แฟรี่ Novels & Stories

หลินเฟยที่อยู่ในชุดผ้าไหมสีฟ้าน้ำทะเล ดูสวยหวานสมวัย แต่งหน้าเพียงบางเบาเท่านั้นเพราะใบหน้านางนั้นงดงามมากอยู่แล้ว ผมดำเงางามดูนุ่มรื่นถูกรวบขึ้นแค่ครึ่งศีรษะปักปิ่นพอดีไม่มากไม่น้อยจนเกินไป เดินส่งยิ้มหวานมาให้บุรุษที่มาคอยอยู่ แม่ทัพหยางหรงที่เห็นโฉมสะคราญ

สารินเอ่ยชม เธอรู้จักชายหนุ่มผ่านหน้าหนังสือธุรกิจ และจำได้ว่าเขาคือ เอริก เมดิสันนักธุรกิจหนุ่มทายาทตระกูลเมดิสัน ที่ร่ำรวยที่สุดคนหนึ่งของโลก คุณสมบัติของเอริกพร้อมสมบูรณ์ยิ่งกว่าชายหนุ่มคนไหนที่เธอเคยรู้จัก

เปลวตะวันกำพวงมาลัยนิ่ง เมื่อเข้าไปในรถคันหรูและยังไม่ยอมสตาร์ทรถออกจาก แอร์พอร์ต เขากำลังคิดทบทวนว่าจะจัดการใครก่อนดี และตอนนี้เขาก็เลือกเหยื่อแห่งความแค้นรายแรกแล้ว แม่สาวไซน์ไลน์จอมต้มตุ๋น กวิสรา! ลมเย็นๆ พัดปะทะผิวทำให้กวิสราห่อตัวในชุดกันหนาวอย่างหนา ที่แม้จะ

ท่ามกลางความสยดสยองนั้น หญิงสาวผู้หนึ่งเดินผ่านกองศพอย่างสง่างามราวผู้ชมภาพวาดที่ไร้ซึ่งความรู้สึก นางสวมอาภรณ์สีฟ้าอ่อนสะอาดตาตัดกับความชุ่มโชกของโลหิตโดยรอบอย่างเห็นได้ชัด ไป๋อันหรานหรือองค์หญิงสิบเอ็ดแห่งเผ่าปีศาจเดินอย่างช้า ๆ ไม่สนใจหยดเลือดที่กระเ ซ็นมาติดปลายรองเท้า นัยน์ตาคู่สวยของนางเย็นเยียบ สงบนิ่ง แต่ลึกลงไปคือความอํามหิตจากส่วนลึกของจิตใจ

มีเสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นมา สิ่งมีชีวิตมีความสูงเพียง 12 นิ้วเท่านั้น กำลังบ่นเขา นางมีหน้าตา รูปร่างเหมือนกับมนุษย์มี ผมสีฟ้าตาสีดำ มีปีกแบบผีเสื้อสีฟ้าและดำ นางสวมเสื้อผ้าสีขาว และร่างเปล่งแสงตลอดเวลา นางคือ แฟรี่[1] “พูดมากน่า ! เบต้าข้าไม่เป็นอะไรหรอก” ดิสมัสพูด เบต

รอนน์เรียกชื่อของผู้หญิงที่กำลังก้าวลงมาจากรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างที่จอดอยู่หน้าประตูทางเข้าบ้านของเขา “ใครมาคะรอนน์... ” รอนน์หน้าซีดเผือด ดาหลารู้สึกเป็นกังวลเพราะว่าคนที่รอนน์เรียกว่า ‘มะลิ’ กำลังหิวกระเป๋าเสื้อผ้าเดินเข้ามาในบ้านของรอนน์ด้วยสภาพท้องโย้ใกล้คอด

นีน่าหัวเราะขบขัน "ว่าไงครับ สาวๆ"แฟรงค์เจ้าของสถานที่ในชุดเสื้อเซิ้ตสีขาวกางเกงสแล็คขายาวสีดำเดินเข้ามา "ไงแฟรงค์"ซินดี้ส่งยิ้มให้ชายหนุ่มหวานเยิ้ม

ไม่นาน เอเดนที่นั่งเงียบมาตลอด จู่ๆ ก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “น้องเขาชื่อแฟร์รี่ เป็นน้องสาวของไอ้ช็อปเปอร์” คำพูดนั้น ทำเอาร่างสูงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะละสายตาจากหน้าจอมือถือ เงยหน้าถามกลับทันควัน “มึงรู้ได้ไงวะ?” “กูก็สืบมาสิครับ” เอเดนตอบพลางยักคิ้วเล็กน้อย

เธอแคร์ลูก ไม่ต้องการให้ลูกมีแม่ที่เคยติดคุก เพราะนั่นจะทำลายชีวิตของลูกตลอดไป เสิ่นเจ๋อเฉิงเงียบไปนานมาก เมื่อเขาพูดอีกครั้ง เสียงของเขาฟังดูงุนงง "ผมไปชอบผู้หญิงแบบนี้ได้อย่างไร" "และทำให้ผมต้องสูญเสียคุณ..." ฉันส่ายหัวช้าๆ วางสัญญาการหย่าข้างหน้าเขา "เสิ่นเจ๋อเ� �ิง ถ้าคุณยังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง"