เพื่อนรักหย่าร้างพร้มกัน นิยาย & เรื่องราว

คนที่ยิ้มคือคู่บ่าวสาว ในขณะที่คนที่หน้านิ่งเฉยหรือดูถูกซึ่งกันและกันคือคนที่หย่าร้าง ความสัมพันธ์ที่พังทลายมักจะไม่จบลงด้วยดี โชคดีที่นี่ไม่ใช่ปัญหาสำหรับฟู่ฉีชวนและฉัน เขาไม่มีความรู้สึกต่อฉันเลย และฉันก็รักเขามาเพียงแปดปีเพราะความเข้าใจผิด

“แล้วไอ้ตี๋นั่นเป็นใคร เธอถึงต้องไปสนิทสนมกับมันด้วย หรือห่างกันแค่วันเดียวก็ลืมเลยว่าเธอมีผัวแล้ว” “นี่คุณ...มันไม่เกินไปหน่อยเหรอคะ ปริมกับปลัดพงศกรเราเป็นเพื่อนกัน จะคุยกันบ้างไม่ได้เหรอคะ” ปณิตาโต้เถียงไปอย่างเหลืออดที่ปากของเขาคอยแต่จะพ่นถ้อยคำร้าย ๆ ออกมา

ครั้งแรกเลยที่เห็นเขาหยาบคายแบบนี้ แต่ละอย่างที่พูดออกมา ยกมาเป็นเหตุผลไม่ได้เลยซักอย่าง บอกว่าเป็นเพื่อน เพื่อนอะไรเดินกอดกันมาแบบนั้น อีกนิดเนี่ยเข้าสิงได้แล้วนะ "เราเลิกกันค่ะ พริมเกลียดพี่" "พี่ไม่เลิก" "พริมจะเลิก เพราะพริมรับไม่ได้ที่พี่นอกใจพริม เลิกยุ่งกับพริมด้วยนะคะ " "พริม พริม พริม!" "รามกลับบ้านกันเถอะ"

โซนที่นั่งพร่ำไปเรื่อยปรับอารมณ์ไม่ทัน ยกมือขึ้นมาเกาศีรษะงงๆ เมื่อน้ำเสียงของเพื่อนเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา “รักมาก เพราะถ้าไม่รักมาก ก็คงไม่ตามตื๊อมึงเหมือนที่ผ่านมาหรอก คงจบกับมึงตั้งแต่ที่มึงบอกเลิกแล้ว” “แล้วมึงคิดว่า พริ้งจะเลิกรักกูไหม”

“ฉันอยากถอยออกมา แต่มัน ฮึก มันไม่ได้ ฉันรักพี่แทน รักเค้ามาก ฮื้อออ มันออกไปไม่ได้” “ไม่เอาดิพาย แกไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนะ” แก้มกุมมือเพื่อนอย่างสงสาร “ไม่เป็นไร ตอนนี้เลิกรักไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร” แก้มสวมกอดปลอบเพื่อนสาวอย่างสงสาร -อีกด้าน-

อย่างที่ไม่เคยคิดว่าจะเลิกรักกันได้ --จบ--

"มันไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกแล้ว หากอยากเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมก็ไปบอกพ่อแม่เธอกับพ่อแม่ฉันให้ล้มเลิกเรื่องแต่งงานสิ ทำได้ไหมส้ม" ทว่าคำตอบที่ได้รับกลับยิ่งทำให้เธอเจ็บหนักกว่าเดิมน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ค่อย ๆ รินไหลออกจากตาหยดเผาะลงบนพวงแก้ม มองหน้าเพื่อนชายอย่างไม่อยา กจะเชื่อว่าคนที่เคยแสนดี และมีเหตุผลมากจะกลายเป็นคนแบบนี้ได้

“ถ้าหล่อนสนกูเสียบไปแล้วไม่เก็บไว้ทำแม่ของลูกหรอกโว้ย” ราเมนทร์พูดยิ้มๆหรับมันก็แค่สนุกร่วมกันเท่านั้นซึ่งเขาก็คุยกับเพื่อนสาวทุกคนเหมือนอย่างซอนย่าที่ยุติความสัมพันธ์ไปแล้วก็ต่างคนต่างไปมีใหม่เจอหน้ากันก็ทักทายกันปกติ

โรสิตาหุบปากฉับ เถียงไม่ได้ หันมองหน้าเพื่อนรักทั้งสองก็ได้รับเพียงสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่เว้นแม้แต่ปราลีผู้ซึ่งไม่เคยยอมใคร “นานแค่ไหนคะ ที่เราต้องอยู่ด้วยกันแบบนี้” “เรื่องนั้นผมจะพิจารณาเอง ถ้าเหมาะสมที่เราจะหย่ากันโดยที่ไม่กระทบกับอะไรมาก ผมหย่าให้คุณแน่นอน ไม่ต้องก ลัวหรอก เดี๋ยวก็โทรไปทำความเข้าใจกับแฟนคุณให้ดีแล้วกันนะ อย่าให้มาวุ่นวายกับผมและครอบครัวเด็ดขาด ไม่งั้นผมไม่ไว้หน้าใครแน่”

"คนจะคบกันทำไมต้องคิดถึงวันเลิก กูไม่เข้าใจ..." "ถ้าแกไม่เข้าใจก็ปล่อยฉัน!!" "โอเคๆ เพื่อนก็เพื่อน งั้นเอาแบบนี้ไหมล่ะ เพื่อความสบายใจของมึงแต่ที่แน่ๆไม่ใช่ของกู"