เหมันต์เร้นโลหิต นิยาย & เรื่องราว

กับบรรณาการสีเลือด แสงแดดอุ่นยามสายสาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุลาย กระทบลงบนเตียงกว้างในเรือนเหมันต์รำลึกที่เคยเงียบเหงาและหนาวเย็น บัดนี้บรรยากาศภายในห้องกลับอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความเร่าร้อนและกลิ่นหอมของดอกอวี้หลานที่ผสานเข้ากับกลิ่นกายบุรุษอย่างลงตัว จ้าวชิงเยว่ขย

ยานี้มีชื่อว่า ‘เหมันต์ครวญวสันต์คราง’ แค่ชื่อก็รู้แล้วว่ามีไว้เพื่อการใด. หยวนจงนับเป็นบุรุษที่เรียกได้ว่าร้ายกาจมากนัก ทั้งในสนามรบและในสนามรัก ฟางหลันย่อมประจักษ์ หากแต่นางไม่คิดถือสา

เม้มปากมองหยกรูปหยดน้ำสีแดงด้วยสายตาอึ้งงัน กระทั่งหลินกวานอีสวมมันให้นาง “หยกเหมันต์หวนคืน มอบให้เจ้าเป็นของแทนใจ” “หยกเหมันต์หวนคืน??”

ครั้งสุดท้ายเมื่อสามปีก่อน เซียวอวี่หรานถูกลอบวางยาพิษประหลาดที่เรียกว่าเหมันต์นิรันดร์ ยาพิษนี้ไม่ฆ่าเขาให้ตายในทันทีแต่จะค่อยๆ แช่แข็งเส้นลมปราณทีละน้อย ทำให้ร่างกายหนาวเหน็บอยู่ตลอดเวลาแม้ในฤดูร้อน ใบหน้าของเขาจึงมักจะเรียบเฉยเย็นชาประดุจน้ำแข็ง และอารมณ์ค วามรู้สึกก็คล้ายจะถดถอยจนกลายเป็นคนไร้หัวใจในสายตาผู้อื่น

ผู้เฒ่าไป๋เถาก้าวลงจากหลังลา น้ำเสียงที่เคยขบขันแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและทรงอำนาจ “ดักแด้เหมันต์นี้ถูกปิดผนึกมานับห้าร้อยปีไร้ซึ่งรอยต่อ ไร้ซึ่งรูกุญแจ ผู้ก่อตั้งหุบเขาทิ้งคำปริศนาไว้เพียงว่าชีพจรบริสุทธิ์ทะลวงเหมันต์ สายเลือดบรรพกาลปลุกวิญญาณ หากเจ้า สามารถหาวิธีละลายน้ำแข็งและปลุกสิ่งที่อยู่ภายในให้ตื่นขึ้นมาได้ ตำแหน่งเจ้าหุบเขาโอสถย่อมเป็นของเจ้าโดยชอบธรรม”

ันกรอดจนเลือดฝาดซึม รังสีปราณเหมันต์ระเบิดทะลักออกจากจุดตันเถียน ดรุณีชุดขาวตวัดมือชัก 'กระบี่เหมันต์ดารา' สุดยอดศัสตราวุธระดับตำนานประจำสำนักที่หล่อหลอมจากอุกกาบาตน้ำแข็งหมื่นปี ออกจากฝักเสียงดังกังวานก้อง แสงสีฟ้าครามสาดสะท้อนบาดตา เกล็ดหิมะหมุนวนล้อมรอบใบมีดที่คม กริบจนสามารถตัดขาดกระแสลม

ผลไม้รูปหัวใจที่มีลักษณะเหมือนน้ำแข็งเจียระไน โปร่งใสแต่ตรงกลางมีสีทองเรืองรอง ผลเหมันต์นั้นหายากมาก เพราะมันเป็นยาอายุวัฒนะที่สามารถช่วยรักษาได้ทุกโรค แม้แต่แก่นวิญญาณที่บาดเจ็บก็ยังสามารถรักษาได้? จัดว่าเป็นหนึ่งในผลไม้ที่มีสรรพคุณวิเศษสุดของโลกบรรพกาล !

่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน หยาดโลหิตจากหัวใจของนางค่อย ๆ อาบล้นไหลนองลงบนแท่นบูชายัญ พร้อมกับลมหายใจที่ค่อย ๆ รวยรินจนหมดสิ้นของลู่เหมยฮวา นักพรตชรามองสายธารโลหิตที่ไหลรวมอาบย้อมบนลูกแก้วมังกรสีทองศักดิ์สิทธิ์ ทั่วทั้งกายของหลัวม่อเยียน พลันก่อเกิดแส งสีขาวเปล่งประกายดุจเทพเซียน ยามที่นักพรตโบกสะบัดพู่กันขีดเขียนยันต์สั่งฟ้าเหนือท้องนภาก็ปรากฏเมฆฝน เคลื่อนตัวมาบดบังดวงจันทรา ก่อนที่หยาดน้ำจะโปรยปรายลงมาจนเจิ่งนองพื้นดิน ดุจเช่นหยาดโลหิตบนแท่นพิธีบูชายัญ

แห่งพรรคเหมันต์เทวะ วูบแสงบางประการ มือที่ถือลูกแก้วหยกขาวราวน้ำแข็งในมือสั่นแผ่วราวกับจดจำบางสิ่ง “เซี่ยอวี่...” เขาพึมพำ “นามนั้น นางเป็นเพียงหญิงคนหนึ่งที่ถูกสาปให้ไม่มีใครจดจำ หากครั้งนี้ มีผู้ฝืนฟ้าเพื่อรื้อฟื้นนางกลับมา นั่นแปลว่าสายเลือดแห่งการเปลี่ยนบัลลังก์ย ังไม่สูญสิ้น”

เขมราชรู้ข่าวของเขมรินทร์จากอคิน เขาจึงรีบมาที่โรงพยาบาลทันที เมื่อรู้ว่าลูกชายคนโตต้องการเลือดจำนวนมากเพราะร่างกายเสียเลือดจึงเสนอตัวบริจาคเลือดทันที "ผมไปด้วยครับ ผมเลือดกรุปเดียวกันกับเขมครับ " เหมันต์พูดเสริมเขากับเขมรินทร์นอกจากเป็นเพื่อนสนิทกันแล้วกรุปเลือดก็กรุปเดียวกันด้วย