แฟรี่ Novels & Stories

สนเดินถือกระเป๋าเป้สีชมพูใบเล็กตามเข้ามาในร้าน "ขอบใจพี่มากนะจ๊ะ ที่เป็นธุระไปรับหนูฟ้าให้ หิวหรือยังจ๊ะแก้มตักข้าวให้" "อืม นิดหน่อยน่ะ" "ฟ้าก็หิวค่ะแม่"

ไม่มีเสียงตอบ เมื่อภัทรดนัยไม่อยากพูดกับเธอ “จอดรถนะ หนูไม่ไปกับคุณ” “เงียบนะนางทอมผี! ใครสั่งใครสอนให้แต่งตัวแบบนี้ ห๊ะ!” เพราะลักษณะท่าทางและการแต่งตัวของเธอ ทำให้เขามองผิดไป

เพื่อนคนไหนหวงวิชาก็จะเก็บงำเอาไว้คนเดียวหรือบางคนใจดีหน่อยก็แบ่งให้เพื่อนในก๊วนเดียวกัน ถ้าคนไหนมีรุ่นพี่เรียนเก่งละก็ โหะๆๆๆ สบายเลยค่า พี่รหัสปีสี่ของเธอชื่อฟ้าใสหรือพี่ฟ้า นอกจากสวยไฮโซแล้วยังเรียนเก่งอีกด้วย เธอคาดหวังว่าในอนาคตจะได้พึ่งใบบุญพี่ฟ้าอดีต ดาวคณะตอนปีหนึ่ง

“เปล่าค่า พี่ไม่ได้คลั่งหมอคิมเลยค่ะ ด้วยความสัจจริง อ้อ... เรียกพี่ว่าฟ้าก็ได้ค่ะ พี่ชื่อฟ้าใส” “ค่ะพี่หมอฟ้าใส” นรีรัตน์รับคำแต่ไม่เชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์นัก น้อยมากที่จะไม่คลั่งพี่หมอคิมของเธอ คนนี้อาจจะแผนสูง แอ๊บทำเนียนมาก็ได้ ใครจะไปเชื่อง่ายๆ บิดาสอนว่าอย่าไว้ใจทาง อย่าว างใจคนจะจนใจเอง ฟ้าใสอาจจะอยากมาล้วงลับตับแตกเรื่องพี่หมอคิมกับเธอก็ได้ เธอไม่หลงกลง่ายๆ หรอกนะ หึหึ รู้จักยายนรีรัตน์น้อยไปแล้ว

สะใภ้ทำหน้าอ้อน “ขอเลียอีกนิด… ” คนชอบเลียสูดหายใจเสียงดังฟืดฟาด กดจมูกดมร่องสวาท ทาบฝ่ามือรวบพุ่มขนสีดำ แหวกหลบไปไว้ข้างซอกขา แบะบีบจนพูทุเรียนสีชมพูปลิ้นอ้า ทะลักเป็นยวงออกมารับปลายลิ้นเฉาะเลียเสียงดังฉั่วๆ ๆ ๆ ๆ “อูย… ฮื่อ… ”

หญิงสาวต่างชาติร่างสูงโปร่งยืนเด่นเป็นสง่าอยู่เบื้องหน้า เยื้องไปทางด้านหลังมีชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่อย่างคนอเมริกันยืนอยู่ด้วยใบหน้าเรียบเฉย ข้างกันคือเอกรัฐที่ยืนทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่ด้วย “คุณเคธี่” ชนิดาเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงแผ่วอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ชนาธิปเพ ิ่งออกเดินทางไปเมื่อเช้า แล้วทำไมคนตรงหน้าถึงมาปรากฏตัวตรงนี้ได้

ศ รสเลิศจากเเฟนหนุ่มที่เป็นคนฝรั่งเศสเขายอมบินลัดฟ้ามาเซอร์ไพรส์เเคนดี้ถึงที่ไทย เเละที่สำคัญเขายังนำเอาไวน์ราคาที่เเพงมากๆจากบ้านเกิดมาฝากเเฟนสาวอย่างเเคนดี้อีกด้วย เเคนดี้จึงนำไวน์รสเลิศจากเเฟนหนุ่มเอามาฝากเพื่อนสาวของเธอทุกคนได้ลิ้มลองของดีร วมถึงเดซี่ด้วย

ดารัณว่าแล้วเอื้อมหยิบหนังสือจากชั้นวางแถวอื่นส่งให้นรี “กลิ่นรัญจวนในครัวใจ” นรีอ่านคำบนปกหนังสือที่ดูเหมือนจะเป็นนวนิยายขนาดสองสามร้อยหน้า ปกภาพวาดสำรับอาหารชาววัง ระบุนามผู้ประพันธ์ว่า คุณข้าหลวงนิรนาม

“เอ่อ... หลวงพ่อครับ เฮ้อ! ผมบอกไม่ถูกครับ ตั้งแต่เกิดจากท้องพ่อท้องแม่ก็ไม่เคยเห็นอะไรที่จะน่ากลัวได้ขนาดนี้” ภาพของสาวสวยที่ปรากฏขึ้นมาจากกลุ่มเงาดำๆ ก่อนจะเดินหายลงไปในน้ำยังติดตา นี่ใช่ไหมที่เขาเรียกกันว่า ‘ผีพราย’ และหากมีอิทธิฤทธิ์จนฆ่าผู้ชายได้มากมายขนาดนั ้น แล้วพวกเขาล่ะจะเอาอะไรไปต่อกรได้

เขาบอกไอ้ผาดแล้วดูดบุหรี่ปล่อยควันออกมาแล้วสาวท้าวเดินตรงไปยังตำรวจที่กำลังเข้ามาเคลียร์พื้นที่คลังแสงเดินมาถึงศพของปีแอร์ที่ตอนนี้ตำรวจกำลังดูศพของมันอยู่ “มิสเตอร์คอนแวนต์” หนึ่งนายตำรวจทำความเคารพเขา แม้เขาไม่ได้อยู่ที่สเปนแต่ทุกคนที่นี่รู้จักเขาผู้เป็นราชาแห่ งกาสิโน และราชาแห่งความบาป หากใครคิดจะต่อต้านหรือทรยศมันผู้นั้นต้องจบชีวิตลงและปีแอร์ก็คงเป็นหนึ่งในคนทรยศนั่นเช่นกัน