เมื่อนางร้ายพยศรัก Novels & Stories

“วันใดที่เจ้าหมดประโยชน์ ข้าจะเป็นคนกระชากปิ่นเล่มนี้ออกจากหัวเจ้า แล้วฝังเจ้าลงไปพร้อมกับความโอหังของเจ้าเอง... ด้วยมือของข้าเอง” แม้จะขู่เข็ญดุดัน ทว่าฝ่ามือหนากลับมิยอมคลายพันธนาการที่ข้อมือของนางออกแม้เพียงนิด สายตาของพยัคฆ์ร้ายจ้องลึกเข้าไปในดวงตาหงส์ คล้ายจะค้นหาความลับ ว่านางใช้มนตร์ดำบทใดร่ายใส่เขาถึงได้ทำให้เขาใจสั่นรู้สึกพ่ายแพ้ต่อสัมผัสของสตรีนางเดียวถึงเพียงนี้

เขาลดกระบี่ลง แต่สายตาที่เคยมองนางด้วยความรักในวัยเยาว์ บัดนี้เหลือเพียงความเหยียดหยาม "ตราบใดที่ข้ายังหายใจ ข้าจะไม่มีวันแตะต้องร่างกายของเจ้าให้เสนียดมือ ข้าจะไม่ทำลายวาจาสัตย์ที่ข้ามีต่ออุดมการณ์ของตระกูลเพื่อสตรีเช่นเจ้า!" ไป๋เสวี่ยลี่นิ่งเงียบ ดวงตากลมโตที่เคยสดใสคลอไปด้วยหย าดน้ำตา นางไม่ได้โกรธเคืองที่เขาใช้กระบี่เปิดหน้าหรือต่อว่าด่าทอ แต่นางกลับรู้สึกเจ็บปวดที่ "อาจิ้น" ของนางเปลี่ยนไปเพียงนี้ หยาดน้ำใสไหลร่วงเผาะลงบนตัก นางก้มหน้าลงต่ำแล้วเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ

ธามินทร์เงยหน้ามองโดยสัญชาตญาณ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเธอระยะใกล้ขนาดนี้ อลิชา รัตนพงศ์ เดินเข้ามาด้วยความมั่นใจ เรือนผมถูกรวบไว้ด้านหลัง เผยให้เห็นใบหน้านวลหวาน แววตาและท่าทางนั้นเฉียบคมเกินกว่าจะเรียกว่า แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง

"เมื่อสักครู่ข้าเห็นนางฟ้ากำลังเล่นน้ำอยู่หรือไม่ แผ่นหลังของนางขาวละเอียด ในวังแห่งนี้ข้ายังไม่เคยบอกองค์หญิงหรือว่าสนมพระองค์ใดงดงามได้แม้เพียงมองจากด้านหลังเลย" "ข้าได้ยินมาว่านางเป็นสตรีร้ายกาจ พอเจอกันแล้วข้ากลับพบว่าแววตาของนางกลับมิใช่" "ข้าก็ว่าเช่นนั้น"

ปิ่นอนงค์มองคนทั้งสามคนเดินออกจากห้องพยาบาลไปจนลับสายตาก่อนจะหันกลับมามองเตโซด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จนชายหนุ่มต้องหลุดหัวเราะออกมาด้วยความขบขันตัวหญิงสาวที่ร้ายใช่เล่น เห็นเป็นคนเรื่อยๆ อะไรก็ได้แบบนี้ไม่คิดเลยว่าจะร้ายได้เช่นกัน “ร้ายนักนะเรา” เตโซพูดขึ้นพลางยื่น มือไปวางลงบนศีรษะของปิ่นอนงค์แล้วโยกไปมา

จากใจ แมวดำขนฟู สวัสดีคุณรี้ดที่น่ารักทุกคนนะคะ Reds love พิศวาสรักสัมพันธ์ร้าย ได้เดินทางมาถึงตอนจบบริบูรณ์แล้ว ทั้งคุณแซฟเฟอร์ หนูโรซาลิน และผองเพื่อน รวมทั้งแมวดำ คุณรี้ดที่เปิดอ่านมาจนถึงบทนี้ ต่างร่วมเดินทางมาด้วยกันยาวนานจนเกิดเป็นความผูกพันธ์ระหว่างกันที่เ

การปรากฏตัวของนางสร้างความฮือฮาไปทั่วท้องพระโรงยิ่งกว่าครั้งของมู่หรงเยี่ยนเสียอีก นางคือนักโทษอุกฉกรรจ์ คือปีศาจร้ายในคราบสตรีงามที่เกือบจะทำให้เมืองหลวงต้องล่มสลาย เยว่ฉานเดินเข้ามาอย่างสงบนิ่ง นางมิได้มีท่าทีหวาดกลัวหรือโกรธแค้น แววตาที่เคยว่างเปล่าและเย็นชาของ นาง บัดนี้กลับนิ่งสงบและใสกระจ่างราวกับผืนน้ำหลังพายุสงบ มันคือแววตาของผู้ที่ได้ปลดปล่อยความแค้นและค้นพบเป้าหมายใหม่แล้ว

“แผ่นดินต้าถังต้องเกิดอาเพศขึ้นแน่ๆ คนตายแล้วฟื้นกลับมาไม่ใช่คนแต่เป็นปีศาจร้ายเข้าสิงสู่ร่างของนาง” “ปีศาจร้าย! นางตายแล้วฟื้นกลับมาได้ ผู้ที่กลับมาไม่ใช่นางแต่เป็นปีศาจร้าย ต้องใช่แน่ๆ เลย ปีศาจ! ปีศาจ!!”

“ใครจะคิดว่าเป็นนางร้ายก็ช่างหัวมัน หมูเป็นนางเอกตัวจริงสำหรับขุนคนเดียวก็พอ ส่วนเธอพิมพ์จันทร์ ชีวิตนี้เธอก็เป็นได้แค่ตัวประกอบโง่ๆคนหนึ่งก็เท่านั้น บทนางร้ายยังดีไปสำหรับคนอย่างเธอ จำใส่สมองเอาไว้” “กรี๊ด...” ยัยพิมพ์สั่นเร่าๆ เป็นเจ้าเข้า แล้วฉันก็เดินจากมาพร้อม

ร้ายนักนะ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้มีโอกาสโต้กลับ จู่ๆ คนที่หายออกไปจากห้องก่อนหน้านี้ก็ได้กลับเข้ามา “เสร็จหรือยังคะคุณหนู ว้าย!!!” เคร้ง!! บอดี้การ์ดสาวเห็นภาพนั้นเข้าเต็มตา เธอยกมือขึ้นปิดปากร้องด้วยความตกใจจนทำให้ถาดเครื่องประดับที่ยกมาด้วยหล่นลงพื้นกระจัดกระจายเต็มไปหมด