Novel & Cerita โปรดอย่าคิดว่าฉันเป็นของตาย

“ไม่เลยสักนิด พี่ไม่ได้เป็นภาระเลยนะคะ พี่นายอย่าคิดแบบนี้จะได้ไหม ฮึก...” “ปล่อยให้พี่ตายๆ เถอะนะ เพราะไม่รู้จะอยู่ไปเพื่ออะไรแล้ว พี่ไม่รู้... ฮือๆ”

) (ตะ แต่. (อย่าทำให้ฉันโมโห ถ้าเธอไม่อยากเจ็บตัว อย่าคิดจะมีใคร ถ้าฉันรู้มันตาย...) ติ๊ด!!

ปพิชญาพูดออกมาอย่างไม่ได้ใส่ใจ เธอก้มลงหยิบหนังสือที่ผู้เป็นแม่ขว้างใส่เธอก่อนจะโยนมันทิ้งถังขยะอย่างไม่ไยดี “ฉันจะไม่สนใจถ้าแกไม่ได้ใช้ เทพวรสุวรรณ” “ฉันไปเปลี่ยนเลยก็ได้ ถ้ามันทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น”

ฉันเตือนตัวเองในใจ เราต่างจ้องตากกันและกัน จนกระทั่งโลกทั้งใบเหลือเพียงแค่เราสองคน สมองของฉันพังยับเยิน วนเวียนเป็นวงกลมขณะครุ่นคิดว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป และเหมือนเช่นเคย... คิดอะไรไม่ออกเลย สมองและร่างกายของฉันดูเหมือนจะชัตดาวน์ไปดื้อๆ เวลาที่ฉันอยู่กับเขา ไปตายซะเถอะ แจ็ค

ความหวังเดียวในชีวิตของเธอตอนนี้คือความตายเท่านั้น และเธอก็คาดหวังให้มันเป็นวันนี้ “เรามีสารทดลองตัวใหม่ ไม่แน่ว่าคุณอาจจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม” “ไม่ ฉันไม่ต้องการ” “คุณแน่ใจใช่ไหมมนุษย์ทดลองหมายเลขศูนย์” “แน่ใจ” หญิงสาวในร่างเด็กพยักหน้าลงอย่างเย็นชาไร้ความรู้สึก

ฉันวิงวอนผู้ชายตรงหน้า ฉันไม่ได้กลัวความตาย แต่ฉันอยากจะให้เขารู้ว่า ฉันไม่เคยคิดจะทรยศเขา ถ้าฉันจะตาย ฉันก็ไม่ได้อยากตายด้วยข้อหาคบชู้สู่ชาย

ฉันว่ายุยง อยากจะรู้ซะจริงว่าจะตายจริงไหม เหตุผลอะไรมาจงเกลียดจงชังฉัน ทั้งที่ฉันไม่ได้ทำอะไรให้เกลียดเลยไหม

แสงจันทร์สลัวจนฉันไม่สามารถบอกได้ว่าฉันกำลังฝันอยู่หรือไม่ แต่ในใจฉันกลับภาวนาว่าถ้ามันคือความฝัน ก็ขออย่าให้ต้องตื่นขึ้นมาเลย แต่แล้วฉันก็คิดในแง่ดีว่า ถ้าหากเป็นความฝันขึ้นมาจริง ๆ ฉันก็อยากจะปล่อยตัวเองให้ทำตามใจชอบในความฝันนั้นได้

ฉันถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ "เอาน่าา อย่าพึ่งคิดมากสิ มันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่แกคิดก็ได้" "อืม…” ฉันพยักหน้าเบา ๆ

“การคิดถึงความตายไม่ใช่เรื่องอัปมงคลหรือสิ่งไม่ดีนะอัญ แต่เป็นการ ทำให้เราไม่ประมาทกับชีวิต เราจะได้มีสติคิดว่าจะทำอะไรบ้างให้ดีที่สุดในตอนนี้ เพราะพรุ่งนี้เราอาจจะไม่ตื่นและไม่มีลมหายใจอีกต่อไป ชีวิตของคนเราไม่แน่นอนนี่คือความจริงแท้แน่นอน" “อัญจะทำวันนี้ให้ดีที่สุดค่ะ แม้จะมีเรื่องเลวร้ายอะไรเข้ามา อัญก็จะไม่ท้อถอยและจะผ่านมันไปให้ได้ค่ะ”