All

นางเป็นเด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยงโดยเศรษฐีผู้หนึ่ง แต่ใครจะรู้ว่าผู้ที่เป็นบิดาบุญธรรมกลับคิดไม่ซื่อต่อนาง ทำให้นางต้องตกระกำลำบากจากความอิจฉาของเหล่าฮูหยิน

‘ปริมา’ ผู้เจ็บปวดกับความรักและฝังใจอยู่กับอดีตจนต้องกลับมาทวงคืนหัวใจของตัวเองอีกครั้ง โดยใช้เขาเป็นสะพานเพื่อให้ได้เข้าใกล้คนที่เคยรักและแก้แค้นคนที่ทำให้เธอเจ็บ แต่เธอจะทำอย่างไรเมื่อในการแก้แค้นครั้งนี้กลับมีความรักเกิดขึ้นอีกครั้ง ‘รัชภาคย์’ ผู้ชายอบอุ่น อ่อนโยน และมีน้ำใจกับคนรอบข้างเสมอ แต่ไฟแค้นที่ผู้หญิงคนหนึ่งใช้เขาเป็นเครื่องมือในการแก้แค้นผู้เป็นน้องชายคนเดียวทำให้เขากลับกลายเป็นผู้ชายที่โหดร้ายและเย็นชา เขาจะมอบสิ่งที่เลวร้ายมากกว่าให้แก่เธอ!

เมื่อน้องสาวนางร้ายในนิยายพยายามเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของนางร้ายผู้เป็นพี่สาว แต่ดูเหมือนยิ่งพยายามเปลี่ยนแปลง ก็ยิ่งทำให้เรื่องราวเหมือนจะยิ่งเลวร้ายลงทุกที แล้วเช่นนี้น้องสาวนางร้ายจะทำอย่างไรดี

สถานะ คนคุย จุดเริ่มต้นจากสถานะคนคุย แต่นานไปความรู้สึกยิ่งมากขึ้น สุดท้ายความสัมพันธ์...ต้องจบลง!! ร้องไห้เมียนหมา ข้างถนน🦮 .......................... "มีใครเคยบอกไหมว่าเฮียไม่ตรงปก" "แล้วใครบอกว่าผู้ชายใส่แว่น เนิร์ดๆแล้วจะเอาใครไม่เป็น คิดไปเองทั้งนั้น"

เพราะทนความปากดีของยัยเชยตัวแสบไม่ไหว เมื่อห้าปีก่อน มาร์เวล ดิมิเทียส มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลของฝรั่งเศส จึงกำราบแม่ตัวดีด้วยการบดขยี้จุมพิตดุดันดิบเถื่อน และจูบนั้นก็ทำให้เขาไม่สามารถจูบกับผู้หญิงหน้าไหนได้อีกอย่างน่าบัดซบ มณีญา อัศวโพคิน จองจำเขาด้วยรสจูบ ฉะนั้นเมื่อสบโอกาสเขาจึงบังคับให้แม่ตัวดีแต่งงานด้วย และตอบแทนเธอด้วยรสสวาทร้อนฉ่าอย่างสาสม! “มณีญา ห้ามวางสายนะ นี่ผัวเอง” เสียงที่ดังแว่วมากระแทกโสตประสาททำให้คนที่เพลียจัดตัวแข็งทื่อ เบิกตาโพลง และหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง “คุณมาเฟีย!” สาวน้อยอุทานเสียงหลง “ใช่แล้วจ้ะ” “นี่คุณไปได้เบอร์ฉันมาได้ยังไง” เธอซักไซ้ระรัวเร็ว ก่อนจะทำหน้ายุ่งด้วยความไม่พอใจ จะไปได้จากใครที่ไหนถ้าไม่ใช่จากบุปผชาติ ฮึ่ย…คนบ้านั่นคงไปข่มขู่เอากับเพื่อนเธอล่ะสิ “ไม่ใช่แค่เบอร์นะจ๊ะ ที่กบดานก็ได้ด้วย” มาร์เวลเอ่ยด้วยน้ำเสียงครื้นเครงเป็นต่อ และนั่นก็ทำให้คนฟังถึงกับหูผึ่ง หน้าเริ่มซีดเผือด ความผิดติดตัวไม่น้อยแบบนี้จะเจอกับอะไรบ้างนะ อึ๋ย…แค่คิดก็สยองแล้ว “ห้ามไปไหนนะ รออยู่นั่นแหละเดี๋ยวไปรับ” “อยู่รอก็บ้าแล้ว” “ถ้าคิดหนี เจอที่ไหนจะปล้ำที่นั่น”

ชีวิตที่แสนมีความสุขของผู้หญิงธรรมคนหนึ่ง ต้องมีเหตุ เหมือนผีผลักใ้ห้เธอต้องมาแต่งงาน กับผู้ชายที่ไม่เคยเห้นหน้า เพื่อรักษาหน้าตาของครอบครัว พี่สาวของเธอคือเจ้าสาวตัวจริง แต่หนีไปอยู่กับแฟนแล้ว

เรื่องราวที่ผิดพลาดช่วงวัยรุ่นกลายเป็นตราบาปในชีวิตของคนทั้งคู่ และเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่กลืนไม่เข้าคลายไม่ออก เมื่อวราลีได้รับบทเรียนว่าพันธะทางกายไม่สามารถแลกมาซึ่งความรัก แต่อคินผู้ที่ทำให้เธอต้องมลทินกลับหวนเข้ามาในชีวิตเธออีกครั้งเพื่อทวงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาเป็นคนที่ปฏิเสธเธออย่างไร้ซึ่งเยื่อใย หลังจากต่างคนต่างแยกย้ายไปใช้ชีวิตของตัวเอง ในวันที่หญิงสาวกำลังจะเริ่มต้นความสัมพันธ์ครั้งใหม่กับใครสักคน เขากลับโผล่เข้ามาเพื่อเหนี่ยวรั้งและรื้อฟื้นความทรงจำครั้งเก่า ชายหนุ่มไล่ตามเธอสุดชีวิตเพื่อให้ได้หญิงสาวมาอยู่ข้างกาย แต่เธอจะยอมกลับเข้าสู่วังวนเดิมๆ อีกงั้นหรือ การจะครอบครองหัวใจเธอนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย และหญิงสาวจะให้อภัยหรือไม่ก็ขึ้นอยู่ที่ความสามารถของเขาแล้ว

“พี่แน่ว” “พี่ยกคอนโดนี้ให้เธอปาลิตา” จู่ ๆ เขาก็พูดขึ้นมา “ทะ…ทำไมคะ?” ปาลิตาปากคอสั่น เธอไม่เข้าใจว่าเขาจะยกให้ทำไม “พี่ยกทุกสิ่งทุกอย่างให้ลิตา คอนโดนี้เป็นของเธอ เงินพี่จะโอนให้อีก10ล้าน พี่จะไม่มาที่นี่อีก” “พะ…พี่แน่ว” ปาลิตาเสียงสั่นเครือ ความรู้สึกเจ็บปวดพุ่งชนหัวใจอย่างจัง “พี่จะทิ้งลิตาเหรอคะ?” “เราต่างคนต่างอยู่เถอะปาลิตา” “ไม่…ฮึก” ใบหน้าสวยหวานส่ายไปมา “ทั้งที่ลิตารักพี่ขนาดนี้ ทำไมพี่ถึงใจร้ายกับลิตา ฮือ ๆ ที่ผ่านมาพี่ไม่เคยรักลิตาเลยเหรอ?” “…” “ตอบลิตามาสิ” “พี่อยากให้มันจบ เราต่างคนต่างอยู่เถอะ ความสัมพันธ์ระหว่างเราสองคนมันเป็นไปไม่ได้ ถึงแม้ว่าเราจะมีอะไรกันหลับนอนด้วยกันแล้ว แต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเกิดจากความผิดพลาดในตอนแรก หลังจากนั้นมันเกิดจากความต้องการของเราสองคน พี่จะชดใช้ทุกอย่างให้ พี่ยกคอนโดให้ มอบเงินให้ ทุกอย่างในห้องนี้พี่ยกให้ลิตาทุกอย่าง เราจบกันเถอะ”

เขาเป็นคนที่ฉันไม่ชอบหน้า แต่เขาดันเป็น ‘คนแรก’ และ ‘คนสุดท้าย’ ที่ฉันโหยหามาตลอด

น้ำหวานถูกเข้าใจผิดว่าเป็นผู้ทำร้ายจิตใจน้องชายที่พิการของเขา เธอต้องชดใช้ในสิ่งที่เขาคิดว่ามันสมควร แต่กว่าภูผาจะรู้ตัว เขาดันหลงรักในความธรรมดาของคนที่ต้องการแก้แค้น

วงเธอให้รัก...แล้วควักหัวใจออกมากินซะ! เวลานี้แหละ...จูบเธอเป็นครั้งสุดท้าย แล้วควักหัวใจเธอออกมาซะ ! "อืมมม" เขาก้มเข้าหาใบหน้าสวย ประกบจูบริมฝีปากแล้วบดขยี้อย่างเร่าร้อน เธอจูบตอบด้วยความเต็มใจ แลกลิ้นตวัดโรมรันอย่างดูดดื่ม "อ่าห์..." เสียงครางกระเส่าผสมผสานหวานใส ลมหายใจอุ่นซ่านประสานกัน สองริมฝีปากบดจูบแลกลิ้น ขยับขับเคลื่อนวนเวียนวาบหวามอย่างไม่รู้เบื่อ ‘ตอนนี้แหละ...จัดการเธอซะ!’ "ทำยังไง ผมถึงจะได้เป็นมนุษย์" ยักษ์หนุ่มเจ้าของดวงหน้างดงามดุจเทพสร้าง เอ่ยถามยักษ์ชรานามว่าอรรณพ "กินหัวใจของมนุษย์" "กินหัวใจของมนุษย์ ..กินสักเท่าไหร่?" "แค่ดวงเดียว" "งั้นก็ไม่ยาก" "แต่ต้องเป็นหัวใจที่รักเจ้า ..รักด้วยใจบริสุทธิ์" อสุรามยิ้มกริ่ม ดั่งผู้ชนะ

“พี่ช่วยฟังเสียงของหัวใจตัวเอง ช่วยสนใจแค่น้องเพียงคนเดียวไม่ได้เหรอคะ”

เพราะไม่มั่นใจว่าคุณครูคนใหม่เป็นสาวแท้หรือสาวเทียมที่มาใกล้น้องสาวสุดหวง เขาในฐานะจอมมารเจ้าของไร่จึงต้องทำทุกอย่างเพื่อกันเจ้าหล่อนออกห่าง แต่ที่ไหนได้เมื่อพบเนื้อแท้ที่ทั้งหอมและหวานจนไม่อาจปล่อยให้หลุดมือไปได้ เขาจึงต้องทำทุกทางเพื่อรั้งหัวใจเธอไว้ แม้บางครั้งต้องแกล้งตีหน้าเป็นจอมมารใจร้ายก็ยอม “ตอนแรกฉันตั้งใจว่าจะรับผิดชอบให้เกียรติในสิ่งที่ทำลงไป แต่เมื่อพูดแบบนี้แสดงว่าไม่ต้องการ ไม่ยักรู้ว่าทำเป็นเล่นตัวไปงั้นที่แท้ก็พวกได้แล้วเปลี่ยนใหม่ไปเรื่อยๆ ทำไมเมื่อคืนมันไม่สะใจหรือไง โทษฉันไม่ได้ดันไม่เคยเอง แต่ขนาดไม่เคยเธอยังร้อนแรงครางซะลั่นห้องขนาดนั้น ถ้าเคยๆ แบบนี้จะลุกขึ้นยั่วก่อนหรือเปล่า” “คุณดนัย” หนึ่งฤทัยเรียกชื่อเขาลั่นแล้วฟาดฝ่ามือใส่เต็มทีสองครั้ง “เลว ไอ้ผู้ชายห่วยแตก” เธอตะโกนใส่หน้าโดยไม่มีคำว่าเกรงใจอีกต่อไป “เออ ไอ้ผู้ชายห่วยนี่แหล่ะจะผูกชีวิตเธอไว้ที่นี่เอง ต่อไปนี้อย่าคิดว่าจะได้กลับไปกรุงเทพฯนะ ตายอยู่ที่ไร่นี่แหล่ะ”

พ่อเลี้ยงคิมหันต์หนุ่มหล่อดีกรีนักเรียนนอก อนาคตไกล ชายผู้ยอมละทิ้งความฝันของตัวเอง เพราะเบื่อความวุ่นวายของชีวิต ทุกคนเข้าหาเขาเพียงเพื่อหวังผลประโยชน์ เขาเลือกถอนตัวจากวงจรทุกอย่างที่มี “ผลประโยชน์” เป็นเงื่อนไข แล้วพาตัวเองกลับมาอยู่บ้านไร่บนที่ดินมรดกของพ่อแม่ ที่นั่นเขาอยู่กับธรรมชาติ ป่าเขา …จนวันหนึ่งอังวรี หญิงสาวเมืองกรุงปรากฏตัวขึ้นกลางหุบเขาในค่ำคืนแสนเหน็บหนาว พร้อมเสียงปืนปริศนา “การฆาตกรรมหมู่” ที่มีเพียงเธอรอดชีวิตมาได้ เพราะการช่วยเหลือของเขา แต่การรอดทำให้ชีวิตของหญิงสาวเปลี่ยนไป การช่วยเหลือเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความผูกพัน

เมื่อเขาคิดว่าเธอเป็นต้นเหตุของเรื่องร้าย ทำให้เขาลงโทษเธอและทรมานเธอ แต่ความรักที่มีทำให้เธออดทนแต่เมื่อความอดทนที่มีหมดลง มันเลยทำให้เธอต้องหนีไปเพื่อรักษาหัวใจตัวเอง

"เมีย? พี่อย่ามาชุบมือเปิบนะ เราแค่มีความสุขกันชั่วคราวเฉยๆ" คนหนึ่งก็ดื้อไม่ฟังใครอีกคนก็เจ้าเล่ห์เหลือเกินจุดจบความรักที่แสนอลเวงของทั้งสองจะเป็นยังไง

"ซูซินหยางเจ้ามันสตรีใจคอคับแคบ คิดริษยาหมายเอาชีวิตอนุตัวเล็กๆ นางนึงได้เช่นไร ฮวาเอ่อก็เป็นตรีเช่นเดียวกันกับเจ้า เหตุใดเจ้าไม่เห็นใจนางบาง นางตัวคนเดียว นางและปู่ของนางมีบุญคุณช่วยชีวิตข้า ที่เป็นสามีเจ้า ข้าเพียงแค่จะรับนางมาเป็นอนุเพื่อตอบแทน เหตุใดเจ้าต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ด้วย!!" "เด็กๆ โบยอูหยินสามสิบไม้โทษฐานคิดสังหารอนุภรรยา" "หึ ท่านไม่คิดจะถามข้าบ้างหรือไร" "เหตุใดต้องถาม ข้าถามพวกบ่าวแล้วทุกคนล้วนพูดตรงกัน วันนี้ข้าต้องลงโทษเจ้าให้ได้ จะได้ไม่ต้องหึงหวงข้าจนเกินขอบเขตเช่นนี้อีก โบยนางซะ!" "ท่านแม่ๆ ท่านพ่อๆ อย่าตีท่านแม่นะ"

ค่ำคืนอันแสนมืดมนกับคนหนึ่งคนที่เปลี่ยนแปลงทุกอย่างในชีวิตของสิงหา 5 ปีผ่านไปได้พบกันอีกครั้ง... พร้อมกับเด็กหญิงตัวน้อย "คุณแม่บอกว่าคุณพ่อชื่อ'สิงหา'ค่ะ"

ฟู่จิงฮวาตายจากโลกเดิมเพราะทำงานไม่ได้หยุดพัก ความรู้สึกสุดท้ายคือเสียที่นางยังไม่เคยมีชีวิตที่ตัวเองอยากมี ในขณะที่น้อยใจในโชคชะตานางกลับตื่นขึ้นมาพร้อมเสียงเรียกของเด็กชายวัยสี่หนาว “อาหญิงน้องหิวนมแล้วขอรับ“

ปฐพี (ดิน) อายุ 41 ปี หล่อ นิ่ง เนียบ สุขุม ซึน สถานะโสดแต่อยู่ในโหมดคุณพ่อลูกหนึ่ง ไม่คิดหาแม่ใหม่ให้ลูกและไม่คิดมีเมียอีก (เป็นคนนิ่ง ๆ ซึน ๆ แต่ ดุ มาก) ปรีชญา (น้ำผึ้ง) อายุ 22 ปี น่ารัก ตัวขาว สดใส ขี้อ้อน สถานะโสดและเกิดมาไม่เคยมีแฟน แต่อยากมีแฟนก่อนเรียนจบ (เป็นวีเจไลฟ์สดที่ไม่เปิดเผยตัวตนในแอปแอปหนึ่ง) ----------------------- นิยายที่เกี่ยวข้อง (อ่านแยกได้) ❀ นางร้ายกลายเป็นคนใหม่แล้ว (รดาลูกสาวปฐพี) ❀ อาจารย์ปฐพี (ปฐพีพ่อของรดา) ------------------------