เพื่อนร่วมงานที่มีรถก็เสนอตัวไปส่งคนที่ไม่มีรถ ตอนที่เขาถามฉันว่าจะไปด้วยกันไหม ฉันก็ปฏิเสธด้วยรอยยิ้มอย่างสุภาพ  “ขอบคุณค่ะ แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวแฟนจะมารับ” พวกเขาหัวเราะแล้วพูดอย่างติดตลกว่ามีแฟนนี่ดีจังเลยนะ  เวลาห้าโมงเย็น ข้างนอกเริ่มมีลมพัดแรง  ฉันกดโทรหาจี้หุย แต่ก็โทรไม่ติด  หน้าต่างแชทยังค้างอยู่ที่ข้อความเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน เขาพิมพ์มาว่า “กำลังถึง” ฉันคิดว่ารถน่าจะติด หากเขามาช้าก็คงเป็นเรื่องปกติ  ห้าโมงครึ่ง ด้านนอกฝนเริ่มตก ภายในออฟฟิศเหลือฉันอยู่คนเดียว  ทันใดนั้นหลอดไฟเหนือศีรษะก็กะพริบ ก่อนมีเสียงดัง

"เรายังไม่รู้เลยว่า คุณนักรบไปคบหากับใคร แล้วอีกอย่าง การเลิกรากัน ก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา ของคู่รัก ถ้าไม่ได้มีการหมั้นหมายกัน ไม่มีการทำสัญญา ก็ไม่ถือว่า " "แต่พี่รบ บอกเลิกอัน " อันธิยาขึ้นเสียงดังทันที ทำให้เพื่อนๆ ที่นั่งกันอยู่รีบปราม ด้วยความตกใจ

เขาคือเพื่อนสนิทของพ่อที่เธอไม่ควรรัก... แต่กลับกลายเป็นคนเดียวที่ทำให้เธอรู้จักคำว่า 'รัก' 'เซ็กซ์' และ 'เสพติด'

พิมพ์ใจอ้อมแอ้มบอกเพื่อนไป เพราะพี่รัญคงไม่ให้เธอไป “ได้ยังไงกันพิมพ์ พวกเราไม่ได้รวมแก๊งแบบครบทีมมานานแล้วนะ ไหน ๆ ก็เรียนจบกันแล้ว ฉลองกันสักครั้งก่อนที่พวกเราจะแยกย้ายกันไปเติบโตไง” เพื่อน ๆ อีกหลายคนสนับสนุน และคะยั้นคะยอให้พิมพ์ใจไปด้วย

ดันใบหน้าหล่อเหลาออกห่าง “ก็ฉลองที่ไอ้ไม้มันได้หมั้นกับคนที่มันรักไง” “นั่นมันเรื่องของไม้ พวกเราไม่เกี่ยว” ปฏิเสธเสียงสั่นเอาตัวรอด “เกี่ยวสิ ก็พี่ไหมเป็นพี่สาวมัน ส่วนผมก็เป็นเพื่อนสนิท แล้วก็เป็นผัวพี่สาวมันด้วย”

โซนที่นั่งพร่ำไปเรื่อยปรับอารมณ์ไม่ทัน ยกมือขึ้นมาเกาศีรษะงงๆ เมื่อน้ำเสียงของเพื่อนเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา “รักมาก เพราะถ้าไม่รักมาก ก็คงไม่ตามตื๊อมึงเหมือนที่ผ่านมาหรอก คงจบกับมึงตั้งแต่ที่มึงบอกเลิกแล้ว” “แล้วมึงคิดว่า พริ้งจะเลิกรักกูไหม”