เพื่อนรักหย่าร้างพร้มกัน Novels & Stories

แนนนี่มองเพื่อน ๆ ที่ยืนในล้อมกันอยู่ ต้นอ้อยกับพิงค์ยิ้มแห้งตาปรือมึนเมาได้ที่ “เออจริงสิ ฉันกำลังจะหย่ากับจักรนะ ถ้าแกอยากได้เขาก็เอาคืนไปเลย..........ฉันเบื่อล่ะ........แด่มิตรภาพของพวกเรา” แนนนี่ยกแก้วชนกับเพื่อนแล้วยิ้มกว้างมีความสุข เพื่อนต่างมองกันงง ๆ กับคำพูดไร้เยื่อใยของแนนนี่

ยังคงฝืนพูดจาใจร้ายใส่เขา หากไม่ทำแบบนี้สุดท้ายแล้วคนที่จะต้องเจ็บปวดก็ต้องเป็นหล่อนอีกครั้ง การรักเขามันทรมานเกินไปจนไม่อยากต้องกลับไปสู่วังวนนั้นอีกแล้ว ขอตัดใจเสียตั้งแต่ตอนนี้ยังจะดีกว่า “เพื่อนจะดูแลดีเท่าสามีได้อย่างไร” “อย่าพูดแบบนี้นะคะ พี่กับหนูไม่ได้เป็นอะไรกัน เรา หย่ากันแล้ว”

ปานไพรินถามจงใจเน้นคำว่านอนชัดๆ เพราะหมั่นไส้ที่เพื่อนเอาแต่หลบตา "แบบนี้คงไม่ได้นอนอย่างเดียวแล้วล่ะ เล่ามาให้หมดเลยนะแอ้ แอ้กับคุณพุฒิมันยังไงกัน ไหนบอกว่าจะหย่าแล้วทำไมถึง..."พสิกาละไว้เพราะไม่รู้จะหาคำไหนมาพูดกับเพื่อน

การหย่าขาดของพิงชลและหมื่นนทีเป็นไปด้วยดีและเป็นความเต็มใจของทั้งสองฝ่าย ทุกอย่างหลงเหลือไว้เพียงคำว่าเพื่อนที่ดี แม้ความรักจองทั้งคู่จะไม่ได้สวยงามไปจนถึงปลายทางแต่ทั้งสองก็ได้เรียนรู้จากกันและกัน

กรกฤตดักคออย่างรู้ใจเพื่อน “ไม่หย่าวันนี้ วันหน้าก็ต้องหย่าอยู่ดี ในเมื่อคนสองคนไม่ได้รักกัน แล้วมึงจะยื้อไว้ทำไม อย่ามาอ้างเรื่องลูก สมัยนี้ผัวเมียคู่อื่นก็หย่ากัน แต่ยังทำหน้าที่พ่อแม่ได้มีถมไป ถ้ามึงรักเขาไม่ได้ก็ปล่อยให้น้องเขาไปเจอคนดีๆ ที่พร้อมจะรักเขาเสียดีกว่า ส่วนตัวม�

"ออยก็ไม่ชอบเหมือนกันที่เห็นแฟนตัวเองไปกับผู้หญิงคนอื่น นอกจากทานข้าวแล้วไปทำอะไรกันมาล่ะ" " คือเรากับพี่ไม้ไม่ได้มีอะไรกันเราแค่เจอกันที่หน้าห้องแล้วก็ออกไปกินข้าวพร้อมกัน"

ตั้งแต่แพรหย่ากับธาม เชอรี่ก็ไม่เคยถามเหตุผลว่าเพราะอะไรเพื่อนทั้งสองถึงได้หย่ากัน เพราะเธอคิดว่าเป็นเรื่องของคนสองคนจึงไม่อยากก้าวก่าย แต่นี่ผ่านมาหลายเดือนแล้ว เธอจึงลองถามดูในฐานะเพื่อนสนิท “ฉันรู้ว่าธามยังนัดเจอกับแฟนเก่าอยู่ ฉันก็เลยขอหย่า” “แล้วธามก็หย่ากับเธอ ง่ายๆ โดยที่เขาไม่ได้รั้งเธอไว้เลยเหรอ”

“วันที่เพื่อนชวนอัญญาไปเที่ยว อัญญาเห็นคุณนั่งกินข้าวกับแฟนของคุณ ตอนอัญญาไปโรงหนัง อัญญาก็เห็นคุณกับแฟนเข้าไปในโรงหนัง…” “แล้วเรื่องที่คุณบอกว่าเพื่อนป่วย ก็คือแฟนของคุณสินะ” “อืม” “งั้นเราก็หย่ากันเถอะค่ะ คุณไปใช้ชีวิตกับคนที่คุณรักเถอะ”

คำพูดปฏิเสธที่ไม่เป็นความจริงไทม์เอาแต่นั่งก้มหน้ากินก๋วยเตี๋ยวผัดของมันไปอย่างเงียบๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยด้วยซํ้า "แค่เพื่อนก็ดีพวกมึงก็จำคำนี้ก็แล้วกัน เพราะถ้ามันพังขึ้นมากูไม่อยากเห็นพวกเราต้องมาแตกกันเพราะคำว่ารักเกินเพื่อน"

"แต่เรายังเป็นเพื่อนกันได้ไม่ใช่เหรอ" "เราไม่ได้เป็นเพื่อนกันตั้งแต่แรก คงไม่จำเป็นหรอกที่จะต้องเป็นเพื่อนกัน ปล่อยเราได้แล้ว เดี๋ยวแฟนซันมาเห็นจะเป็นเรื่อง" "เราเลิกกับข้าวฟ่างแล้ว"