소심녀 Novels & Stories

ทำหัวใจกระเจิง ------------------- สุธนมองจ้องหน้าคนึงนิจสาวน้อยนัยน์ตาคมขนตาเป็นแพยาว ผิวสีน้ำผึ้งของเธอขับกับรูปใบหน้าเหลี่ยมจมูกมีสันเล็กน้อย แก้มแดงเรื่อๆ องค์ประกอบบนใบหน้าของเธอได้รูปเป็นสาวยุคใหม่ที่สวยสะอาง แต่ตอนนี้สติของเธอไม่ได้เรื่องได้ราวไปเสียแล้ว เขาเกิดความกลัวจ

เขาย้ำชื่อเธออีกรอบ “คุณ.. คุณรู้จักชื่อฉันด้วยเหรอ...” “รู้จักทั้งเนื้อทั้งตัวเลยจ้ะนางสาวอังศณา ใจงาม นางผมหอมขี้เมา...” ชายหนุ่มตอบกวนๆ และยื่นมือมาเกี่ยวปอยผมที่ยุ่งเหยิงนั้นพันนิ้วยาวของตนเล่นอย่างยั่วเย้า

ตอบคำถามพ่อลูกชายที่มองสาวตาไม่กระพริบอย่างหมั่นไส้ “เอ่อ สวัสดีอย่างเป็นทางการนะคะคุณป้า หนูชื่อเวียงพิงค์ค่ะหรือจะเรียกว่าพิ้งค์ก็ได้ค่ะ” ยกมือขึ้นไหว้อีกครั้งเมื่อนึกขึ้นได้พร้อมมอบรอยยิ้มหวานให้ท่านเป็นการตบท้ายด้วย

พัสวีร์กอบโกยความสุข ความหอมหวานจากร่างเล็กไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยจนคนที่อ่อนประสบการณ์ผล็อยหลับไปด้วยความเหน็ดเหนื่อยเมื่อใกล้จะรุ่งเช้า เมื่อรังแกเลขาตัวเล็กจนเหนื่อยอ่อนจนหลับไปแล้วร่างสูงปัดปลอยผมที่ปลกคลุมใบหน้าที่ชื้นเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดน ้อยเต็มไปหมดออก ก่อนโฉบฉวยความหนอมจากแก้มนุ่ม ไม่ลืมที่จะดึงหญิงสาวเข้ามากอดเอาไว้

“หวาน หวาน เป็นอะไรมากไหมลูก” ตวงรักมองหาลูกสาว เธอส่งเสียงเรียกหาบุตรสาว เจอแต่สร้อยสายที่กำลังดูแลความเรียบร้อยให้กับนางงามของเธออย่างนาวินอยู่

“มันไม่เหมาะค่ะ” “พี่สมใจก็อยู่ ไม่เหมาะยังไง” เขากวาดสายตามองเด็กสาวที่อยู่ภายใต้กรอบแว่นตาหนาเตอะ “พลอยไม่ไว้ใจพี่เจตน์”

นางคว้ามือเล็กของสะใภ้มากุมบีบให้กำลังใจ “หนูคงทำแบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะคุณแม่” “ทำไมจะไม่ได้ หนูคือสะใภ้ที่ถูกต้องตามกฎหมายคือเมียที่ถูกต้อง เมียที่สังคมยอมรับและรับรู้ว่าหนูคือเมียของคุณดี”

อูซาอธิบายปนหอบ ในขณะที่ร่างเล็กแบบบางของหญิงสาวในชุดชาวเขาสีขาวคล้ายๆ กับชุดที่เธอมีเดินมาถึงพอดี คุณหมอสาวยิ้มให้อย่างเป็นมิตร “คุณหมอ เอ่อ...สวัสดีค่ะฉันชื่อมาเรียม “ดิฉันชื่อพอวาค่ะ เรียกพอวาดีกว่า ดีใจที่ได้พบคุณนะคะ” สำเนียงของหมอประจำเผ่านั้นออกเสียงภาษาไ ทยชัดเจน จนมาเรียมรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

เมื่อร่างบอบบางถอยออกไป ท่านท้าวซูจึงเอ่ยเชื้อเชิญแขกคนสำคัญ "เชิญขอรับท่านแม่ทัพ" ท่านท้าวซูเอ่ยพร้อมนำไปยังห้องรับรองที่ถูกจัดเตรียมอย่างใส่ใจนัก เมื่อทุกคนเข้าประจำที่ บรรดาเหล่าข้ารับใช้ก็นำน้ำชารสเลิศอย่างดีมารับรองพร้อมของว่าง ตามมาด้วยสุราอย่างดี เหล่าสาวงามก็ออกมาร่ายรำ และร่างงามเย้ายวนในชุดสีแดงบางเบาก็ออกมาร่ายรำดูโดดเด่นกว่านางทุกผู้พร้อมส่งยิ้มเย้ายวนไปให้บุรุษตรงหน้าอย่างยั่วยวน สตรีนางนี้คือ คุณหนู ซูหนี่ว์ฮวานั่นเอง

พิมพ์แขกล่าวแนะนำ พิรันดาจึงไหว้ชายหนุ่ม นุติรับไหว้ด้วยรอยยิ้ม “ส่วนนี่หนูนภัสสรลูกสาวคนเล็กของคุณหญิงพจมานจ้ะตาพล” พิมพ์แขแนะนำให้หลานชายรู้จักกับหญิงสาวอีกคน