วัยรุ่น นวนิยายและเรื่องราวของเว็บ

สำหรับ 'เอิร์ธ วรัญญู' เขาคือดวงอาทิตย์ที่เจิดจ้าและหนุ่มนักดนตรีขวัญใจโรงเรียน ส่วน 'ริชา เฌอริชา' เป็นเพียง 'สายลม' จางๆ ที่คอยวิ่งวุ่นอยู่เบื้องหลังเวที คอยยื่นขวดน้ำ จัดการตารางซ้อม และแอบเก็บงำความรักไว้ในท่วงทำนองเพลงโปรดของเขา... เพลงที่เขาหัดร้องเพื่อเอาไปจีบผู้หญิงอีกคน

เกื้อหนุนกระตุกยิ้มที่มุมปาก ไม่ใช่ยิ้มด้วยความเอ็นดู แต่เป็นยิ้มแบบ 'เตรียมรับมือ' "นึกว่าใครที่ไหน ยัยเด็กขี้มูกโป่งที่เคยร้องไห้ตอนผมไม่แบ่งขนมให้วันนั้นนี่เอง สอบติดวิศวะโยธาได้ยังไงเนี่ย?

น้ำนิ่ง วิศวกรรมโยธา เฮดว๊าก ปี3 หล่อ รวย โหด นิ่งสมชื่อ สถานะ หมั้น แบบไม่รู้ตัว "ชื่อน้ำนิ่งแต่บนเตียงพี่ไม่เคยนิ่งนะ" โรส น้องใหม่ปี1 วิศวกรรมโยธา ปี1 สวยมั้ง สวยแบบฉบับหมากระเป๋า เรื่องป่วนประสาทไว้ใจโรส ร้ายๆ ดื้อๆ สถานะ หมั้น ตอนไหนก็ไม่รู้ "มีคู่หมั้นแบบนาย ขอนอนตายแบบไร้คู่ดีกว่า"

เมื่อฉันฟื้นขึ้นจากอุบัติเหตุรถชนก็พบว่า "ฉันความจำเสื่อม" จำไม่ได้แม้แต่ชื่อตัวเอง ตำรวจบอกว่าอาจเป็นการ "ฆ่าตัวตาย" แต่แม่ไม่เชื่อเด็ดขาด ฉันต้องใช้ชีวิตและไปเรียนทั้งๆ ที่ยังจำอะไรไม่ได้ แต่เพียงแค่เปิดเรียนวันแรกก็ทำให้ฉันได้รู็ความจริงว่าชีวิตในโรงเรียนของฉันมัน "บัดซบ" แค่ไหน ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าที่ตำรวจบอกอาจเป็นเรื่องจริง แต่เมื่อฉันได้รู้จักผู้ชาย 3 คน ที่เป็นกุญแจไขความทรงจำทั้งหมด ฉันก็ต้องช็อคกับความจริงที่ปรากฎ ฉันควรเลือกทางไหนดีระหว่างอยู่แบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ กับคนที่รักฉัน หรือกลับไปทำภารกิจเพื่อช่วยรักแรกของฉัน ถ้าฉันเลือกที่จะอยู่แบบนี้ต่อไปฉันก็จะทำภารกิจไม่สำเร็จ แต่ถ้าฉันกลับไปทำภารกิจต่อคนรอบข้างฉันในตอนนี้ก็จะเสียใจ

พอมีปัญหาคนเดียวที่ฉันนึกถึงก็คือเขา... เดย์มองฉันด้วยสายตานิ่งเรียบ ในมือของเขามีบุหรี่ที่จุดไฟติดอยู่หนึ่งมวนคอยยกมันมาจ่อริมฝีปากเป็นระยะ ฉันอ่านสายตาของเขาไม่ออก เดาความคิดของผู้ชายพูดน้อยต่อยหนักไม่เคยออกเลยสักครั้ง รู้เพียงว่าในโลกอันโหดร้ายของฉัน มีแค่เดย์เท่านั้น... คือเพื่อนที่ดีที่สุด ทว่านานวันเข้า เดย์กลับมีอิทธิพลต่อชีวิตของฉันมากขึ้นเรื่อยๆ นับเปอร์เซ็นต์ก็คงได้สักแปดสิบ กระทั่งถึงวันที่ฉันมีปัญหาอีกครั้งแล้วเขาพูดว่า "เธอเป็นของฉัน...แพรว.... จำเอาไว้ว่าเธอเป็นของฉันคนเดียว!!" ฉันถึงเพิ่งรู้ว่ามันเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ต่างหาก ---------------------- "ฮือ เราพูดเล่น เดย์ห้ามทิ้งเรา" "ก็เห็นอยากลงเลยจอดให้" ฉันเงยหน้าขึ้น เบะปากโค้งให้ดูน่าสงสาร "กฏของการเป็นเพื่อนคือห้ามทิ้งกันนะ" แต่เขากลับตอบมาว่า... "กฏของการเป็นเพื่อนคือไม่จูบกัน"

ชีวิตของเธอถูกกำหนดให้เป็นของเขา ไม่ว่าจะหนียังไงก็ไม่มีวันหลุดพ้น…

ฉันตั้งใจเข้าหาพี่ไฟเพียงเพราะต้องการความคุ้มครอง แต่ไม่คาดคิดว่าฉันจะถูกไฟร้อนแรงอย่างเขาแผดเผาทั้งเป็นให้ตกหลุมรักจนยากจะถอนตัว -------------- "ฉันมีเวลาให้เธอแค่หนึ่งนาที" "ห๊ะ! เอ่อ.." หนึ่งนาทีเนี่ยนะ ฉันออกอาการลนลานปากสั่นพับๆ แต่พอคิดว่าทุกวินาทีมีค่าก็เลยเลือกพูดประโยคที่สำคัญที่สุดออกไป "พี่มีแฟนไหม ขอหนูเป็นเด็กพี่ได้ไหมคะ" วิ๊ง! ฟิ้ว! สิ้นประโยคทุกอย่างรอบตัวก็เงียบสงัด อากาศร้อนจัดแต่กลับหนาวยะเยือกในความรู้สึกของฉัน ยิ่งได้ฟังคำตอบด้วยแล้ว "ไปซะ อย่ามากวนใจฉัน"

ผลกรรมของการล่อเย...ไปเรื่อยจนถูกหมั่นไส้สู่การจ้างวานให้ ซันไซน์ จับเขาให้อยู่หมัดแล้วทิ้งอย่างเจ็บแสบ โดยคนจ้างคือเพื่อนของเขาเอง งานนี้ใครกันแน่จะชนะ ระหว่างคนเจ้าชู้มั่นใจในตัวเองสูงกับผู้หญิงที่ภายนอกดูง่าย แต่แท้จริงแล้วเธอมีแผนลับ ๆ ที่ทำให้คนเจ้าชู้ดิ้นไม่หลุด จากจะมาแล้วก็ไป กลายเป็นต้องติดหนึบ ไม่ได้เกี่ยวกับเวรกรรมชาติปางก่อน... แต่เป็นเวรกรรมของคนเจ้าชู้อย่างเมธี...สุดท้ายก็ต้องสยบให้กับตัวซีเคร็ต ผลกรรมของการล่อเย...ไปเรื่อยจนถูกหมั่นไส้สู่การจ้างวานให้ซันไซน์จับเขาให้อยู่หมัดแล้วทิ้งอย่างเจ็บแสบ โดยคนจ้างคือเพื่อนของเขาเอง

ความแซ่บยกกำลังเมื่อเจอคู่นอนที่ลงตัว บทรักของเขาและเธอเร่าร้อนยิ่งกว่าหนังอีโรติก จากแอบแซ่บกับเพื่อน สู่การเป็นแฟน คบกันแบบฮาร์ทคอไม่มีคนยอมใคร ร้ายมาร้ายกลับ และจบลงด้วยการเลิกกันทั้งที่ยังรัก

เพราะความแค้นของเขามันมีมากกว่าความรักที่เธอมอบให้ นั่นจึงเป็นจุดเริ่มต้นที่แสนเจ็บปวดในชีวิตของเธอ... เชื่อว่าทุกมหา'ลัยจะต้องมีนักศึกษาประเภทอันตราย อันธพาล หรือที่เรียกกันว่าเด็กเกเรแฝงตัวอยู่ การที่ไม่เข้าไปใกล้พวกคนเหล่านี้ถือเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว ยกเว้นซะแต่ว่า... “ระ...เรื่องสร้อย คือว่า...” มุมปากของแบล็คกระตุกยิ้มเมื่อฉันพูดเรื่องนี้ออกมา “ขะ...ขอคืนได้ไหม” “แล้วจะได้อะไรเป็นการตอบแทนล่ะ” แบล็คพูดพร้อมกับจ้องมองหน้าฉันอย่างจริงจัง “แบล็คต้องการอะไร” “คบกัน นั่นคือสิ่งที่เธอต้องตอบแทน” “แต่วามีคนที่คบด้วยแล้ว คงคบกับแบล็คไม่ได้ แบล็คไม่มีอย่างอื่นที่ต้องการแล้วเหรอ” ฉันพูดออกไปเสียงเบา “ก็มี” “บอกมาได้เลย” ฉันส่งยิ้มดีใจให้กับเขาอย่างเผลอตัว ในที่สุดก็จะได้สร้อยคืนแล้ว “นอนกับผมสิ”

เพราะความตั้งใจทีให้เขามาตลอดชีวิต ถูกมองเป็นสิ่งไร้ค่า ป่านแก้ว จึงเลือกเดินออกมา แต่กลับกลายเป็นมา พอเธอหายไป เขาเพิ่งรู้ใจตัวเอง