เลขาบนเตียง นิยาย & เรื่องราว

“บี๋ขา…คนสวยขา…” ท่ามกลางความมืดมิดเจ้าของน้ำเสียงหวานหยดก็กระซิบข้างหูคนที่ตัวเองนอนกอดซ้อนหลังอยู่บนเตียงพิเศษของโรงพยาบาล ท่านอนประจำและสบายที่สุดตั้งแต่เขาเริ่มขยับตัวได้คล่องขึ้น

มิลินรีบหุบขาสวยเข้าหากันอย่างรวดเร็ว แต่ทว่าตอนนี้เขากลับดันขาเรียวทั้งสองข้างให้แยกออกจากกันจนมันแนบติดกับที่นอนบนเตียงนุ่ม พื้นที่บนเตียงคิงไซซ์ของเธอ คงได้ใช้ประโยชน์อย่างคุ้มค่าแน่นอนในวันนี้

เดชยื่นแท็บเล็ตเครื่องหรูมาตรงหน้าเธอ ภาพบนหน้าจอสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะปรากฏเป็นภาพวิดีโอคอลจากห้องพักที่หรูหราจนไม่เหมือนโรงพยาบาล มันคือห้อง VVIP ที่แท้จริง และบนเตียงผู้ป่วยที่ทันสมัยที่สุด ร่างของยายลำดวนนอนนิ่ง มีสายระโยงระยางเต็มไปหมด แต่เครื่องวัดสัญญาณชีพ ข้างเตียงกำลังแสดงผลเป็นปกติ

พูดจบร่างเล็กสมส่วนที่อยู่ในชุดเดรสสั้นสีสวยก็ขึ้นไปยังชั้นบนสุด เรียวขาสวยก้าวออกจากลิฟต์ก็กวาดสายตามองหาห้องของเขา เมื่อเห็นป้ายหน้าห้องเขียนว่าประธานก็ไม่รอช้าที่จะก้าวไปยังหน้าห้องนั้นทันที ก่อนจะเอ่ยถามเลขาสาวที่นั่งอยู่หน้าห้อง “คุณเป็นเลขาของคุณคีรินใช่ไหมคะ”

เธอยกมือขึ้นมาข้างตัวเพื่ออ้อนเขา นิรันดร์ยกยิ้มตรงมุมปาก ก่อนจะเดินเข้าไปอุ้มร่างน้อยที่นอนระทดระทวยอยู่บนเตียงมานั่งบนตัก ร่างของเลขาสาวสวมแค่เสื้อยืดตัวใหญ่ปิดแค่แก้มก้นน้อยๆ ซึ่งเขาเป็นคนสวมให้เธอเอง

ภายในห้องตรวจ คุณหมอกำลังทาเจลเย็นๆ ลงบนหน้าท้องของน่านฟ้า ภาษิต เพียงขวัญ และแพรขวัญ ยืนล้อมรอบเตียงด้วยท่าทางตื่นเต้น "เอาล่ะครับ มาดูกันนะ... นี่ไงครับ แขน ขา และนี่..." คุณหมอขยับหัวตรวจไปมา

ใบหน้าหล่อจัดโน้มต่ำลงมาหา “นั่นมันหน้าที่เลขาหน้าห้อง แต่สำหรับหน้าที่เลขาบนเตียง คุณจะเลิกงานไม่ได้ ต้องทำงานตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงกนกแก้ว” หล่อนเผยอปากค้าง ก่อนจะส่ายหน้าดิก

“ยินดี Take care ครับบอส ตราบใดที่ผมยังทำงานเป็นเลขาฯ เชื่อเถอะว่าทุกปัญหามีหนทางออกเสมอ” คำพูดสุดท้ายของเจ้าของร่างสูงในเชิ้ตหล่อเหลาสีเข้มเข้ากับนัยน์ตาคู่งดงาม เปล่งประกายสะท้อนโคมไฟในห้องสีนวลสลัว ทำให้หญิงสาวนิ่งอึ้งไป

“ครับ” จากนั้นพี่แพกซ์ก็พยุงฉันขึ้นไปนอนบนเตียงที่มีขาหยั่ง ฉันมองดูด้วยความตื่นเต้นและปวดหน่วงที่ท้องตอนนี้

เจียอีเกาหัวอย่างลวกๆปัดความคิดฟุ้งซ่านก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างแรงค่อยๆพูดค่อยๆจากับคนเจ็บที่นอนอยู่บนเตียงแต่ในใจเขาคิดว่าส่วนที่ควรจะบาดเจ็บที่สุดควรจะเป็นฝีปากที่คมกริบเหมือนกรรไกรของเจ้าตัวมากกว่าพูดแต่ละอย่างเรียกตีนได้ง่ายมาก “นี่ติดต่อเลขาฉันหรือยัง ‘อินคา’ แล้ วย้ายฉันไปห้องพิเศษ…แกไม่รู้จักฉันหรือไง?” “…”