เมื่อนางร้ายพยศรัก Novels & Stories

พริบตาสตรีชุดฟ้านางนั้นพลันหมุนตัวมายืนด้านหน้าของเขาปานฟ้าผ่า แววตาคู่งามที่จ้องมาเลือดเย็นดุจภูตพรายกระหายการกลืนกิน รอยยิ้มหวานล้ำของนางค่อยๆ แสยะเหี้ยมอย่างร้ายกาจ ดวงตาของชายชุดดำที่กว้างอยู่แล้วยิ่งเบิกถลน เมื่อคนปรากฏโฉมชัดเจนถนัดตา น่ะ...นางเพิ่งตกหน้าผาไป แล้วมิใช่หรือไร? ไยถึง...

นางมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในคันฉ่องทองเหลืองที่ตั้งอยู่มุมห้อง สตรีที่งดงามราวเทพธิดา แต่จิตใจกลับดำมืดราวปีศาจ 'ดูสิเยี่ยซาน' นางคิดในใจ 'ท่านกลายเป็นสัตว์ร้ายไปแล้ว สัตว์ร้ายที่ข้าสร้างขึ้นมากับมือ เพื่อใช้ทำลายราชวงศ์ของท่านเอง'

ิษยา ความอัปยศอดสู และความเคียดแค้นชิงชัง พุ่งพล่านขึ้นสู่สมองจนดวงตาของนางแดงฉานประดุจปีศาจร้ายที่หลุดพ้นจากขุมนรก "ไป๋ลี่ถิง นังน้องสาวแพศยา นังปีศาจหน้าเงิน เจ้าทำลายชีวิตข้า เจ้าแย่งชิงความสุขและเกียรติยศที่ควรจะเป็นของข้าไปจนหมดสิ้น ในขณะที่ข้าต้องมาตกระกำ ลำบากกินเศษอาหารและซักผ้าให้พวกทาสชั้นต่ำ เจ้ากลับได้เสวยสุขบนกองเงินกองทองและได้รับการยกย่องจากชาวเมืองหลวงอย่างนั้นหรือ ข้าไม่ยอม ข้าไม่มีวันยอมรับความพ่ายแพ้นี้อย่างเด็ดขาด"

ตอนที่ [24] นางร้ายไม่ร้ายแล้ว (ตอนจบ) “อันลู่เพ่ยเป็นเจ้าหรือ” อันลู่เพ่ยเชิดใบหน้าขึ้นสีหน้าของหญิงสาวนั้นเต็มไปด้วยความเรียบนิ่งแต่ดูอย่างไรก็รู้ว่าสตรีผู้นี้ร้ายกาจไม่น้อยรังสีแห่งความร้ายกาจนั้นแผ่กระจายออกมาอย่างเต็มที่

“ก็นางถูกพิษ ร่างกายอ่อนแอเช่นนั้น แค่หอมแก้มข้ายังไม่กล้า นับประสาอะไรกับเรื่องเช่นนั้น เจ้าก็รู้ว่าธาตุไฟในกายข้าร้อนแรงขนาดไหน ข้ากลัวนางจะเป็นอันตราย ก็เลยปล่อยไปก่อน เช่นที่เจ้าเข้าใจ” “มิน่าเล่า นางถึงพยศนัก” “นี่เจ้าคิดว่า…ร้ายนักนะจ้าวตงหยาง เห็นเจ้าเงียบ ๆ เรียบร้อย เหต ุใดจึงคิดเช่นนี้ได้"

อู้ยยยยย ต้องดาวครางไม่หยุด ร่างกายเธอเคลื่อนไหวไปมาตามแรงกระแทกของร่างกำยำที่คร่อมอยู่ด้านบน เรียวขาเรียวเล็กขยับเปิดกว้างขึ้นให้ร่องสาวดูดกลืนตอดรัดแท่งเนื้อแข็งขืนนั้นอย่างมาก “ที่รัก” เสียงครางหอบพร่าของไบรอัลดังออกมา นานเหลือเกินที่ไม่ได้ยินสรรพนามนี้

พิเศษ บุปผาพยศรัก หญิงสาวในชุดสีแดงเย้ายวนวิ่งลงมาจากหอสราญใจ มือข้างหนึ่งที่กำกริชแน่นยังเปื้อนเลือด คนเดินผ่านต่างหลบทางให้นาง นางทำสำเร็จแล้ว นางควรจะดีใจมิใช่หรือที่แก้แค้นให้พี่ชายของนางได้ แต่ทำไมนางเจ็บปวดหัวใจถึงเพียงนี้ นางวิ่งอย่างไร้จุดหมาย แต่พอเ ท้าพ้นหอสราญใจได้ไม่กี่ก้าว หญิงสาวก็รู้สึกว่าร่างของตนถูกรวบกอดจากด้านหลัง รวดเร็วเสียจนนางไม่ทันมองว่าเป็นผู้ใด ร่างของนางก็ถูกอุ้มโดยบุรุษที่สวมหน้ากากอสูร “ปล่อยนะ!” หญิงสาวหวีดร้อง แต่เพียงครู่เดียวนางก็ถูกจี้สกัดจุดให้หลับไป

ครั้นเห็นนัยน์ตาสีเข้มโชนแสงวาบ นางก็ละล่ำละลัก เขาก็เหลือเกิน โทษนางได้ทุกเรื่อง เยี่ยนหยางจงไม่ตอบ เอาแต่จดจ้องร่างอรชรที่สะท้อนแสงจันทราสีเงินยวงด้วยแววตาหลงใหล สำหรับเขาแล้วนางช่างงดงามและเย้ายวนยิ่ง แม้ไม่ต้องดื่มยาบำรุงกำลังบ้า ๆ นั่นก็สามารถเคี่ยวกรำนางได้จนรุ่ง สาง แต่ผู้อื่นกลับลองดี จึงตั้งใจว่าคืนนี้จะรักนางจนกว่าจะสลบไสลกันไปข้างหนึ่ง

ซอล หรือ ศิรินันท์ วัลพิทักษ์วงศ์ษา นางเอกแนวหน้าของเมืองไทยที่ได้รับบทพลอยนางเอกของเรื่องพิษรักร้ายในเวลานี้ เดินมาขอโทษนางร้ายในเรื่องอย่าง ริน หรือ รินดา เวียงผาสุข นางร้ายของเรื่อง ที่ได้รับฉายานางร้ายหน้าสวยด้วยความเกรงใจ ส่วนคนที่ถูกขอโทษแบบรินก็ได้แต่ถอนหายใจยา ว เธอไม่ชอบผู้หญิงตรงหน้าเลยจริง ๆ ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะดีแสนดีก็ตาม

เจ้าของร่างสูงครางออกมาด้วยความพึงพอใจ เขามองคนตัวเล็กที่ตอนนี้เริ่มขยับกายขึ้นลงเร็วขึ้น ไม่รู้ว่าเพราะเธออายจึงอยากให้บทรักนี้จบไวๆ หรือเป็นเพราะความต้องการของเจ้าตัวเองก็เริ่มระเบิดแล้วเหมือนกัน “อ๊ะ เค้กไม่ไหวแล้วค่ะ” หญิงสาวขยับกายเร็วขึ้นเรื่อยๆ ความเส ียวซ่านเข้าทำงานเสียจนเธอเริ่มหน้าแดงและไร้ซึ่งความอาย