Novel & Cerita โอกาสครั้งที่สอง

ไม่ได้ตั้งใจจะโกหกเขา แต่เพราะความจำเป็นจึงทำให้เธอตกกระไดพลอยโจนไปอยู่จุดนั้น และถูกเขาตราหน้ากล่าวหาว่าเป็นคนหลอกลวง ’ประวัติการเรียนจบยังไม่มีด้วยซ้ำ ยังจะหน้าหนามาโกหกคนอื่นได้อีก’

แฟนเก่าที่เลิกกันไปหลายปี กลับมาอีกทีพร้อมความวุ่นวาย ทุกเรื่องราวระหว่างเขาและเธอ... ผ่านมาแค่ให้จำ แต่ทำให้ไม่ลืม 5 ปีผ่านไป หวนคืนมา พร้อมแก้ไขx แก้แค้นเอาคืน/(พอได้หนุบหนึบหัวใจ ไม่ดราม่ามากค่ะ)

เขาทำลายเธอ เพียงเพราะเชื่อผู้หญิงอีกคน ความเจ็บปวดทำให้เธอหลีกหนีพร้อมลูกในท้อง และตั้งใจเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่เขากลับตามหาบดขยี้ ครอบครอง กักขัง เธอไว้ภายใต้อ้อมแขน ไม่ยินยอมให้เธอห่างหายไปไหน จนกระทั่งความจริงเปิดเผย เธอจึงเดินจากมา ต่อจากนี้ แม้เขาคุกเข่าหรือตายตรงหน้า เธอก็ไม่แคร์! *********** ร่างบางถูกอุ้มพาดบ่า คนโดนอุ้มดิ้นรน แต่กลับไม่เป็นผล ประตูห้องนอนเปิดออก เธอถูกโยนลงบนเตียง คนสวยทะลึ่งพรวดเพื่อหนี แต่กลับถูกผลักดันจนอยู่ใต้ร่างอีกฝ่าย “คุณคิดจะทำอะไรอนาวิน!” เธอร้องถามเสียงสั่น ต่อให้อยู่ด้วยกัน ในคฤหาสน์หลังนี้ อนาวินแทบไม่เคยแตะต้องเธอมาก่อนเลย มีเพียงแค่กอดจูบ ตอนนั้นเธอคิดว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษ แต่จากที่เห็นตอนนี้มันไม่ใช่เลย “ฉันจะให้เธอเป็นนางบำเรอดีไหมภริดา” “หยุดความคิดอุบาทว์ของคุณซะ เยาวเรศสุดที่รักคุณกำลังรออยู่ ไปขอให้นังนั่นขึ้นเตียงกับคุณสิ!”

ฉันเคยแต่งงานกับผู้ชายคนนึงด้วยความเต็มใจเพราะรักมาก แต่สุดท้ายเราสองคนก็หย่าขาดกันเพราะทางครอบครัวของฝั่งนั้นไม่เคยเห็นด้วยกับการแต่งงานเลย แต่เราสองคนก็ยังดันทุรังจนสุดท้ายก็ไปกันไม่รอด หลังหย่าขาดฉันเพิ่งจะรู้ว่าตัวเองท้องได้เดือนกว่าๆ ฉันเลือกที่จะไม่บอกใครและไม่ต้องการความรับผิดชอบ เพราะฉันรู้คำตอบนั้นดี ฉันจึงเลือกที่จะเลี้ยงลูกคนเดียวไม่ขอความช่วยเหลือจากใคร แต่แล้ววันนึงก็ได้กลับมาพบเจอกับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อของลูกอีกครั้ง ฉันจะให้เขารู้ไม่ได้เด็ดขาด ว่าฉันมีลูกกับเขา ฉันไม่ได้ต้องการหวนคืนอะไรกลับมา เพราะครอบครัวของเขาไม่เคยยอมรับในตัวของฉันเลย เป็นแบบนี้มันก็ดีแล้ว อยู่แบบนี้มันก็ดีแล้ว จะกลับมาเจอกันอีกทำไมก็ไม่รู้

"พลอยกำลังท้องล่ะคะ" คริสเตียนโน่หยุดชะงักไปชั่วครู่ "มันเป็นไปได้ยังไง" เขาหันมาถามเสียงเยือกเย็น "พี่บอกแล้วใช่ไหม ถ้าอยากอยู่ด้วยกันห้ามมีเด็ก" สายตาดุ หันมามองเธออย่างตำหนิ "แต่พลอยก็ท้องแล้วนะคะ และเด็กคนนี้เป็นลูกของเรา" "ไปจัดการตัวเองเสีย เธอก็รู้ว่าพี่กำลังจะแต่งงาน" หกปีต่อมา "พี่มีข้อเสนอให้พลอยนะ ถ้าหากตรวจ ดีเอ็นเอ ว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของพี่จริง พี่พร้อมจะเลี้ยงดูเขา พี่พร้อมจะมอบเงินให้พลอย พลอยอยากได้เท่าไหร่ พลอยว่ามาเลย" หึ! มอบเงินให้อย่างนั้นเหรอ พลอยใสหัวเราะในลำคอ ผู้ชายคนนี้กำลังจะเอาเงินซื้อเธอ เอาเงินซื้อความเป็นแม่ ซื้อความรู้สึกที่เสียใจ เสียเวลามาตั้งหกปี "เก็บเงินคุณเอาไว้เถอะค่ะ เงินของคุณมันซื้อความรู้สึกของฉันไม่ได้ มันซื้อเวลา มันซื้อโอกาสที่ฉันเสียไปไม่ได้ ในเมื่อตอนนั้นคุณเลือกเขา คุณเลือกผู้หญิงคนนั้น คุณอยากมีลูก คุณก็ไปมีกับแฟนคุณสิ จะมาอะไรกับพวกเรา" #ในวันที่เข้มแข็งฉันจะไม่มีวันเสียน้ำตา #คุณแม่เลี้ยงเดี๋ยวสายสตรอง

การที่เราเลิกกันไปโดยไม่รู้เหตุผลว่าเลิกเพราะอะไร ??... ทุกอย่างมันคาใจทั้งเขาและเธอ การกลับมาเจอกันอีกครั้งนี้เหมือนพรหมลิขิตหรือ... อะไรกัน(?)

“ไปนอนที่เตียง” เสียงทุ้มสั่งการด้วยเสียงที่สั่นพร่า เขากำลังควบคุมอารมณ์ดิบเถื่อนของตัวเอง ความสวยงามของร่างบางทำเขาเกือบหลุดการอดกลั้น พริยาเยื้องย่างแผ่วเบาไปยังเตียงใหญ่สีเทาอ่อน ลงไปทอดร่างนอนนิ่งเงียบยกมือขึ้นวางบนหน้าท้อง “ชันเข่าขึ้นพรีส” พริยาเห็นคาร์ลอสเดินตามเธอมาและหยุดที่ปลายเตียง เขาสั่งให้เธอชันเข่าขึ้น เธอพยายามอย่างยิ่งในการข่มความอับอาย เขาเพียงต้องการสิ่งนี้ พริยาค่อยชันเข่าขึ้นทีละนิดจนกระทั่งตั้งตรง “อ้าขาของคุณออกด้วยพรีส ผมอยากเห็นสิ่งที่ผมจะได้” “คาร์ลอส!!” “เดี๋ยวนี้!” พริยากัดริมฝีปากหน้าแดงก่ำ ดวงตาสีทองจ้องมองแน่วแน่ยังตรงกลางความสาว เข่าเธอค่อย ๆ เปิดออก “อีกพรีส” พริยาอ้าขาออกตามสั่ง อาการสั่นสะท้านที่ไม่ใช่ความกลัวกำลังทำให้เธอหวั่นไหว เธอกำลังมีความรู้สึกร่วมเมื่อเห็นคาร์ลอสจ้องเธอไม่วางตา และเมื่อเธอเปิดขาออกจนสุด คาร์ลอสสูดลมหายใจเข้าอีกเฮือกใหญ่ ดวงตาสีทองเปล่งประกายเจิดจ้า ร่างสูงถอดกางเกงบ็อกเซอร์ออกโดยพลัน โยนทิ้งไปไม่ใส่ใจเดินมาจนถึงปลายเตียง “ดูผมพรีส ดูให้ดี ผมไม่ใช่ผัวเก่าของคุณ”

“คุณหมอศรัณย์ที่เคยเนี้ยบทุกกระเบียดนิ้ว คุณหมอผู้เคยสูงส่ง บัดนี้ลงไปกองแทบเท้าเด็กสาว ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน อ้อนวอนขอชีวิตลูก ราวกับขอทานที่กำลังจะสิ้นลม”

อวี๋ซิน หญิงสาวยุคใหม่ที่เคยมีชีวิตสุขสบายในเมืองใหญ่ เธอตื่นขึ้นมาอีกที กลับพบว่าตัวเองอยู่ในร่างของหญิงสาวอีกคนในยุค 70 บ้านดินผนังแตกร้าว... เด็กฝาแฝดวัยสามขวบร้องไห้อย่างหิวโหย... และไม่มีข้าวสักเม็ดเหลืออยู่ในบ้าน ในยุคที่ความอดอยากคือความจริง การมีชีวิตอยู่ได้ในแต่ละวันคือการต่อสู้ แต่เมื่อเสียงประหลาดดังขึ้นในหัว [ระบบตลาดลับกำลังทำงาน แต้มเริ่มต้น 1000 แต้ม สามารถแลกเปลี่ยนทรัพยากรยุคใหม่กับสินค้าพื้นฐานได้] โชคชะตาของเธอก็เปลี่ยนไปในพริบตา จากหญิงยุคใหม่ที่เคยขายของออนไลน์มือทอง เธอต้องกลายเป็น "แม่เลี้ยงเดี่ยว" แห่งยุคอดอยาก ใช้แต้มในระบบแลกข้าว ไข่ และสิ่งจำเป็นเพื่อเลี้ยงลูกให้รอด พร้อมต้องปกปิดความลับจากสายตาเพื่อนบ้านที่ช่างสอดรู้

อัจฉริยะทางการแพทย์ยุคปัจจุบันเดินทางข้ามผ่านเวลากลายมาเป็นพระชายาอ๋องผู้ถูกทอดทิ้ง แม้แต่ลูกชายของตนยังถูกเรียกว่าลูกนอกสมรส! จ้าวสงครามที่สองขาพิการรังเกียจนางเยี่ยงมด แม้แต่การอยู่การกินของนางก็แสนระกำลำบาก! ดีที่นางมีมืออันวิเศษของหมออัจฉริยะ และพรแห่งห้วงเวลาอยู่ ถูกคนรับใช้ดูหมิ่น ก็ทำให้ตาบอดเสียเลย! พวกนางรับใช้ แม่นมรังแก ก็ตัดเส้นเอ็นข้อมือเสียให้! สามีขี้เผด็จการ ก็แขวนเขาไว้บนต้นไม้ซะสิ! หลิงอวี๋ถลกแขนเสื้อขึ้น ทำเสียจนตำหนักอ๋องอี้วุ่นวาย! อาศัยมือวิเศษคู่นั้นที่ช่วยชีวิตท่านเสนาบดี ช่วยชีวิตไทเฮา... ! ชนะใจชายหนุ่มผู้มากยศมั่งคั่งทั้งหลาย ในที่สุด นางก็ถูกสามีจ้าวสงครามต้อนจนมุมเสียได้ “ขโมยทั้งร่างกายทั้งหัวใจข้า ยังคิดที่จะหนีไปให้ไร้ร่องรอยอีกรึ?”