소심녀 นิยาย & เรื่องราว

ซีฮ่าวยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงท่าทางนางเมื่อครู่นี้ "นางเป็นใครหรือขอรับ" จางหมิงเอ่ยถาม "นางคือองค์หญิงปีศาจน้อย ลู่เอิน" "ข้าก็ว่านางดูคุ้นตา นางคล้ายแม่นางชีเหนียงนี้เอง"

“ทำไม เรียกทำไมนักหนา รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงต้องไปหาเศษหาเลยนอกบ้าน ก็เธอมันน่าเบื่อ น่ารำคาญ วันๆ เอาแต่ทำงานงกๆ หน้ามันเยิ้ม แต่งตัวก็เชย ก็เห้ย ป้าของฉันยังแต่งตัวดีกว่าเธออีก เซ็กซ์ก็เสื่อม นอนแข็งเหมือนท่อนไม้ แค่ฉันแตะต้องเธอ ฉันก็หมดอารมณ์ทางเพศ” ภัคธีมาฟั งแล้วน้ำตาตกใจ ที่เธอแต่งตัวเห้ยขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะแม่เขาใช้งานง ๆ เหมือนทาสหรือไง “แค่ฉันเห็นหน้าเธอ ฉันก็เซ็กซ์เสื่อมตามเธอไปด้วย”

เกศราหันไปมองเห็นหญิงสาวหน้าตาดี ท่าทางเรียบร้อยดูเป็นเด็กเรียน เธอยิ้มให้และตอบว่า “ว่างค่ะนั่งได้” เธอคนนั้นก้มศีรษะให้นิดหนึ่งและขยับเก้าอี้นั่งลง ตอนนั้นอาจารย์ยังไม่เข้ามาในห้อง “เราชื่อเมนี่เรียนเอกบัญชีแล้วเธอล่ะ”

สาวใช้เล็กสะอึกสะอื้นพลางหยัดกายลุกขึ้นยืนตามคำสั่งของชีหยวน ชีหยวนถามนาง “เจ้ามีนามว่าอะไร?” สาวใช้เล็กเอ่ยปากตอบอย่างขลาดกลัว “เหลียนเฉียว ข้ามีนามว่าเหลียนเฉียวเจ้าค่ะ”

ชายหนุ่มเหยียดตัวขึ้นนั่ง ใช้หมอนที่ตนเองหนุนมาซ้อนหลังไว้อีกชั้น ไฟดาวไลท์หัวเตียงพอจะทำให้มองเห็นหญิงสาวผมยาวสีดำขลับที่สยายอยู่บนหมอน หน้าเรียวรับกับหน้าผากกลมกลึงที่มีตีนผมรูปหัวใจ ดูอ่อนหวาน บอบบางคล้ายกับภาพวาดของเทพีในเทพนิยาย ติณลากผ้านวมให้สูงขึ้นจนค ลุมไหล่ของหญิงสาว ร่องรอยแดงกระจัดกระจายไปทั้งตัวเพราะผิวของดาวนิลบอบบางมากและเขาเองก็เพ้อคลั่ง อารมณ์ดิบๆ พลุ่งพล่านจนบดขยี้เธอไม่เว้นแม้แต่ตารางนิ้วเดียว แม้ว่าคนที่ทำให้เขาคั่งแค้นจะไม่ใช่เธอ…แต่เป็นเดือนพราว พี่สาวแท้ ๆ ที่แก่กว่าดาวนิลเพียงสี่ปี

นี่ยัยแมวมอม เด็กของแม่นี่นา แล้วทำไมถึงได้มาอยู่บนเตียงกับเขา เรื่องอลวนเริ่มขึ้นคืนที่เขาเมา ทำให้หล่อนกลายมาเป็นเงื่อนไขคู่หมาย หล่อนคือเด็กที่มารดาเก็บมาเลี้ยง แม่สาวน้อยมอมแมม แก้มใส ที่เขาเอ็นดูท่าทางเลิ่กลั่กจนอยากแกล้ง ทว่าหมอปรีดิ์ กำลังโดนเด็กขโมยหัวใจ ไปเสียแล้วทั้งดวงรักเด็กต้องทำยังไงดีหนอ "ยังไงกันหะ ตาปรีดิ์" "ไม่ยังไงหรอกครับ" "ยัยแมวมอมน่าตีจริงๆ นะครับแม่ ดูเอาเถอะ จะไม่ยอมให้ผม รับผิดชอบ ได้ยังไงกัน" "อะแฮ่ม" "ตกลงแกอยากรับผิดชอบน้องนี่เพราะอะไรตาปรีดิ์ เห็น ตอนแรกร้อยไม่เอาพันไม่อยาก แล้วยังไง หืม?" "ก็ เขายักไหล่ หน้าแดง เห็นแค่นี้คุณหญิงก็ขำออกมาเอื้อม มือแตะมือของเขา แล้วเอ่ยแนะนำ "ทำให้น้องรักให้ได้สิตาปรีดิ์ แม่บังคับได้แค่ให้ยอมหมั้น สัญญากับเหมียวแล้ว

หลังจากที่เพ่ยเพ่ยจ่ายเงินซื้อตัวเด็กสาวให้กับนายหน้าคนนั้นแล้ว ก็เดินนำนางเข้ามายังห้องพักส่วนตัวของตัวเองในร้านหนังสือ "บ่าวแซ่ซู มีนามว่า 'อี้ซิน' เจ้าค่ะ" "ดีมากอี้ซิน ต่อไปก็มาอยู่กับข้า ข้าจะเป็นครอบครัวให้เจ้าเอง ขอเพียงจงรักภักดีกับข้า เจ้าจะได้อยู่อย่างสุขสบาย อยา กกินอะไรเจ้าก็จะได้กิน ไม่มีอดอยากอย่างแน่นอน"

ความรีบร้อนทำเอาแทบจะเผลอหลุดชื่อตัวเองออกมา “หนูรู้ชื่อคุณแล้วล่ะค่ะ คุณดังจะตายไป... ส่วนหนูชื่อจำปาค่ะ” พลอยไพลินเลิกคิ้ว ถามเสียงสูง “ฉันเนี่ยนะดัง จะดังได้ยังไง พึ่งเข้ามาอยู่เอง”

ะนำพาไป ไม่ว่าเขาจะจับเธอให้หันซ้าย หันขวา หรือแม้แต่หันหลัง เรือนร่างงดงามก็พร้อมจะโบยบินไปพร้อมๆ กับเขา จนกายแกร่งกดกระหน่ำสาวสะโพกผายของเธอเข้าใกล้ พร้อมๆ กับส่งอัดตัวตนอันแข็งแกร่งของเขาเข้ามาอย่างแรง เมื่อนั้นบัวจึงได้ยินเสียงครวญครางด้วยความสุขสมของเขา พร้อมๆ กับเสียงค รางแว่วหวานของตัวเอง ที่ร่ำร้องเรียกหาแต่ชื่อของเขาไม่หยุด “บัวจ๋า... บัวมีความสุขมั้ยจ๊ะ”

อาจเพราะเมาค้างและถูกกระทบกระเทือนเล็กน้อยทำให้ความรู้สึกช้านิดหน่อย ก้องกวินจึงไม่ได้ปฏิเสธอะไร ทั้งยังยอมเดินตามการจับมือของหล่อนไปอย่างเชื่อฟัง กระทั่งยอมให้หล่อนช่วยเหลือทุกอย่างไม่ว่ากินข้าวกินน้ำ วันนั้นเขาได้รับการดูแลอย่างดีจนมีเรี่ยวแรงและสติกลับคืน นั่นเป็นครั้งแรก ที่เขาได้เจอกับริตา เด็กสาวยิ้มสวยในชุดนักเรียนมอปลาย ไว้ผมหน้าม้า ท่าทางทะมัดทะแมงแข็งแรงเหมือนนักกีฬา แต่คำพูดคำจาโคตรปลุกใจคนแพ้