เมื่อนางร้ายพยศรัก Novels & Stories

“แล้วคนที่เธอรักใครล่ะ ไอ้กุ๊ยนั่นเหรอไง” “อย่าเรียกพี่ยศว่ากุ๊ยน่ะ อ๊ายยย คนบ้า” นิ่มอนงค์ร้องครางเมื่อกายสาวโดนกระแทกกระทั้นหนักหน่วง “พี่ยังไม่ได้เอ่ยชื่อ เธอยอมรับเหรอว่ามันเป็นกุ๊ย”

ปารมีในชุดเดรสลูกไม้สีขาวพลิ้วไหว นั่งอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบใต้ร่มไม้ใหญ่ เธอยกแก้วน้ำผลไม้ขึ้นจิบ ทอดสายตามองภาพครอบครัวที่แสนสุขเบื้องหน้าด้วยรอยยิ้มที่งดงามที่สุด ร่องรอยของนางมารร้ายผู้โดดเดี่ยวได้ถูกลบเลือนไปจนหมดสิ้น เหลือเพียง ‘นายหญิง’ ผู้ทรงอำนาจที่เปี่ยมไปด้ว ยความรักและความสมบูรณ์แบบ ใครจะไปคิดว่า... นางร้ายที่ถูกกำหนดให้ต้องตายอย่างอนาถในนิยายดาร์กโรมานซ์ จะสามารถพลิกกระดานจนมีครอบครัวที่อบอุ่นและสามีที่คลั่งรักได้ขนาดนี้

เธอพูดยิ้มเยาะ “นี่ คิดว่าตัวเองเป็นนางร้ายในละครรึไง พูดจาอะไรเชยมาก” เมษาพูดใส่เธอ

ยามนี้เผ่ยเหยียนซือรู้สึกเสียวซ่านไม่น้อยจนต้องเด้งสะโพกกระแทกสวนขึ้นไป“ซี๊ดดส์..อาถิงเฟย” เผ่ยเหยียนซือรู้สึกเสียวซ่านจนขนลุกซู่ สายตาคมกริบมองการกระทำของนางด้วยความตื่นเต้นเลือดภายในกายแล่นพล่านด้วยความเสียวกระสัน ดีเหลือเกิน…

พันธะร้ายพ่ายรัก : ตอนที่ 19 ซ่า~~ เสียงน้ำจากฝักบัวไหลกระทบพื้นพร้อมกับร่างบางที่ยืนนิ่งให้สายน้ำไหลผ่านตัว หลังจากที่เขาบอกความชัดเจนเตือนสติเธอ มันทำให้เธอย้อนกลับมาเตือนตัวเองเช่นกัน ในเมื่อเขาจ่ายเงินเพื่อแลกกับตัวเธอ ตั้งแต่นี้ไปร่างกายของเธอก็ไม่ต่างจากนางบำเรอที่รองร ับความใคร่จากเขาเท่านั้น พันธะมากมายที่เขาทำให้เธอไปไหนไม่ได้ เธอจะยอมอยู่และรอวันที่เขาเจอของเล่นชิ้นใหม่ เธอแค่รอวันนั้น....วันที่เธอหลุดจากพันธะร้ายๆนี้สักที

นานิลส่ายสะโพกรับเข้าส่วนแข็งแรง ถี่ๆ และรัวเร็วจัด “อ่าส์ ซี๊ด นิ...นิลคับ” โรมถึงกับครางหลงเสียง อ่า นี้ยัยแฟนตัวร้ายจะขย่มเจ้านั้นของเขาให้หักเลยเหรอไง “อ่า...โรม”

"ไปแล้วครับนาย แหม...ทุกอย่างเลยมาตกที่ศักดิ์หมดเลยนะครับ น่ากลัวชะมัดผู้หญิงของนายแต่ละคน" "แต่มีอยู่คนนึงนะไม่เหมือนใครฉันยังไม่เจอเธอเลยตั้งหลายวันแล้ว เธอน่ารักดีฉันชอบนะนายศักดิ์"

เสียงอิษยะกดต่ำ กรามแกร่งบดเข้าหากัน นัยน์ตาสีสนิมตอนนี้ขุ่นคลั่ก เพราะรู้ว่าวริษายังรักและเคารพคุณหญิงศรีนางอยู่มาก เขาจึงไม่อยากเข้าไปร่วมวงกับศิระ แต่ถ้าให้ห้ามปรามเขาเองก็ทำไม่ได้ ตั้งแต่เล็กจนโตศรีนางทำร้ายวริษามานับครั้งไม่ถ้วนไม่ว่าจะร่างกาย หรือจิตใจ คนแ บบนี้บางครั้งบางทีก็ไม่ควรปล่อยไว้ โรคจิตเวชห่าเหวอะไรก็ช่าง แต่มันไม่ควรเป็นข้ออ้างในการทำร้ายใครทั้งนั้น “ศิ! ไอ้ศิ หยุด!”

เธอบดเบียดร่างกายเข้าหา ร่างกายร่านร้อนแทบจะทนไม่ได้ “นี่มันผู้หญิงปากร้ายตระกูลดำรงค์พงศ์เมธานิ่” น้ำไนท์พูดเมื่อได้เห็นใบหน้าของเธอชัด ๆ “มึงรู้จักเหรอ?”

จางเยว่เซียงเองก็ละทิ้งแล้วทุกความระแวงทุกความไม่แน่ใจ ก็จะมีบุรุษใดที่มิรังเกียจแม้แต่ของเสียจากร่างกายไม่ว่าจะเป็นอุจจาระหรือปัสสาวะ สามเดือนผ่านมาสวีฉีเฟิ่งฉีกกระชากกำแพงที่นางกางกั้นจนไม่มีเหลือ วันนี้นางกล้าจะเอ่ยคำว่า ‘รัก' ได้อย่างเต็มปากเต็มคำเพราะนางรู้สึกเช ่นนั้นจริง ๆ มิได้เสแสร้งปั้นแต่ง เช่นสมัยที่ยังเป็นนางร้ายเงินล้านนามว่าตะวันฉายอีกแล้ว. ...จบสิ้นไปแล้วสำหรับนางร้ายเงินล้าน... วันนี้มีเพียงนาง...จางเยว่เซียง นางจางซื่อ สตรีผู้เป็นที่รักยิ่งของเขา...หนานเฉิงกั๋วกงแห่งเจียงหนาน...