미인처제 นิยาย & เรื่องราว

บทที่ 1 คนที่ไม่สนิท สวัสดีครับวันนี้ผมจะมาเล่าเรื่องราวความรักของผมกับโมราห์แฟนสาวของผมให้ฟัง ผมชื่อตุลย์ครับ รูปร่างหน้าตาของผมก็ถือว่าดี อาจจะเป็นเพราะการที่ผมมีผิวที่ขาวและตาตี๋แบบทุนนิยมก็เป็นไปได้ครับ ส่วนโมราห์เธอเป็นหญิงสาวที่หน้าตาสะสวยมีดวงตากลมโตจมูกโ ด่ง เธอสวยมากจริงๆครับและที่สำคัญเธอสวยแบบธรรมชาติมันเลยทำให้เธอน่ามองกว่าคนอื่นเป็นพิเศษ

ทุกการกระทำที่แสนจะทะนุถนอมนั้นบาดลึกเข้าไปในจิตใจของอินทุอร ความสนิทสนมจากการเรียกขานชื่อเล่นที่ฟังดูคุ้นเคย การเจอกันที่ไม่เคอะเขินแม้แต่น้อย ยิ่งตอกย้ำว่าผู้หญิงตรงหน้าคือคนพิเศษที่มีอดีตร่วมกับสามีของเธอ อัญชิสาช่างดูสวยพร้อม มีความมั่นใจ และดูฉลาดเฉลียว เป็นผู้หญ ิงประเภทที่อินทุอรรู้ดีว่าเธอเองนั้นไม่มีวันเทียบได้เลย อินทุอรเลี่ยงความเจ็บปวดออกมาช่วยงานในครัว ทว่าความใจดีของ ทิน เลขาหนุ่มของคุณธันวากลับกลายเป็นเชื้อไฟชั้นดี

สาวใช้ร่างผอมแนะนำอย่างเสียไม่ได้ “สวัสดีค่ะคุณซีบิล ดิฉันชื่อรมิตาค่ะ” รมิตารีบแนะนำตัว แต่ดวงตาที่ฉาบด้วยอายแชโดว์สีฟ้าสดของซีบิลเพียงแค่ปรายกลับมาอย่างเหยียดหยามราวกับจะบอกว่า ‘ฉันไม่ได้พูดกับหล่อน’

เธอรับคำเขินๆ เพราะยังไม่ชินกับธรรพ์คนนี้สักเท่าไหร่ ก็เขานั้นเอาใจเธอเหลือเกินต่างจากคนเดิมที่เคยรู้จัก “อืม ได้ยังไงจันทร์ จันทร์ต้องตามใจฉันสิ จุ๊บ! จุ๊บ! จุ๊บ!...” ดึงมือเล็กมาจูบแรงๆ จนคนเป็นแม่ต้องเบือนหน้าหนีมองไปทางอื่น และสาวใช้ที่เดินนำน้ำและขนมมาเสิร์ฟก ็ต่างพากันก้มหน้าซ่อนความอาย

ต่ไม่อ่อนแอ เพื่อนรักที่รักกันเสียยิ่งกว่าพี่น้องทำให้เธอรับรู้ทุกปัญหาของมนทิพย์ หญิงสาวเรือนร่างสูงโปร่งบอบบางใบหน้างดงามสวยหวานคล้ายรูปนางในวรรณคดีที่เคยเห็น ความงดงามอ่อนหวานที่มองเห็นแต่ภายนอกนั้น ใครจะรู้บ้างว่าเจ้าของเรือนร่างบอบบางนี้ต้องชอกช้ำและเดียวดายขนาดไ หน

น้ำคำหยาบคายดังออกมาจากริมฝีปากหนาได้รูป องค์อินทร์ คำฝอย หรืออินทร์ วัย 22 ปี ที่เพิ่งเรียนจบเมื่อสองวันก่อน เธอเป็นนักศึกษาจบใหม่ที่ยังว่างงานแต่ก็ต้องมาเจอเหตุการณ์ร้ายๆ แบบตอนนี้ในวันที่มาเลี้ยงฉลองเรียนจบกับกลุ่มเพื่อนที่ผับดังในย่านหนึ่งของกรุงเทพฯ ตอนนี้เธอ ไม่รู้หรอกว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น ทำไมชีวิตถึงได้ซวยอะไรแบบนี้ มาเจอกับคนถ่อยต่ำช้าเช่นนี้ได้ เธอก็ทำบุญใส่บาตรทุกเช้า ทำไมบุญกุศลไม่ส่งผลให้ชีวิตเธอเจอแต่คนดีๆ เลย ทำไมต้องส่งคนบาปดั่งเดรัจฉานมาให้ได้พบเจอ

เกศราหันไปมองเห็นหญิงสาวหน้าตาดี ท่าทางเรียบร้อยดูเป็นเด็กเรียน เธอยิ้มให้และตอบว่า “ว่างค่ะนั่งได้” เธอคนนั้นก้มศีรษะให้นิดหนึ่งและขยับเก้าอี้นั่งลง ตอนนั้นอาจารย์ยังไม่เข้ามาในห้อง “เราชื่อเมนี่เรียนเอกบัญชีแล้วเธอล่ะ”

ชายหนุ่มบุคลิกตุ้งติ้งบ่งบอกความเป็นเพศที่สามชัดเจนเอ่ยถามหัวหน้างานของตนอย่างสนใจ “ก็ตามนั้นแหละ ต่อไปนี้ก็จำเจ้านายเพิ่มเอาไว้อีกคนล่ะ คุณผู้หญิงของเราชื่อคุณครีม สุภัครพี เคนชิน” เลขาสาวบอกกับผู้ช่วย “แล้วห้ามปากโป้งไปล่ะ ถ้าไม่อยากโดนไล่ออก”

“นายท่าน ผู้หญิงคนนั้นเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ของโรงแรมปิงก่วนและห้างสรรพสินค้าที่อยู่ใกล้โรงแรมครับ คอนโดมิเนียม อาคารพาณิชย์และบ้านจัดสรรในละแวกเดียวกันก็เป็นบริษัทตระกูลฉางของสามีเธอที่ลงทุนทั้งหมด เธอชื่อซูเมี่ยวจิน แต่งงานกับฉางเล่ย มีลูกชายหนึ่งคน ตระกูลฉาง

ผ้าดิบสีขาวหม่นถูกเปิดออกช้า ๆ ร่างของสตรีวัยปลายสามสิบหนาวปรากฏขึ้น ผิวซีดไร้เลือด ใบหน้าสงบนิ่งราวกับหลับใหล เหม่ยลี่จุดธูปหนึ่งดอกยื่นส่งให้หลินม่านเถียน นางรับมาอย่างสงบ ประนมมือขึ้นจรดหน้าผาก มิใช่เพราะหวาดกลัว แต่เป็นเพราะให้เกียรติ