Novel & Cerita โปรดอย่าคิดว่าฉันเป็นของตาย

“อย่าคิดช้า กูอาจไม่รอดเหมือนไอ้โท” “มึงอย่าพูดแบบนั้นสิ” ใจหาย หากว่าวันหนึ่งชีวิตฉันจะไม่มีมันอยู่ข้างๆ

เมตตาถอนใจ “ป่วยก็ตายไปเถอะ ฉันไม่อยากอยู่บนโลกนี้ต่อไปแล้ว” “คุณฟ้าไม่นึกถึงคนที่รักคุณฟ้าบ้างเลยเหรอคะ” “ใครเหรอจ๊ะรักฉัน คนไร้ค่าแบบฉันมีคนรักด้วยเหรอ”

ทีโอถอนหายใจ คนกำลังใช้ความคิดก็ถูกขัดจังหวะอีก นี่เขาหลงไปชอบคนแบบนี้ได้ยังไงวะ “วันนี้กูไม่ไปสอบนะ” คนนอนอยู่บนเตียงเลือกที่จะเชื่อว่าวันสิ้นโลกที่ตนจำได้นั้นเป็นเรื่องจริง และวันนี้เป็นวันแรกที่มันเกิดขึ้น ไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่กำลังดำเนินอยู่ในตอนนี้เป็นเพราะอะไร แต่หากมันจะทำให้คนตรงหน้ายังมีชีวิตอยู่ต่อไปได้เขาก็พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อเปลี่ยนแปลงมัน! “มึงเองก็ไม่ต้องไปสอบแล้ว อยู่กับกูที่ห้องนี่แหละ”

"แค่นี้ไม่ตายหรอก" "ตายสิ แค่ผมไม่ได้เอาพี่วันเดียวผมต้องตายแน่ๆ ผมต้องลงแดงตายแน่ๆ"

“I lie to my heart’ cause I thought you felt it (ฉันโกหกหัวใจของฉันเอง เพราะฉันได้คิดว่าคุณจะรู้สึกถึงมันได้) You can’ t light a fire, if the candle’ s melted (เราจุดไฟไม่ได้หรอก หากเทียนมันละลายไปหมดแล้ว) No you don’ t have to love me (ไม่ เธอไม่จำเป็นต้องรักฉันเลย) If you don’ t wanna (หากเธอไม่ต้องการ) Don’ t act like I mean nothing (ก็อย่าทำเหมือนว่าฉันไม่มีความหมายอะไรเลยสิ)

ก็เสี่ยงต่อการเสียตัว ฉันชอบก็จริง แต่ฉันไม่อยากให้อะไรๆมันถลำลึกไปมากกว่านี้ "เค้าขอเวลาคิด"

คิดว่าช่างมันเถอะ อย่างน้อยที่สุด ฉันก็ยังมีแม่ อย่างน้อยที่สุด ฉันก็ยังไม่ได้สูญเสียทุกอย่าง ตราบใดที่แม่ยังอยู่ ฉันก็ยังมีเหตุผลที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป แต่พระเจ้ามักจะชอบเล่นตลกกับคนลำบากเสมอ พระเจ้าไม่ยอมเหลือแม้แต่ความหวังสุดท้ายนี้ไว้ให้ฉันเลย

“นั่นก็คือ อย่าพึ่งพาใครทางจิตใจ เธอก็คือผู้กอบกู้ของตัวเอง” “ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ แต่ความตายก็เหมือนกับการหนี ไม่ใช่ทางออก”

“อย่าลืมคิดถึงผมด้วยนะ” ให้ตายสิ ถึงจะหวานชวนเลี่ยน แต่ทุกครั้งก็ทำเอาใจเจ้ากรรมของเธอเต้นไม่เป็นส่ำแบบนี้ทุกทีเลย --------------------------------------------------------------------------------------

นางโวยวายดิ้นรน “ท่านเดินช้า ขาก็สั้น กว่าจะถึงเรือนไข่มุก ท่านคงได้ตายก่อนถึงฤดูร้อนปีหน้า”