เศษปรารถนา นิยาย & เรื่องราว

EPISODE 47 : หนูไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว “Think of the one thing that you’ve always wanted. Now find it in your mind’s eye and feel it in your heart.” -Beauty And The Beast- (คิดถึงสิ่งหนึ่งที่เธอต้องการมาตลอด แล้วเธอจะเจอในความคิด และรู้สึกในหัวใจ)

ว่าเป็นพลังที่ทำให้สมบัติเทพมารจุติสามารถบันดาลสิ่งที่ปรารถนาได้แต่ในขณะเดียวกันพลังนี้ก็เป็นจุดอ่อนของสมบัติชิ้นนี้ด้วยเช่นกัน หากผู้ใดสามารถควบคุมพลังแห่งความปรารถนาได้จะสามารถทำลายสมบัติเทพมารจุติได้ วิธีการควบคุมพลังแห่งความปรารถนามีเพียงวิธีเดียวเท่านั้นนั่นคือการละ ทิ้งความปรารถนา หากผู้ใดที่สามารถละทิ้งความปรารถนาได้อย่างแท้จริงย่อมสามารถควบคุมและทำลายสมบัติเทพมารจุติได้"

บทพิเศษ ๑ เศษพิศวาส ณ โรงพยาบาลชื่อดัง โรสรินทร์นั่งบนโซฟาชิดผนังภายในห้องพิเศษ ดวงตาคู่สวยของสาวน้อยคอยมองไปยังเตียงผู้ป่วยเป็นระยะ คนบนเตียงยังคงหลับอยู่บนนั้น ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมาให้คนรอได้ใจชื้นเลยสักหน

คุกหลวง ข้าปรารถนาขอโฉมงามอย่าห่างไกล ทิ้งข้าไว้เพียงลำพังอย่าเลยหนา แม้นหมุนเวียนเปลี่ยนผันไปชั่วกาล ขออย่าได้พรากสองเรามิหวนคืน

“มีอะไรก็มาหาย่าได้ตลอด ย่าช่วยอะไรได้ย่าก็ยินดีช่วย” “ขอบคุณมากๆ เลยนะคะคุณย่า” แม้นวันนี้ชมชีวันจะยังไม่ได้ข้อสรุปว่าเธอจะกลับไปยังอีกมิติแน่ชัดอย่างไร อย่างน้อยเธอก็ได้ข้อสังเกตเรื่องความปรารถนา หากตรีทศยังอยู่ หัวใจสมุทรยังไม่ส่องแสงจ้าอย่างแท้จริง เธอก็เชื่อว่าแรงป รารถนาอีกครั้งของเธอนี่แหละที่จะทำให้เธอได้กลับไปปรับความเข้าใจกับปักษิณสิงขรได้อีกครั้ง

วันรุ่งขึ้นปรารถนาไปที่ชานด้านล่างของตัวรีสอร์ต เดินไปหยุดตรงกรอบรูปกระจกตัดแสงที่เป็นรูปหญิงสาวกำลังเต้นรำกับชายหนุ่มซึ่งสวมหมวกสานแบบบ้านๆ ช่างไม่สมกันเลย เหมือนคู่ของเธอกับสินธุที่ในที่สุดทั้งสองก็ต้องพรากจากกัน ‘ขอมอบดวงใจดวงเดียวนี้...แม้ไกลห่าง’ ปรารถนาเอามือลูบกรอบร ูปหลับตาน้ำตาไหลอาบแก้ม สะอื้นอยู่กลางอกอย่างปวดร้าว

นัยน์ตาของเขาแย้มพรายความอ่อนโยนมิเสื่อมคลาย “ฮองเฮาคิดถึงเรา” เมื่ออ่านอย่างถี่ถ้วนอีกครั้ง จึงเห็นว่าหลังจาก “ปรารถนาได้พบหน้า” ที่ควรจะจบเท่านี้ กลับมีการเปลี่ยนคำลงท้ายครึ่งหลัง ให้จบด้วยประโยค “ปรารถนาได้อยู่เคียงข้างตลอดไป” อย่างเป็นพิเศษ

หลังจากไฟแห่งความปรารถนาที่ลุกโชนเหลือเพียงควันกรุ่นๆ มนสิชาพยายามเบียดร่างอันเปลือยเปล่าของตัวเองเข้ากับอกแข็งแกร่งของชายหนุ่ม เหมือนดั่งนกน้อยที่ซุกเข้าหาแม่ของตัวเองยามมันหาที่พึ่งพิง “เป็นอะไรหึ” ดนย์เอ่ยถามเจ้าของร่างอรชรที่เบียดเขาแทบจะสิงเมื่อยามมีเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่า

ใบหน้าของแม่แดงก่ำด้วยความเคลิบเคลิ้ม "เสี่ยวเถาเอ๊ย การเลือกผู้ชายต้องเลือกคนที่แข็งแรง เหมือนคุณลุงเฉาของลูกนั่นแหละ ถึงจะมีความสุข" ฉันนึกถึงสามีที่เสียชีวิตไปแล้วของฉัน เพราะเขาอวัยวะเพศไม่แข็งตัว ฉันเลยไม่เคยสัมผัสความรู้สึกแบบที่แม่พูด

เขากระซิบ กลีบดอกไม้ยังลอยอยู่เหนือผิวน้ำแต่สิ่งที่จมอยู่ในอ่างนี้… คือความปรารถนาและทาสวาทของฟาโรห์ ที่ไม่มีวันหลุดพ้นจากเขาได้อีก