Novelas y relatos de โปรดอย่าคิดว่าฉันเป็นของตาย

ตอนนั้น ฉันยังโง่คิดว่าเป็นความผิดฉัน เดิมทีก็มีเพียงแค่รักและไม่รัก ฉันแพ้พ่ายอย่างสิ้นเชิงมาตั้งนานแล้ว -- เสียงดัง “บึ้ม” ฉันกรีดร้องเสียงดังและเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ

คนเป็นพี่ยังลังเล “อย่าห่วงผมเลยนะครับ ผมมันคนหัวแข็งอยู่แล้ว อีกอย่างสักวันหนึ่งแผลนี้ก็ต้องหายอยู่ดี หรือถ้าไม่หายก็คง...ตาย เท่านั้นเอง อันที่จริงถ้าตายไปซะเลยก็คงดีกว่า การมีชีวิตอยู่โดยปราศจากหัวใจ จะอยู่หรือตายก็มีค่าเท่ากัน จริงไหมครับ”

ฉันนั่งลงข้างหน้าป้ายสุสานของตัวเองอย่างเบื่อหน่าย ทำทีเข้มแข็ง “คิดไม่ถึงว่ารูปที่พี่เลือกรูปนี้ใช้ได้เลย ไม่เสียดายเวลาที่ฉันอุตส่าห์นั่งแต่ง ได้ใช้งานจริงๆแล้วสินะ” พูดน่ะง่าย แต่จู่ๆอารมณ์ของฉันก็เหมือนกับระเบิดออกมา เมื่อคิดได้ว่าตัวเองตายแล้ว ไม่สามารถนั่งกับทุกคนได้อีกแ ล้ว ฉันก็ปล่อยร้องโฮ “จืออี้”

"พูดง่าย ๆ" "อย่าไปคิดให้ยากสิ ชีวิตคนเราไม่มีแน่นอน ใช้ชีวิตให้มีความสุขเถอะที่รัก จะอดีตหรืออนาคตอย่าไปโฟกัสมันมากจนเป็นทุกข์ เราโฟกัสที่ปัจจุบันให้มีความสุขดีกว่า"

ฉันขึ้นลิฟต์มาด้วยขาที่สั่น คิดในใจ “มึงเกือบตายอย่างสงบ ศพสีชมพูแล้วนะ จุ๊บแจง เกือบแล้วววว” แต่คราวนี้ฉันยอมรับกับตัวเองว่า... ฉันเริ่มคิดอะไรไม่ดีแล้ว

คนที่ไม่ได้คิดอะไร ส่ายหน้า "คิดอะไร ทำไมต้องคิด ฉันอยากเลี้ยง อยากเล่น ก็เล่น ถ้าเบื่อก็ทิ้ง " "แต่ว่า " "ทำไม ห่วงอะไร เงินของฉัน ฉันจะทำอะไรก็ได้ ที่มีอยู่ตอนนี้ ใช้วันละล้าน ไปอีกร้อยปี ก็ไม่หมด แล้วทำไม ฉันจะต้องมาเก็บเงิน อีกไม่นาน ฉันก็ตายแล้ว "

เอวาพยักหน้า “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นฉันก็จะอยู่ข้างแกเสมอ เราจะเป็นคนใหม่ที่มีแต่ความสุข” ยกกระป๋องเครื่องดื่มชูขึ้น จิวารีหยิบกระป๋องมายกชนกัน กระดกเข้าปากอึกใหญ่ยืดยาวเหลือเพียงกระป๋องเปล่า วางกระแทกลงโต๊ะเสียงดังพร้อมถอนหายใจทิ้งเพื่อปลดปล่อยทุกอย่างทิ้งไว้ตรงนี้ ก ่อนจะกุลีกุจอแต่งองค์ทรงเครื่องพร้อมออกล่าความสุขในค่ำคืนนี้

รู้สึกสับสันจนไม่อยากรับรู้ไม่อยากคิดอะไรทั้งนั้น คนโปรดไม่ชอบเลยจริง ๆ ที่ตัวเองเป็นแบบนี้ ไม่ชอบที่อีกคนกลับมามีอิทธิพลกับใจเขา . . แต่แล้วยังไงล่ะ กูจำเป็นต้องยอมมึงไหมไอ้เวร!!!!! ----- โปรดอย่าหย่าก่อน ----- Talk Talk

‘ทำไมผมถึงไม่ได้อยู่อย่างคนตาย’ ‘ทำไมกัน…’ ร่างโปร่งพิงกำแพงค่อยๆ ยกมือวางปิดตากัดฟันแน่น ความคิดซึ่งถูกทิ้งเป็นตะกอนใต้สำนึกเรียกกลับมาวนเวียนในหัวซ้ำไปมา จนไม่สามารถปฏิเสธแล้วปล่อยตัวเองคิดตามอย่างนั้น แต่อย่างไรก็ดี ความคิดหนึ่งได้ฉุดดึงเจ้าตัวออกจากท ุกอย่าง… ‘คิดถึงบิทเทอจัง~ แง้~ บิทเทอของโผม~’ “เป็นอะไรรึเปล่าครับ.. คุณแบรนดอน” “... ไม่”

โอ้ยอันนี้อีกแล้ว “อึ่ยไอโรคจิต” ฉันด่าเขาทันทีให้ตายสิในหัวมีแต่เรื่องอย่างว่าเต็มไปหมดเลยสินะ