เมื่อนางร้ายพยศรัก Novels & Stories

พยัคฆ์ร้ายฉายาปีศาจทมิฬ ที่ใครๆ เพียงมองตา ก็พากันครั่นคร้ามหวั่นเกรง กำลังถูกสตรีหน้าไม่อายทำใจกล้าท้าทายต่อหน้าต่อตา นางยกยิ้มล่อลวงแล้วกดร่างลงน้ำไป ไร้ซึ่งการขออภัยต่อเจ้าของบ่อ ทั้งยังช่วงชิงค่ำคืนที่เขาหวงแหน

กลางดึกร่างนุ่มนิ่มได้รับอิสระ ขณะกำลังสะลึมสะลือหลังล้างเนื้อล้างตัวเพราะตาใกล้จะปิด ร่างสูงกำยำก็ตามมากอดพร้อมกระซิบคำรักข้างหู ก่อนจูบแก้มนุ่มซ้ำ “รักนะครับ คุณนางร้าย” มุมปากอิ่มสวยยิ้มนิดๆ พอใจกับคำบอกรักแบบยาวๆ ตามแบบฉบับของชนน บราลีคิดว่าน่ารักดี ร่างอรชรพ ลิกกลับมาซุกอกอุ่นที่พร้อมโอบตนเข้าไปกอดกระชับเสมอก่อนจะหลับไป

หากนางอยากเป็นคนรักของเขานางยังต้องปรับปรุงตัวอีกมาก เขาย่อมต้องช่วยขัดเกลานาง แต่นางต้องไม่ใช้มารยากับเขา สตรีร้ายกาจเช่นนางไม่ใช่งานเบาเอาเสียเลย. เรียวนิ้วแข็งกระด้างยังคงปัดป่ายไรผมจากวงหน้างาม ยามนางหลับใหลนางช่างเหมือนเด็กน้อยไร้เดียงสาไร้พิษภัยใดๆ ใบหน้าของนางแลด ูอ่อนวัยยิ่งนักแตกต่างจากยามตื่นลืมตาที่ใบหน้างามของนางมักร้ายกาจพร้อมพิษสงอยู่ตลอดเวลาเลยทีเดียว

เขาพยักหน้าให้องครักษ์ นางกำนัลในชุดหลวงเข้ามาประกบตัวเยี่ยนซื่อเอ๋อร์ "ตั้งแต่นี้ไป เจ้าไม่ใช่สตรีของตระกูลหลี่ ไม่ใช่พระชายา และไม่ใช่คนของข้าอีกต่อไป เจ้าจะถูกส่งไปยังวังฝ่ายใน เพื่อรอรับโทษในข้อหาใช้สถานะพระชายาในการลักพาตัว ทำร้ายสตรีบริสุทธิ์ และล่วงละเมิดอำนา จราชสำนัก หลังพิพากษาเจ้าจะถูกเนรเทศ"

“หึ ตอนนี้ขยะแขยง พอได้ฉันเป็นผัวเมื่อไรอย่าอ้อนวอนล่ะ” “หึ.....ไม่มีวัน” “ชอบว่ะ พยศแบบนี้ พยศให้ได้ต่อไปล่ะ ตอนแรกคิดว่าจะเอาสองทีสามทีก็จะปล่อยไป แต่ดูแล้วของเดิมพันชิ้นนี้น่าจะคุ้มจริง ๆ หึ รอฉันเบื่อไปก่อนนะ”

พริบตาสตรีชุดฟ้านางนั้นพลันหมุนตัวมายืนด้านหน้าของเขาปานฟ้าผ่า แววตาคู่งามที่จ้องมาเลือดเย็นดุจภูตพรายกระหายการกลืนกิน รอยยิ้มหวานล้ำของนางค่อยๆ แสยะเหี้ยมอย่างร้ายกาจ ดวงตาของชายชุดดำที่กว้างอยู่แล้วยิ่งเบิกถลน เมื่อคนปรากฏโฉมชัดเจนถนัดตา น่ะ...นางเพิ่งตกหน้าผาไป แล้วมิใช่หรือไร? ไยถึง...

นางมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในคันฉ่องทองเหลืองที่ตั้งอยู่มุมห้อง สตรีที่งดงามราวเทพธิดา แต่จิตใจกลับดำมืดราวปีศาจ 'ดูสิเยี่ยซาน' นางคิดในใจ 'ท่านกลายเป็นสัตว์ร้ายไปแล้ว สัตว์ร้ายที่ข้าสร้างขึ้นมากับมือ เพื่อใช้ทำลายราชวงศ์ของท่านเอง'

ิษยา ความอัปยศอดสู และความเคียดแค้นชิงชัง พุ่งพล่านขึ้นสู่สมองจนดวงตาของนางแดงฉานประดุจปีศาจร้ายที่หลุดพ้นจากขุมนรก "ไป๋ลี่ถิง นังน้องสาวแพศยา นังปีศาจหน้าเงิน เจ้าทำลายชีวิตข้า เจ้าแย่งชิงความสุขและเกียรติยศที่ควรจะเป็นของข้าไปจนหมดสิ้น ในขณะที่ข้าต้องมาตกระกำ ลำบากกินเศษอาหารและซักผ้าให้พวกทาสชั้นต่ำ เจ้ากลับได้เสวยสุขบนกองเงินกองทองและได้รับการยกย่องจากชาวเมืองหลวงอย่างนั้นหรือ ข้าไม่ยอม ข้าไม่มีวันยอมรับความพ่ายแพ้นี้อย่างเด็ดขาด"

ตอนที่ [24] นางร้ายไม่ร้ายแล้ว (ตอนจบ) “อันลู่เพ่ยเป็นเจ้าหรือ” อันลู่เพ่ยเชิดใบหน้าขึ้นสีหน้าของหญิงสาวนั้นเต็มไปด้วยความเรียบนิ่งแต่ดูอย่างไรก็รู้ว่าสตรีผู้นี้ร้ายกาจไม่น้อยรังสีแห่งความร้ายกาจนั้นแผ่กระจายออกมาอย่างเต็มที่

“ก็นางถูกพิษ ร่างกายอ่อนแอเช่นนั้น แค่หอมแก้มข้ายังไม่กล้า นับประสาอะไรกับเรื่องเช่นนั้น เจ้าก็รู้ว่าธาตุไฟในกายข้าร้อนแรงขนาดไหน ข้ากลัวนางจะเป็นอันตราย ก็เลยปล่อยไปก่อน เช่นที่เจ้าเข้าใจ” “มิน่าเล่า นางถึงพยศนัก” “นี่เจ้าคิดว่า…ร้ายนักนะจ้าวตงหยาง เห็นเจ้าเงียบ ๆ เรียบร้อย เหต ุใดจึงคิดเช่นนี้ได้"