รักโบราณ

บุปผางาม…แม้เปี่ยมด้วยกลิ่นหอม ก็อาจซุกซ่อนพิษร้ายไว้ใต้กลีบบาง ผู้ใดคิดแตะต้อง…ย่อมไม่พ้นพบกับความตาย การให้อภัยคือคุณธรรมของผู้สูงส่ง ใครจะถือไว้ก็ช่าง แต่ข้ามิเคยคิดอวดตนว่าเป็นผู้ประเสริฐ และไม่เคยมีใจ…จะยกโทษให้ผู้ใด

ทะลุมิติมามีทั้งสามีและลูกเลี้ยงสาว ชีวิตเรียกว่าลงตัวสุดๆ แต่เดี๋ยวก่อน! ทำไมไอ้ผัวเฮ็งซวย และยัยหมวยตัวแสบถึงได้รังเกียจเธอเช่นนี้ ไป๋จ้าวเหม่ยที่ผ่านมาเธอเลี้ยงดูพวกเขายังไงกัน!

มือเหี่ยวย่นลูบไล้ไปยังหน้าปกนิยายเล่มโปรด ชีวิตของเธอนั้นไม่ต่างจากนิยายนักหรอก แต่ชีวิตเธอไม่ได้เหมือนนางเอกในนิยาย กลับเมื่อนางร้ายในนิยายเล่มนี้ คิดว่าความสวยคือใบเบิกทางทุกอย่าง

เธอเคยเห็นแก่ตัวและเลือกเส้นทางที่ทำให้ชีวิตตัวเองจบลงด้วยวัยเพียง 25 ปี เมื่อมีโอกาสได้ย้อนกลับมา เธอจึงเริ่มเปลี่ยนแปลงและพยายามแก้ไขทุกอย่างที่เคยทำพลาดไป

วิญญาณต้องสาป นำพาหญิงสาวผู้หนึ่งกลับไปยังห้วงเวลาที่พวกเขาเคยอยู่ หวังว่านางจะช่วยถอนคำสาปร้ายนี้ เพื่อที่จะได้หลุดพ้นจากการจองจำนับพันปี และเขาที่เฝ้ารอนางมาตลอดพันปี พันปีที่เฝ้ารอได้พบเธออีกครั้ง กี่หมื่นวันที่ถูกจองจำวิญญาณเอาไว้ เขานั่นเฝ้ารอเพียงแค่เธอ

หลับอยู่ดีๆตื่นมาอีกทีทะลุมิติมาอยู่ในเกี้ยวเจ้าสาว เมื่อไม่มีทางไปจึงจำใจต้องแต่งงานเป็นภรรยาเจ้าของร้านขายของชำที่แทบไม่มีลูกค้า งานนี้เห็นทีเจ้าแม่การตลาดต้องออกโรง ทำให้ร้านขายของชำทรุดโทรม เป็นร้านที่ใหญ่ที่สุดในหมู่บ้านให้ได้

นิยายเรื่องนี้เป็นภาคแยกจากนิยายเรื่อง "ชะตารักพันธนาการ" เมื่อภัทราอ่านนิยายเรื่อง "ชะตารักพันธนาการ" จบ เธอก็รู้สึกอึดอัดคับข้องใจแทนหานอี้หลง พระรองของเรื่อง หานอี้หลง ชายหนุ่มที่อ่อนโยนแสนดี แต่กลับต้องมีชะตากรรมที่น่าสงสาร และเมื่อภัทราได้ทะลุมิติเข้าไปอยู่ในร่างของเจียงอันเล่อ ตัวละครในนิยาย ภารกิจพิทักษืหานอี้หลง ชายในดวงใจที่ใครๆ ก็ตีตราว่าเป็นแค่พระรองก็เริ่มต้นขึ้น แล้วภัทราจะช่วยให้หานอี้หลงหลุดพ้นจากชะตากรรมอันเลวร้ายได้หรือไม่ ติดตามใน "ข้าน้อยเป็นติ่งพระรอง"

มีผู้ใดพานพบชะตาประหลาดเช่นนางบ้าง อยู่ๆ ลืมตาขึ้นมาอีกคราก็พบว่าตรงหน้าคืองานศพของตัวเอง!!! เฉิงหลันซู ประมุขตระกูลเฉิงผู้มากความสามารถ เพราะตรากตรำทำงานนางจึงล้มป่วยและสิ้นใจอย่างกะทันหัน ในขณะที่คนตระกูลเฉิงต่างกรูเข้ามาดึงทึ้งทรัพย์สมบัติ โดยไม่เกรงใจโลงศพของนางที่ตั้งอยู่ในห้องโถง ตัวหญิงสาวกลับลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างของ...ลั่วเฟิ่งหลัน สตรีอ่อนแออมโรคที่ยังไม่เคยย่างกรายออกนอกจวนสักครั้ง จากหัวหน้าตระกูลคหบดีอันมั่งคั่ง... สู่บุตรสาวใต้เท้าเจ้ากรมตุลาการ... ที่สำคัญนางยังจำเพาะเจาะจงมาอยู่ในร่างของสตรีที่เพิ่งปักปิ่น แถมตอนนี้ก็เป็นช่วงที่สตรีทั่วทุกหัวเมืองเรียกว่า...เทศกาลล่าสามี!!! ชนชั้นสูงที่ถือดีว่าตนจากจวนขุนนาง กลับจัดงานเลี้ยงเป็นข้ออ้างเพื่อเสแสร้งอย่างเหนียมอาย ขณะมองหาคู่ครองที่ตนพึงใจ หญิงสาวให้ปวดศีรษะนัก ยกมือขึ้นกุมขมับ ในใจได้แต่คร่ำครวญ ...ผู้ใดจะวางแผนทะเลาะตบตีกันเพื่อแย่งบุรุษก็ตามสบายเถิด ข้าผู้นี้ขอยืนดูอยู่ห่างๆ ชมดูความครื้นเครงก็พอ!!

ทะลุมิติไปเป็นนางร้ายบทจางแสนอาภัพรัก คิดอยากเปลี่ยนชีวิตตัวเองจึงตั้งมั่นว่า "ข้าไม่ใช่มู่หรงเซียวผู้นั้น เลิกรักเจ้าไม่ใช่เรื่องยาก คอยดูเถอะข้าจะหาคนที่ดีกว่าเจ้าให้ได้"

จู่ๆ ซีอีโอสาวกลายเป็นภรรยาตัวร้ายผู้บัญชาการหนุ่มที่มีลูกชายวัยน่ารัก ในอดีตชอบหึงหวงเขา การครัวไม่แตะ เรื่องบนเตียงไม่เอา แต่ทำไมตอนนี้คนสวยถึงระบมทั้งตัว เฮ้อ การรับใช้สองหนุ่มต่างวัยเปลืองแรงเสียจริง

"กู้เจ้าหรู" ทุ่มทุนประมูลสร้อยไข่มุกโบราณ เพียงเพราะต้องการเอาชนะคนที่ตัวเองไม่ชอบหน้า "เสียหายไม่ว่า เสียหน้าไม่ได้" แต่เหตุไฉนสิ่งที่ได้มาครอง กลับพัดพาดวงวิญญาณของเธอข้ามกาลเวลามาเป็นมารดาในยุค 80

น้ำหนึ่ง คุณแม่มือใหม่ที่สูญเสียลูกน้อยวัยหกเดือนไปด้วยโรคระบาดสายพันธุ์ใหม่ที่ไม่มียารักษาพร้อมดวงใจที่แตกสลายๆ แต่เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งกลับพบว่าตัวเองตื่นมาในสถานที่ ที่ไม่คุ้นเคยและอยู่ในร่างของใครก็ไม่รู้ แต่ที่เหลือเชื่อไปกว่านั้น นางได้เจอกับบุตรชายตัวน้อยอีกครั้ง แล้วนางจะทำอย่างไรต่อไปดี เพื่อให้ได้อยู่ใกล้ชิด และได้ดูแลเขา

'ซิงอี' เธอเป็นภรรยาที่ดีแต่กลับโดนสามีนอกใจ หมอดูทักว่าที่เป็นอย่างนี้เพราะชาติที่แล้วเธอได้ทำบาปกับผู้ชายคนหนึ่งไว้ มีสามีดีแต่กลับไม่สนใจ หอบเงินหนีตามคนรักเก่าไป ทิ้งให้สามีเจ็บช้ำระกำทรวง การย้อนกลับมาครั้งนี้ เธอมีทางให้เลือกแค่สองทาง จะเป็นผู้หญิงที่มีจิตใจแปรผัน หรือจะรักและซื่อสัตย์กับสามี! มาสนุกกับพี่ซางเหยียนและน้องซิงอีที่ย้อนเวลากลับมาไปด้วยกันนะคะ เปิดเรื่องมาเหมือนจะได้กลิ่นอายดราม่า แต่ไรท์อยากบอกว่า.... 'เรื่องนี้เนื้อหาน่ารักเท่าโลกกกกก'

“หากรักแล้วต้องถูกเอาเปรียบมากถึงเพียงนี้ ข้าควรจะยังรักท่านต่อไปอยู่อีกหรือ...” เสวียนหนิงอัน บุตรสาวของตวนอ๋องเลื่องชื่อ ลดตัวมอบความรักให้กับพ่อค้าอายุมาก สิ่งเดียวที่เขามอบให้ได้คือทำให้นางมีความสุขอย่างที่ภรรยาสมควรได้รับจากสามี ทว่าร่วมเตียงมิทันข้ามวัน เขาก็หักหลังนางด้วยการมอบน้ำแกงเลี่ยงบุตรเสียแล้ว "เหตุใดจึงไม่ดื่มน้ำแกง" "หมอหวงให้ข้ากินสมุนไพรบำรุงร่างกายมาตั้งแต่เริ่มมีระดู ร่างกายแข็งแรงดี ไม่จำเป็นต้องดื่มน้ำแกงบำรุงเพื่อช่วยตั้งครรภ์เจ้าค่ะ" "ที่แท้เจ้าไม่อยากตั้งครรภ์" หลี่จินหมิงเล่นละครอย่างหน้าไม่อาย "น้ำแกงนี้สตรีที่แต่งเข้าสกุลหลี่ดื่มทุกราย หากเจ้าไม่ต้องการมีลูกก็มิเป็นไร ค่อยบอกซุนหยาว่ามิต้องนำมาแล้ว" "ท่านพี่อย่าเข้าใจผิด" เสวียนหนิงอันไม่กล้าดื่มเพราะกลัวน้ำแกงจะมีส่วนผสมขัดกับสมุนไพรที่กินอยู่ แต่ในเมื่อเขากล่าวถึงขั้นนี้ "หนิงเอ๋อร์จะดื่มเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะต่อไปก็จะดื่มไม่ให้ขาด ท่านพี่อย่าโกรธเลยนะเจ้าคะ" เสวียนหนิงอันดื่มน้ำแกงเจ้าปัญหาในชั่วพริบตา! "ตามใจพี่อีกแล้ว ไม่กลัวว่าจะถูกเอาเปรียบหรือ" "ไม่กลัวเจ้าค่ะ รักหมดหัวใจ อยากเอาเปรียบอย่างไรก็ตามใจเถิดเจ้าค่ะ"

ระตีตื่นขึ้นมาในร่างสาวน้อยยุคเกือบจะดีแล้วแต่ทำไมครอบครัวของเธอยังคงยังยากจนพ่อแม่ที่ทำงานอย่างหนักในแปลงนารวมยังต้องโดนครอบครัวลุงใหญ่เอาเปรียบนี้มันยุคไหนแล้วฉันคนนี้จะไม่ยอมก้มหัวให้คนเลว

หวังหมินเอ๋อเป็นบุตรสาวลูกติดของคหบดีหวังที่แต่งงานใหม่และมีบุตรสาวอีกคน สองแม่ลูกพากันอิจฉาและเกลียดชังหมิ่นเอ๋อและกีดกันไม่ให้พ่อกับลูกได้ใกล้ชิดกัน ทำให้คหบดีหวังที่ต้องออกไปติดต่อค้าขายนอกเมืองไม่ค่อยได้กลับบ้านยิ่งห่างเหินกับบุตรสาวคนโต เมื่อเติบใหญ่เป็นสาวงามมากยิ่งถูกกลั่นแกล้ง นางพบรักกับแม่ทัพหนุ่มที่เป็นบุตรชายของเพื่อนบ้านและน้องสาวหวังฟางหลิวก็แอบรักเขาเช่นกัน ยิ่งพี่สาวนั้นคบหากับแม่ทัพหยางออกนอกหน้านางยิ่งอิจฉาไปฟ้องมารดาและพากันกีดกัน ใส่ไฟให้มารดาของแม่ทัพหนุ่ม และวันหนึ่งทั้งสองปลอมจดหมายของแม่ทัพหยางหลอกให้หมิ่นเอ๋อไปรอพบ เมื่อหมิ่นเอ๋อไปยืนรอคนรักตามที่ได้นัดกันไว้ ก็ถูกคนเป่าลูกดอกยาสลบทำให้นางหมดสติไป สองแม่ลูกใจอำมหิตลากตัวนางไปที่ห้องเก็บฟืนสำหรับฤดูหนาว แล้วปิดประตูขังเอาไว้ ทำให้หมิ่นเอ๋อติดอยู่ในนั้นและออกมาไม่ได้ หลายวันเข้าก็นางก็เสียชีวิตไป ก่อนขาดใจนางเข้าใจคนรักของตนเองผิดว่่าเขาต้องการกำจัดนางเพื่อจะได้ไปแต่งงานกับน้องสาวลูกแม่เลี้ยง นางจึงบอกกล่าวกับฟ้าดินว่า หากมีโอกาสได้เกิดใหม่นางจะเกลียดผู้ชายคนนี้และสองแม่ลูกนั่นและจะหาทางแก้แค้นพวกเขาให้สาสมกับที่พวกเขาทรมานนางจนตาย เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไป………

ทั้งอัปลักษณ์และบ้าใบ้ นางคือสตรีผู้กุมหัวใจแม่ทัพปีศาจ เขาไม่ปล่อยริมฝีปากอิ่มสวยให้เป็นอิสระ และยังแทรกเรียวลิ้นอุ่นกวาดตวัดไม่หยุด ส่วนมือข้างหนึ่งเอื้อมมากอบกุมความขาวนุ่มนิ่มและนวดสลับบีบคลึงเคล้า ทั้งบี้ปลายยอดถันนางเพิ่มความซ่านสยิวต่อเนื่อง ทุกสัมผัสของกวนเฉินหลางทำให้หญิงใบ้ร้อนฉ่าทั่วร่าง และส่งผลให้หัวใจสาวแทบกระโจนออกมาอยู่นอกอก

หวังชิงเยี่ยนบุปผาแรกแย้มแห่งหอสราญรมย์ แต่งเข้าเป็นสะใภ้รองสกุลหรานเพื่อส่งวิญญาณคุณชายรองไปปรโลกอย่างสงบสุข ทว่าสองปีต่อมานางกลับถูกรสรักของพี่สามีแม่ทัพทำให้ชีวิตปั่นปวนจนจวนตระกูลหรานสั่นสะเทือน .................................... เหลียงซินเหยียน แต่งเข้าตระกูลเซี่ย ทว่าไม่ทันเข้าพิธีเซี่ยเฉินอวี้ ผู้เป็นเจ้าบ่าวก็ถูกเรียกตัวเข้ากองทัพ เจ้าสาวเช่นนางทำได้เพียงมองว่าที่สามีขึ้นม้าศึก ส่งสายตาห่วงใยผ่านผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว ก่อนจะเข้าพิธีแต่งงานโดยมี เซี่ยเฉินซวี่ สวมชุดเจ้าบ่าวแทนพี่ชาย เพียงแต่ไม่คิดว่าต่อมาน้องสามีบัณฑิตผู้นี้จะทำหน้าที่แทนพี่ชายทุกอย่าง แม้แต่เรื่อง "เข้าหอ"

“ตัวร้ายแล้วอย่างไร พระเอกแล้วอย่างไร ใช่ว่าหน้าตาดีแล้วจะมารบกวนชีวิตที่แสนสงบของข้าได้หรือ” ใครจะคิดว่าคนธรรมดาที่วันๆโหยหาแต่วันหยุด เพื่อดูซีรีส์หรือไม่ก็อ่านนิยายเงียบๆกับแมวในห้องเล็กๆเท่านั้น วันหนึ่งจะเข้าไปอยู่ในนิยายที่อ่านจบไปนานแล้ว เนื้อเรื่องก็แทบจำไม่ได้ในร่างของหญิงสาวธรรมดา ไม่ได้มีแม่เลี้ยงใจร้าย ตระกูลใหญ่โต ใกล้ชิดเชื้อพระวงศ์ เป็นเพียงคนไร้ตัวตนในนิยายที่ไม่ถูกกล่าวถึงแม้เพียงประโยค เธอตั้งใจจะใช้ชีวิตที่สงบสุขแต่แล้ววันหนึ่งกลับถูกจวนขุนนางใหญ่บังคับให้ไปเป็นอนุผลิตทายาท เพื่อหนีฐานะอัปยศนี้เลยเข้าจวนอ๋องร้ายไปเป็นสาวใช้ที่ทำตัวกลืนกินไปกับกำแพงจวนอย่างเช่นตุ๊กแก จิ้งจก “เว่ยตงหยาง” หรือใครๆที่เรียกเขาว่าเว่ยอ๋อง สมยานามว่าโหดร้ายและป่าเถื่อนอีกทั้งยังเป็นตัวร้ายในนิยายอีกด้วย เอาเถอะอยู่ใกล้คนเช่นนี้ดีกว่าต้องไปเป็นอนุของชายที่ไร้ค่าเช่นนั้น…

โจวหยางซี ไม่อยากตกเป็นของเล่นแก๊งอันธพาล จึงจำใจแต่งงานกับพ่อหม้ายเรือพ่วง แต่นางร้ายมีหรือจะยอมเหนื่อยยาก หึๆ ๆ หนึ่งขายลูกเขากินเสียก่อน สอง วางยาทำให้สามีพิการ เช่นนี้ก็ไม่มีลูกผัวคอยกวนใจ