เมื่อนางร้ายพยศรัก Novels & Stories

นางกล่าวเสียงดังกราดเกรี้ยวอีกว่า “พอกันที กับความรักนี้ ที่ข้ามีต่อท่าน เชิญท่านไปรักกับนังปีศาจให้หนำใจเถิด” นางโกรธมาก จนมือที่กำซีกกำไลหยกสั่นเทา เศษหยกบาดอุ้งมือมีเลือดไหลซึม

“เพราะพี่เป็นคนปราบม้าพยศได้ยังไงล่ะ ใครๆก็ต้องเข้าข้างพี่กันทั้งนั้นนั่นแหละ” ที่คนภายในครอบครัวไม่กล้าที่จะยุ่งเรื่องนี้ก็คงเป็นเพราะเขานั้นสามารถปราบเธอได้อยู่หมัด จากม้าจอมพยศกลับกลายเป็นลูกแมวเชื่องๆได้ “หมายความว่ายังไงเหรอคะ”

พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินกระแทกส้นเท้ากลับไปที่โต๊ะทำงานมุมห้อง กระแทกแฟ้มลงบนโต๊ะเสียงดังปังเพื่อระบายอารมณ์ จอมทัพทอดสายตามองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยความพึงพอใจลึกๆ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด ผู้หญิงคนนี้พยศร้ายและดื้อดึงกว่าที่เขาประเมินไว้ มาก แต่นั่นแหละที่น่าสนใจ เพราะสำหรับเขา การได้ลงแรงปราบม้าพยศให้เชื่องคามือ ย่อมเร้าอารมณ์กว่าการขี่ม้าที่เชื่องอยู่แล้วหลายเท่าตัวนัก

จะโผหาการันต์ ทว่าติดตรงมีร่างปาริสาขวางอยู่ แต่นางร้ายนะทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว มัญชิษฐาจิกปลายเล็บแหลมคมไปบนผิวเนื้อใส ๆ จนอีกฝ่ายหน้าเหยเก “ไม่ได้จะว่านะคุณริสา แต่กรุณาปล่อยแฟนฉันด้วย...” มัญชิษฐาออกแรงเหวี่ยงไม่ต้องมากหรอก เพราะอีกฝ่ายพร้อมจะใช้มารยาหญิงทำให ้เธอกลายเป็นนางร้ายอยู่แล้วนะ แต่จะสนใจทำไมในเมื่อการันต์เองก็คิดว่าตัวเธอนะเป็นคนไม่ดีชอบแย่งคนรักของชาวบ้านอยู่แล้วนี่น่า

เสียงอิษยะกดต่ำ กรามแกร่งบดเข้าหากัน นัยน์ตาสีสนิมตอนนี้ขุ่นคลั่ก เพราะรู้ว่าวริษายังรักและเคารพคุณหญิงศรีนางอยู่มาก เขาจึงไม่อยากเข้าไปร่วมวงกับศิระ แต่ถ้าให้ห้ามปรามเขาเองก็ทำไม่ได้ ตั้งแต่เล็กจนโตศรีนางทำร้ายวริษามานับครั้งไม่ถ้วนไม่ว่าจะร่างกาย หรือจิตใจ คนแ บบนี้บางครั้งบางทีก็ไม่ควรปล่อยไว้ โรคจิตเวชห่าเหวอะไรก็ช่าง แต่มันไม่ควรเป็นข้ออ้างในการทำร้ายใครทั้งนั้น “ศิ! ไอ้ศิ หยุด!”

จนเวลาผ่านไปชาร์ลเปล่งเสียงครางอย่างสุขสมออกมา ก่อนจะถอดแก่นกายแล้วรูดสิ่งป้องกันออกเอื้อมมือหยิบชิ้นต่อไป "นี่...จะทำอะไร" "เธอยังไม่เสร็จ ครั้งนี้ฉันจะสอนรสชาตินั่นกับเธอเอง" "ไม่ต้อง!!" พรึ่บ!! ร่างสูงจัดการแยกเรียวขาออกอีกครั้ง "ก็ไม่ไง มันเจ็บเข้าใจไหม"

แต่เมื่อสังเกตไปที่ดวงตาคู่นั้นของนาง มันก็ชัดเจนว่าสิ่งเหล่านั้นที่เขากังวลคงไม่มีผลอะไร นั่นจึงทำให้เย่ชิงหานใคร่อยากจะรู้ว่าสตรีนางนี้จะจัดการกับราชาหมูขนแดงอย่างไร “ข้าไปกับเจ้า” หลูมู่หยานพยักหน้ารับ อันที่จริงนางไม่ได้สนใจว่าเย่ชิงหานและพวกจะตามไปหรือไม่ ถึงแม้ตัวนา งจะไม่สามารถต่อกรกับปีศาจระดับสี่ได้ แต่นางก็มีไพ่ช่วยชีวิตหลายใบ ซึ่งนางก็มิได้เกรงกลัวราชาหมูขนแดงอะไรนั่นเสียเท่าไหร่นัก อย่าคิดที่จะไปสถานที่อันตรายอย่างเทือกเขาแห่งเพลิงอัคคีเพื่อตามหาผลไม้แห่งเพลิง

กริชชัยโอบไหล่หญิงสาวให้พิงไหล่ของตนเอง กอหญ้าดิ้นอยู่สักครู่แต่ความเหนื่อยเพลียทำให้ต้องหลับตา แล้วผลอยหลับไปในที่สุด “พยศจริงๆ สาวน้อย” กริชชัยก้มลงจูบที่หน้าผากนูน ‘นี่เราหลงรักเจ้าหล่อน แล้วเหรอเนี่ย ยัยปีศาจร้าย ยัยกระปุกตั้งฉ่าย แล้วตอนนี้จะเรียกเจ้าหล่ อนว่าไง แม่ยอดยาหยี หึ กริชนะกริช หนีเจ้าหล่อนไม่พ้น เกลียดตัวกินไข่จริงๆ เราเนี่ย’

มาเฟียหนุ่มมองร่างบางระหงที่ยืนโกรธเขาจนตัวสั่นด้วยแววตาเรียบนิ่งพร้อมกับรอยยิ้มร้ายที่ผุดขึ้นประดับมุมปาก เขามักอารมณ์ดีทุกครั้ง เวลาที่ได้เห็นผู้หญิงร้ายกาจอย่างเสี่ยวหมี่ปรีดแตก

หยางเจี้ยนเห็นประกายตาวาววับยามเอ่ยวาจาเพียงเพื่อเอาตัวรอดของนางตรงหน้าก็ให้นึกอยากจูบแรงๆ ยิ่งนัก นางเหมือนนกเหยี่ยวพยศ หาใช่นกน้อยในกรงไม่ เป็นสตรีที่ชอบทำผู้อื่นเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน น่าชังจริง!