Novelas y relatos de เหมันต์เร้นโลหิต

ย้ำความหวาดกลัวให้แดงยิ่ง ชายผิวสองสีใบหน้าจัดว่าหล่อเหลาเอาการ ดวงตาเฉียบคมของอีกฝ่ายกำลังมองลงมาที่แดงพร้อมกรีดยิ้มหวาน สภาพซึ่งสวมใส่อาภรณ์สีดำทั้งตัวยิ่งทำให้แดงเหงื่อไหลซิบเพราะความเกรง เป็นใบหน้าที่แดงเคยเห็นแค่ครั้งเดียวหากแต่จดจำไปตลอดชีวิต 'เหมันต์' ชา ยคนนี้มีนามว่าเหมันต์

อากาศ เมื่ออสูรวานรตนนี้ได้ถูกแย่งชิงความสนใจโดยหนิงอ้ายแล้ว ฟานหลิงไม่รอช้าปราดร่างเข้ามาด้วยสุดยอดวิชาตัวเบาเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว หนึ่งหมัดไร้ลีลาอันเกิดจากวิญญาณยุทธ์ได้ถูกชกออกไปด้วยพละกำลังมหาศาลของสายเลือดเผ่าพันธ์จิ้งจอกเหมันต์ที่เต็มเปี่ยมไปด้ วยปราณธาตุเหมันต์ที่ลึกล้ำเข้ากระแทกใส่กลางลำตัวของอสูรวานรอย่างเต็มแรง

เปลือกนอกแตกออก เผยแก่นแท้ภายใน แร่สีฟ้าขาวใสส่องประกายระยิบระยับ ราวกับเกล็ดน้ำแข็งบริสุทธิ์ งดงามจนแทบละสายตาไปไม่ได้ “แร่เหมันต์ประกายแก้ว…” หลานเสวี่ยพึมพำ “หายากยิ่งกว่าแร่เหล็กทมิฬหมื่นปีเสียอีกเจ้าค่ะ”

เหมันต์พูดโดยไม่มองสายรุ้งราวกับว่าอีกฝ่ายไม่มีตัวตน เขาไม่ชอบสายรุ้ง มาแต่ไหนแต่ไร “คิมหันต์ไปก่อนเถอะ” สายรุ้งบอก เธอเริ่มรู้สึกไม่ค่อยชอบสายตาของเหมันต์ซักเท่าไหร่

เสี่ยวอวิ๋นกระอักเลือดสีแดงคล้ำออกมาคำโต ร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดของก้นบ่อน้ำ เสียงหยดเลือดกระทบผิวน้ำเบื้องล่างดัง จ๋อม เบาๆ ฟังดูคล้ายเสียงน้ำตาของปีศาจ นางหอบหายใจหนักหน่วง ยกหลังมือขึ้นเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก "จ้าวเหมิง... หมัดเหล็กของมันรุนแรงยิ่งนัก... หากข้าไม่ มี 'ลมปราณเหมันต์' คอยคุ้มกันชีพจรหัวใจเอาไว้ ป่านนี้ข้าคงได้เป็นผีเฝ้าหอเทียนลู่ไปแล้ว"

‘ดั่งกลีบบุปผากลางเหมันต์’ (จบ) [1] ยามเว่ย คือ 13.00-14.59 น. [2] บัณฑิตจิ้นชื่อ ที่สอบได้อันดับที่สามในการสอบขุนนาง

Rarinthorn (Irene) Sirimantra ทันทีที่ข้อความนี้และภาพความจริงตรงหน้าปรากฏ คนทั่วทั้งห้องบอลรูมต่างพากันเงียบเสียงสนิทราวกับถูกหยุดเวลา เอมิกาอ้าปากค้าง ไมโครโฟนแทบร่วงจากมือ ใบหน้าของเธอซีดเผือดเหมือนไก่ต้มสุก ส่วนคุณหญิงรัสมีตาเหลือกจนแทบถลนออกมานอกเบ้า มือทาบอกด้วยความช็อก

นี่คืออาการของพิษเกล็ดเหมันต์ที่กัดกินเข้าสู่กระดูกดำและครรภ์มารดาอย่างสมบูรณ์แบบ' "ว้าย! พระชายา! เกิดอะไรขึ้นพ่ะย่ะค่ะ!" เกากงกงแสร้งร้องเสียงหลง เมื่อเหลือบไปเห็นอ่างทองเหลืองข้างเตียง ภายในมีผ้าขาวบางที่ชุ่มไปด้วยลิ่มเลือดสีดำคล้ำเกือบสนิท กองพะเนินอยู่ เลือดเหล่านั้นไม่ได้ไห ลเป็นของเหลวปกติ แต่จับตัวเป็นก้อนแข็งๆ ราวกับถูกแช่แข็งมาจากภายในร่างกาย

ตู้เยี่ยนอวี่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดังกังวานไปทั่วศาลา “ผิวหนังที่เปลี่ยนสีเป็นเพราะโลหิตไหลเวียนติดขัด ซึ่งมีสาเหตุมาจากพิษเย็นชนิดหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในร่างกาย พิษชนิดนี้พบได้ในพืชสกุลเหมันต์อำพราง ซึ่งเติบโตเฉพาะในหุบเขาที่หนาวเย็นของแคว้นเวยเท่านั้น” คำอ� �ิบายของนางที่เรียบง่ายแต่สมเหตุสมผล ทำให้ทุกคนถึงกับเบิกตากว้าง นางได้เปลี่ยนเรื่องที่ดูเหมือนอาคมให้กลายเป็นหลักการแพทย์ที่จับต้องได้ เป็นการตบหน้าองค์ชายจ้าวเฟิงและทำลายข่าวลือเรื่องมนต์ดำไปในคราวเดียวกัน

ตัว “คุณจะเริ่มเมื่อไหร่ก็บอกแล้วกัน” ชายหนุ่มบอกพลางหันไปสนใจเครื่องดื่มสีอำพันในมือ ดวงตาคมกร้าวมองไปยังทางทิศเหนือด้วยดวงใจที่ร้าวรานและคิดถึงคนที่อยู่ทิศทางนั้นเช่นกัน ใครว่าเขาเป็นนักฆ่าเป็นมือปืนที่ไร้หัวใจกันหนอ คนพวกนั้นช่างไม่รู้เสียเลยว่าดวงใจของเขาก็มี และเข าเองก็มีความรัก โลภ โกรธ หลงเช่นปุถุชนคนอื่นๆ ตอนนี้เขาแค่รอวันที่จะเป็นอิสระจากหนี้บุญคุณของมิรันตีเท่านั้น