เมื่อนางร้ายพยศรัก Novels & Stories

ร้ายพ่ายรัก (ฟีนิกซ์xคริสตัล) **ฝากด้วยนะคะ**

นางกล่าวเสียงดังกราดเกรี้ยวอีกว่า “พอกันที กับความรักนี้ ที่ข้ามีต่อท่าน เชิญท่านไปรักกับนังปีศาจให้หนำใจเถิด” นางโกรธมาก จนมือที่กำซีกกำไลหยกสั่นเทา เศษหยกบาดอุ้งมือมีเลือดไหลซึม

“เพราะพี่เป็นคนปราบม้าพยศได้ยังไงล่ะ ใครๆก็ต้องเข้าข้างพี่กันทั้งนั้นนั่นแหละ” ที่คนภายในครอบครัวไม่กล้าที่จะยุ่งเรื่องนี้ก็คงเป็นเพราะเขานั้นสามารถปราบเธอได้อยู่หมัด จากม้าจอมพยศกลับกลายเป็นลูกแมวเชื่องๆได้ “หมายความว่ายังไงเหรอคะ”

แต่เมื่อสังเกตไปที่ดวงตาคู่นั้นของนาง มันก็ชัดเจนว่าสิ่งเหล่านั้นที่เขากังวลคงไม่มีผลอะไร นั่นจึงทำให้เย่ชิงหานใคร่อยากจะรู้ว่าสตรีนางนี้จะจัดการกับราชาหมูขนแดงอย่างไร “ข้าไปกับเจ้า” หลูมู่หยานพยักหน้ารับ อันที่จริงนางไม่ได้สนใจว่าเย่ชิงหานและพวกจะตามไปหรือไม่ ถึงแม้ตัวนา งจะไม่สามารถต่อกรกับปีศาจระดับสี่ได้ แต่นางก็มีไพ่ช่วยชีวิตหลายใบ ซึ่งนางก็มิได้เกรงกลัวราชาหมูขนแดงอะไรนั่นเสียเท่าไหร่นัก อย่าคิดที่จะไปสถานที่อันตรายอย่างเทือกเขาแห่งเพลิงอัคคีเพื่อตามหาผลไม้แห่งเพลิง

กริชชัยโอบไหล่หญิงสาวให้พิงไหล่ของตนเอง กอหญ้าดิ้นอยู่สักครู่แต่ความเหนื่อยเพลียทำให้ต้องหลับตา แล้วผลอยหลับไปในที่สุด “พยศจริงๆ สาวน้อย” กริชชัยก้มลงจูบที่หน้าผากนูน ‘นี่เราหลงรักเจ้าหล่อน แล้วเหรอเนี่ย ยัยปีศาจร้าย ยัยกระปุกตั้งฉ่าย แล้วตอนนี้จะเรียกเจ้าหล่ อนว่าไง แม่ยอดยาหยี หึ กริชนะกริช หนีเจ้าหล่อนไม่พ้น เกลียดตัวกินไข่จริงๆ เราเนี่ย’

มาเฟียหนุ่มมองร่างบางระหงที่ยืนโกรธเขาจนตัวสั่นด้วยแววตาเรียบนิ่งพร้อมกับรอยยิ้มร้ายที่ผุดขึ้นประดับมุมปาก เขามักอารมณ์ดีทุกครั้ง เวลาที่ได้เห็นผู้หญิงร้ายกาจอย่างเสี่ยวหมี่ปรีดแตก

หยางเจี้ยนเห็นประกายตาวาววับยามเอ่ยวาจาเพียงเพื่อเอาตัวรอดของนางตรงหน้าก็ให้นึกอยากจูบแรงๆ ยิ่งนัก นางเหมือนนกเหยี่ยวพยศ หาใช่นกน้อยในกรงไม่ เป็นสตรีที่ชอบทำผู้อื่นเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน น่าชังจริง!

’ คำกล่าวของเขาในวันนั้น พร้อมกับสายตาเย็นชาที่จ้องลงมาแทงลึกถึงกระดูก ที่นางร้าย...ก็เพราะนางรัก ไหนเขาบอกว่ารักนางอย่างไรเล่า เหตุใดถึงกับสั่งขัง และเฆี่ยนตีนางจนสิ้นใจ

ลังบาง พลิกร่างที่ยังสั่นเทาให้นอนราบลงกับเตียงนุ่มทันที ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พักหายใจ ยศจัดการยกเรียวขาขาวผ่องทั้งสองข้างขึ้นพาดบ่าแกร่ง เปิดทางให้เขาได้สำรวจและรุกรานได้อย่างถนัดถี่มากขึ้น เขาก้มลงมองใบหน้าที่แดงซ่านและดวงตาที่ปรือปรอยของหญิงสาว ก่อนจะโถมกายเข้าหาแ ละกระแทกกระทั้นเน้นย้ำไปยังจุดยุทธศาสตร์อย่างแม่นยำและดุดัน "อ๊ะ... อ๊ะ... พี่ยศ... แรงอีก... หนูชอบ... จะถึงแล้ว... อ๊าง!"

ร่างเล็กของนางร้ายชื่อดังกระเด็นไปตามแรงชนพร้อมกับเศษกระจกที่แตกละเอียดในทันที เสียงกรีดร้องของผู้คนดังขึ้นรอบข้าง แต่ทุกอย่างในสายตาเธอกลับค่อย ๆ เลือนราง ‘นี่ฉัน…กำลังจะตายจริง ๆ เหรอ’