เลขาบนเตียง Novelas e Histórias

ตอนที่ 27 เลขา (จำเป็น) ใต้โต๊ะ เช้าวันรุ่งขึ้น... แสงแดดสาดส่องเข้ามาในเพนต์เฮาส์หรู เมลดาขยับตัวตื่นด้วยความรู้สึกร้าวระบมไปทั้งร่าง โดยเฉพาะช่วงล่างที่ผ่านศึกหนักมาตลอดคืน แต่เมื่อลืมตาขึ้น เธอก็พบว่าตัวเองไม่ได้อยู่บนเตียงคนเดียว อลันในชุดทำงานเต็มยศ เสื้อเชิ้ต สีขาวปลดกระดุมบน กางเกงสแลคเข้ารูปกำลังยืนกอดอกมองเธออยู่ปลายเตียง

เธอนอนตะแคงบนเตียง ชุดนอนที่บางและนุ่มลื่นพาดอยู่บนส่วนโค้งที่สง่างามบนเรือนร่างและคลุมต้นขาของเธอ ขาเรียวยาวของเธอเหยียดอย่างขี้เกียจอยู่บนเตียง แคลร์หน้าแดงอย่างเขินอายเมื่อเธอสังเกตการจ้องมองที่ดูผิดหูผิดตาของชาร์ลี เธอพูดขึ้น “หยุดมองฉันแบบนั้นเลย ทำอย่างกับคุณไม่เ คยเห็นมาก่อนอย่างนั้นแหละ”

แทนตอบรับงงๆ สมองเริ่มคิดอย่างหนัก คุณนพคือเลขาเบอร์หนึ่งของท่านประธาน ถ้าคุณนพอยู่ที่นี่ งั้นคนที่นอนป่วยอยู่บนเตียงก็ต้องเป็น แทนหันขวับไปมองร่างสูงใหญ่บนเตียง ใบหน้าหล่อเหลาที่แม้จะซีดเซียวและมีรอยฟกช้ำ ทว่าสายตาคมกริบที่ตวัดมองมานั้นเป็นเอกลักษณ์ที่พนักงานทั้ งบริษัทจำได้ขึ้นใจ

หลังจาก ปิดผนึกข้อบกพร่องแล้ว ซินยี่ก็เหลือบมองหมอจูที่นอนอยู่บนพื้นแล้วพูดว่า"ชายชราคนนี้เมื่อเขาตื่นขึ้นมาเขาจะเป็นหวัดเอานะ พื้นล่างที่นี่หนาวมาก" “ห้องผ่าตัดไม่มีเก้าอี้ ไม่ว่ายังไงเขาก็จะเข้ามาและไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องนอนราบกับพื้น”หลิวต้าอันพูดและแอบเหลือบมองจินชู “จริงไหมหัวหน้าเลขาธิการ” หัวหน้าเลขาธิการไม่ได้พูดอะไร ดวงตาของเขาเย็นชามาก

ดาหวันพึมพำออกมาด้วยเสียงกระเส่าราวกับใจจะขาด อิงฟ้าค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง ร่างของเธอเปลือยเปล่า เธอเดินนวยนาดไปที่ระเบียงกว้าง โดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ร่างกายของเธอส่องแสงระยิบระยับอย่างมีเสน่ห์ ขณะก้าวไปบนพื้นไม้เนื้อแข็งที่เย็นสบาย อิงฟ้าสัมผัสได้ถึงความรู้สึกอิส

หล่อนยันร่างลุกขึ้นนั่งอย่างอิดออด ก้าวขาลงจากเตียงด้วยอาการสะลึมสะลือ ค่อยยืนขึ้นรวบรวมกำลังที่มียกแขนขึ้นบิดซ้ายบิดขวาพร้อมกับอ้าปากหาวหวอดๆ เดินตรงไปยังเสียงเจ้าปัญหานั้น พรฟ้าถอนสลักกุญแจ ใช้แรงดันประตูไม้ออก ทันทีที่เปิดออก หล่อนกวาดสายตามองหาเสียงเจ้าปัญหานั้น ริมระเบียงเต็มไปด้วยของที่ไม่ได้ใช้วางระเกะรกะเต็มไปหมดจนไม่มีที่ว่างให้เดิน พรฟ้านึกอยากเขกหัวตัวเองก็ตอนนี้

น้ำเสียงออดอ้อนมาพร้อมสายตาเว้าวอนที่ทำเอาคนเห็นปฏิเสธไม่ลง ร่างสูงขยับกายเว้นที่ว่างข้างตัวให้เจ้าขาขึ้นมานอนด้วยกันบนเตียง “ได้ค่ะ” เจ้าขาพยักหน้าตกลงก่อนจะขยับขึ้นไปนอนแล้วปล่อยให้คนป่วยแสนอ้อนกอดซุกตัวเองราวกับเด็กน้อย แขนเล็กกอดตอบพลางลูบแผ่นหลังกว้างเบาๆกล่อมคน ป่วยให้หลับลงอีกหน อดจะยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูไม่ได้กับความน่ารักที่ไม่มีทางได้เห็นในยามปกติของเตมินทร์

ขวัญข้าวรู้สึกราวกับพื้นใต้ฝ่าเท้าสั่นคลอน หล่อนขยับลุกขึ้นยืน มือยึดพนักเก้าอี้เอาไว้เพื่อทรงตัว สายตาของดวงดาวที่ทอดมองมานั้นเต็มไปด้วยความดูแคลน “เธอนี่ทะเยอทะยานมากนะ เป็นแค่เลขาหน้าห้อง แต่กลับอยากเป็นเลขาบนเตียงขึ้นมา พี่ภูมิน่ะเป็นผู้ชาย ใครให้เขาก็เอาท ั้งนั้นแหละ ไม่เสียหาย แต่ตัวจริงน่ะ คือฉัน จำใส่สมองเอาไว้ด้วย”

ร่างชราในชุดผู้ป่วยนอนกึ่งนั่งอยู่บนเตียงโดยมีลูกชายคนเล็กและภรรยาของท่านนั่งเฝ้าอยู่ไม่ห่าง เลขาของประธานหนุ่มและผู้ช่วยเปิดประตูเข้าไปในห้องพร้อมกับยกมือไหว้ทำความเคารพผู้ใหญ่ทั้ง 3 อย่างนอบน้อม มัดหมี่ถือกระเช้าผลไม้เยี่ยมไข้ที่มีผลไม้ที่คุณหญิงชอบตามที่หลานชายบอกมาด ้วยตะกร้าใหญ่พร้อมกับยิ้มให้คุณหญิงที่มองมาอย่างน่ารัก “สวัสดีครับคุณหญิง ท่านดอกเตอร์คุณเจ้าขา” สุรชาติทักทายรายคนส่วนมัดหมี่รีบวาง ตะกร้าไว้ที่โต๊ะกลางแล้วยกไหว้อย่างนอบน้อม

เมษายืนอยู่ข้างเตียง… ในชุดเสื้อยืดสีขาว แจ็กเก็ตสียีนส์ กางเกงยีนส์ขายาวทรงสกินนี่ ผมยาวถูกรวบไว้หลวม ๆ เธอไม่ได้แต่งหน้า มีเพียงรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าที่ดูเศร้าสร้อย คีตะนอนหลับอยู่บนเตียง ร่างสูงใหญ่ยังขดตัวเล็กน้อยเหมือนคนที่นอนพักไม่เต็มตื่น เสี้ยวหน้าด้านที่หันมาทางเ ธอดูสงบ…จนเมษาเองก็ไม่กล้าทำให้เขาตื่นขึ้นมา