روايات وقصص ضمن เลขาบนเตียง

โอ้มายก๊อด! ฉันบิดเร้าและดิ้นพล่านอยู่บนเตียง ขาเตะไปมาในขณะที่เขาละเลงลิ้นกินร่องของฉันอย่างตะกละตะกลาม

ตอนที่ 27 เลขา (จำเป็น) ใต้โต๊ะ เช้าวันรุ่งขึ้น... แสงแดดสาดส่องเข้ามาในเพนต์เฮาส์หรู เมลดาขยับตัวตื่นด้วยความรู้สึกร้าวระบมไปทั้งร่าง โดยเฉพาะช่วงล่างที่ผ่านศึกหนักมาตลอดคืน แต่เมื่อลืมตาขึ้น เธอก็พบว่าตัวเองไม่ได้อยู่บนเตียงคนเดียว อลันในชุดทำงานเต็มยศ เสื้อเชิ้ต สีขาวปลดกระดุมบน กางเกงสแลคเข้ารูปกำลังยืนกอดอกมองเธออยู่ปลายเตียง

เลขาสาวตัดบทเสียงเย็นเฉียบ ก่อนก้มลงไปคว้ากระเป๋าครัชของตนที่ตกอยู่ที่ปลายเตียงมาถือไว้ ดวงตาคู่สวยปรายมองสบตาคนบนเตียงอย่างเย็นชาจนคนถูกมองแอบสะดุ้งในใจ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไร แม่เลขาสาวก็เชิดใส่และเดินจ้ำอ้าวออกไปจากห้องเขาเสียแล้ว “เก้า! กลับมาคุยกันให้รู้เ รื่องก่อน บ้าเอ๊ย!”

เธอนอนตะแคงบนเตียง ชุดนอนที่บางและนุ่มลื่นพาดอยู่บนส่วนโค้งที่สง่างามบนเรือนร่างและคลุมต้นขาของเธอ ขาเรียวยาวของเธอเหยียดอย่างขี้เกียจอยู่บนเตียง แคลร์หน้าแดงอย่างเขินอายเมื่อเธอสังเกตการจ้องมองที่ดูผิดหูผิดตาของชาร์ลี เธอพูดขึ้น “หยุดมองฉันแบบนั้นเลย ทำอย่างกับคุณไม่เ คยเห็นมาก่อนอย่างนั้นแหละ”

แทนตอบรับงงๆ สมองเริ่มคิดอย่างหนัก คุณนพคือเลขาเบอร์หนึ่งของท่านประธาน ถ้าคุณนพอยู่ที่นี่ งั้นคนที่นอนป่วยอยู่บนเตียงก็ต้องเป็น แทนหันขวับไปมองร่างสูงใหญ่บนเตียง ใบหน้าหล่อเหลาที่แม้จะซีดเซียวและมีรอยฟกช้ำ ทว่าสายตาคมกริบที่ตวัดมองมานั้นเป็นเอกลักษณ์ที่พนักงานทั้ งบริษัทจำได้ขึ้นใจ

ควรจัดแบบบนเตียงนุ่มคิงไซด์ ที่คุลกคลีแนบชิดยังไงก็ไม่มีวันตกและไม่มีใครขัดจังหวะเขาจัดการขย้ำหม่ำแม่หนูน้อยแสนหวานตลอดยาวนานตามใจต้องการ “ขา...เรียกทำไมหรือคะคุณเจสันขา” เฌอเอมตอบรับเสียงพลิ้วหวาน ศีรษะทุยเอียงเล็กน้อย สีหน้าคล้ายครุ่นคิด “แปลกจัง!”

ดาหวันพึมพำออกมาด้วยเสียงกระเส่าราวกับใจจะขาด อิงฟ้าค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง ร่างของเธอเปลือยเปล่า เธอเดินนวยนาดไปที่ระเบียงกว้าง โดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ร่างกายของเธอส่องแสงระยิบระยับอย่างมีเสน่ห์ ขณะก้าวไปบนพื้นไม้เนื้อแข็งที่เย็นสบาย อิงฟ้าสัมผัสได้ถึงความรู้สึกอิส

นิท ก่อนจะหันไปมองรอบๆ แว่นสายตาอันหนาเตอะถูกเขาถอดเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อสูท “บอสคะ!” เลขาขี้เมาเอ่ยเรียกเจ้านาย มีรอยยิ้มสมชื่อพริ้มเพรากระจ่างทั่วใบหน้า “ไหนล่ะเตียง เตียงอยู่ไหน เค้าจาเอา จาเอาๆๆ” คนสวยร้องขอ ทำหน้าเง้าเหมือนเด็กน้อย ทั้งดิ้นเร่าในชุดทำงานของสาวออฟ� �ิศ นี่เป็นเพราะไวน์อย่างนั้นหรือ

หล่อนยันร่างลุกขึ้นนั่งอย่างอิดออด ก้าวขาลงจากเตียงด้วยอาการสะลึมสะลือ ค่อยยืนขึ้นรวบรวมกำลังที่มียกแขนขึ้นบิดซ้ายบิดขวาพร้อมกับอ้าปากหาวหวอดๆ เดินตรงไปยังเสียงเจ้าปัญหานั้น พรฟ้าถอนสลักกุญแจ ใช้แรงดันประตูไม้ออก ทันทีที่เปิดออก หล่อนกวาดสายตามองหาเสียงเจ้าปัญหานั้น ริมระเบียงเต็มไปด้วยของที่ไม่ได้ใช้วางระเกะรกะเต็มไปหมดจนไม่มีที่ว่างให้เดิน พรฟ้านึกอยากเขกหัวตัวเองก็ตอนนี้

น้ำเสียงออดอ้อนมาพร้อมสายตาเว้าวอนที่ทำเอาคนเห็นปฏิเสธไม่ลง ร่างสูงขยับกายเว้นที่ว่างข้างตัวให้เจ้าขาขึ้นมานอนด้วยกันบนเตียง “ได้ค่ะ” เจ้าขาพยักหน้าตกลงก่อนจะขยับขึ้นไปนอนแล้วปล่อยให้คนป่วยแสนอ้อนกอดซุกตัวเองราวกับเด็กน้อย แขนเล็กกอดตอบพลางลูบแผ่นหลังกว้างเบาๆกล่อมคน ป่วยให้หลับลงอีกหน อดจะยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูไม่ได้กับความน่ารักที่ไม่มีทางได้เห็นในยามปกติของเตมินทร์