เศษปรารถนา Novels & Stories

“ฉันมีข้อเสนอให้แกนะรัญชิดา หนึ่ง...ออกไปจากชีวิตของปัณณวิชญ์ด้วยวิธีไหนก็ได้ พร้อมเงินหนึ่งก้อนนี้ ทำให้ตาปัณณ์เกลียดแกและไล่แกไปจากชีวิตตลอดกาลซะ” “สอง...ถ้าแกไม่ทำตามข้อหนึ่ง แกต้อง...เป็นของเล่นพวกนี้สักคืน พร้อมคลิปฉาวที่จะได้เอาไปให้ตาปัณณ์ดูว่าผู้หญิงที่เข ารักมากเจออะไรบ้าง เขาคงรับไม่ได้หรอกใช่ไหมที่จะใช้ผู้หญิงร่วมกับไอ้พวกนี้?”

มันคือไฟปรารถนา ไฟที่จะหลอมละลายให้หล่อนกลายเป็นขี้ผึ้งได้ แค่เพียงเขาสัมผัสหล่อนเท่านั้น “ชมพูขอโทษค่ะ อาต้นปล่อยชมพูก่อน ชมพูแค่อยากจะอวดชุดนอนเท่านั้น”

เธอยังเพรียกหาแต่เขา ร่ำร้องหาความใคร่ ความพิศวาสที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าจักสิ้นสุดลงเมื่อเวลาใด “พี่ท็อป รัมภา รัมภาต้องการพี่ท็อปเหลือเกิน ต้องการที่สุด อ๊า...” เพียงรัมภาร้องหาเขาอยากหมดความกระดากอาย ใช่...เวลานี้ความอายไม่ได้อยู่ในสายเลือดและความรู้สึกของเธอเลย ไม่มีเลย... จะมีเพียงสายน้ำแห่งความปรารถนาเท่านั้นที่ยังคงไหลเชี่ยวในร่างงดงาม

"ครับคุณย่า" "ย่าอยากให้แกได้ผู้หญิงที่ดีมาเป็นเมียของแก ย่าอยากได้หลานสะใภ้ที่ไม่ใช่มัวแต่หวังทรัพย์สมบัติของแกอย่างเดียว"

การแต่งงานไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นจุดเริ่มต้นของคนสองคน ไม่ว่าจะอยู่สถานะไหน ธอและลูกก็จะรักเขาตลอดไป บทเรียนที่เกิดขึ้นทำให้เธอรู้แล้วว่าไม่ควรใช้อารมณ์มาตัดสินปัญหา ควรใช้สติคิดให้รอบคอบ เพราะถ้าพลาดไปแล้วจะไม่มีทางเรียกมันกลับคืนมาได้อีก ตลอดเวลาที่แยกจากกัน ไม่มีวันไหน ที่เธอไม่คิดถึงเขา ที่กลับมาเมืองไทยก็เพื่อทำเศษรักให้เต็มร้อย แผนการที่วางไว้เพราะอยากมีตัวตนในสายตาเขา อยากให้เขารักเธอเหมือนกับที่เธอรักเขา

เขมจิราไม่ยอมเชื่อในคำพูดของกันธิชาเด็ดขาด “ฉันพูดความจริง คุณปรเมศวร์เขาต้องการแก้แค้นฉัน ที่เป็นต้นเหตุทำให้น้องชายเขาต้องตาย เขาต้องการให้ฉันเจ็บปวด และแกก็คือเพื่อนที่ฉันรักมาก เขาเพียงต้องการใช้แกเป็นเหยื่อล่อเพื่อแก้แค้นฉันเท่านั้น” กันธิชาพยายามอธิบาย หวังให้เขมจิ ราเชื่อคำพูดของตน แต่เหมือนเวลานี้จิตใจเขมจิราปิดกั้นทุกเรื่องที่เธอพูด

สุดท้ายเพราะห้วงอารมณ์พุ่งสูงถึงขีดจำกัด ทั้งคู่จึงถูกแรงปรารถนากระตุ้นให้เสร็จสมขนลุกซู่ตามกันติดๆ ความอุ่นเหนียวพ่นลงบนก้นเนียน สายธารหอบหายใจตัวโยนก่อนจะทรุดฮวบลงบนที่นอนปลอบตัวเองเงียบๆ ว่าสมใจแล้วเขาคงกลับไป ไม่มีทางที่จะแยแสสภาพของเธอหลังจากนี้ เจ็ บจัง…แต่ก็ยังไม่ถอย นี่เป็นอาการแรกเริ่มของรสนิยมมาโซคิสหรือเปล่า “หนูทำความสะอาดให้นะคะ”

ภพตะวันยิ้มรับ “คงจะเป็นปีศาจโทสะในตัวกระมังครับ ผมมิได้คิดถึงขั้นทำลายล้างอะไรขนาดนั้น แค่ต้องการตึกที่เคยเป็นของพ่อกลับคืนมา” “คุณอนุรักษ์น่ะหรือ”

อาหารง่าย ๆ ไม่คิดว่าจะมีอะไรพิเศษนัก ไม่คิดว่าเขาจะทานเพราะเธอหรอก คิดว่าคุณแม่พยายามจะให้เธอกลับมาเท่านั้น แต่มันยากจะกลับคืน แก้วที่มันแตกจนละเอียดแล้ว จะต่อให้จนเป็นรูปทรงมาได้ แต่มันก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

ถ้าหากควบคุมไม่ได้ เช่นนั้นสิ่งของอย่างความปรารถนา ก็เหมือนกับปีศาจร้าย เมื่อไรที่เกิดเมล็ดพันธุ์ขึ้นในใจ ก็จะงอกงามและเติบโตอย่างบ้าคลั่ง บิดเบือนความคิด ทำทุกวิถีทางเพื่อบรรลุเป้าหมาย “สักวันหนึ่ง เจ้าจะสูญเสียความเป็นตัวเองเพราะความปรารถนาหรือไม่?” นางมองไปทางเฟิงเ ย่เสวียนแล้วถาม เฟิงเย่เสวียนยิ้ม “ไม่”