3rd Person Pov นิยาย & เรื่องราว

< 3) — Third Person POV Umiiyak si Cael habang yakap-yakap ang walang malay na si Hazel. Duguan na ang katawan ng dalawa. Hindi makapaniwala si Cassy sa nangyayari, tinignan niya ang kanyang mga kamay na nanginginig habang hawak-hawak ang ba.ril kung saan gamit niya para barilin si Cael kanina na tumatakbo palapit sa kanyang minamahal.

THIRD PERSON POV Tahimik ang buong opisina ni Zion habang busy siya sa pag-scroll niya sa tablet para sa meeting report niya mamaya. Ngunit halata sa mukha niyang wala talaga roon ang atensyon niya dahil lutang pa ang isip niya dahil hindi ito nakatulog nang maayos kagabi matapos ang nangyari sa condo hallway nila ni Emery.

Third Person POV Ang mga buwan ay lumipas na parang isang mahabang panaginip na walang gisingan—isang malabo at madilim na siklo ng pagsikat at paglubog ng araw na hindi na binibilang ni Alexander Vale. Para sa ibang tao, ang panahon ay isang manggagamot, isang elementong dahan-dahang nagpapahilom sa mga sugat ng kahapon. Ngunit para kay Alexander, ang bawat segundo ay hindi nagdadala ng kagalingan. Sa halip, bawat patak ng buhangin sa oras ay tila isang matulis na pait na lalong nagpapalalim sa ukit ng pangungulila sa kanyang puso.

Third Person POV Isang araw na ang nakalipas matapos ang masugid na pagpapakumbaba ni Leo sa likod-bahay ni Tita Adele. Ang dating marangyang bilyonaryo ay unti-unti nang natututong mamuhay sa payak na buhay-probinsya. Ang mga mamahaling suit na nakasanayan niyang isuot ay napalitan na ng simpleng t-shirt at shorts, ngunit ang kanyang tindig at awtoridad ay hindi pa rin nababawasan. Para kay Leo, ang bawat balde ng tubig na kanyang iniigib at bawat trosong kanyang sinisibak ay hindi isang parusa—ito ay sakripisyo ng pagmamahal para sa kanyang mag-ina at sa dinadalang anak ni Chloe.

I should ask Tristan about this. 𝐓𝐇𝐈𝐑𝐃 𝐏𝐄𝐑𝐒𝐎𝐍 𝐏𝐎𝐈𝐍𝐓 𝐎𝐅 𝐕𝐈𝐄𝐖

THIRD PERSON POV [Nakita ko ang satisfaction sa ngiti ni Aljur. Lalo itong natuwa nang maisip niyang mahahawakan niya ang maliit na dilag sa kanyang kandungan at mahalikan ito sa harap ng asawa ni Frances. Maya-maya, dumating na ang ilang bodyguards at sumugod papunta sa box na tinutuluyan nina Frances at Arthur. Sa isang iglap, marahas na itinulak ng mga ito ang pinto ng kahon, dahilan para manginig ang puso ni Frances.]

sa buhay niya. Tahimik akong naglakad pauwi sa mansyon, mahigpit na yakap ang maliit na sobre sa aking dibdib—hindi dahil sa halaga nito, kundi dahil bawat sulok ng papel ay paalala ng distansyang hindi ko kayang lampasan. Third Person’s POV

Third Person POV "DUTY CALLS," aniya sa sarili. Gusto man niyang manatili sa tabi ng kanyang asawa, kailangan niyang umalis sandali. Kanina pa siya nakatingin at nakikinig sa speaker, ngunit wala talagang pumapasok sa kanyang utak. Kahit anong focus niya, palaging lumilipad ang kanyang isipan sa mga naganap noong nakaraang mga araw. Ang mga eksena'y nagdudulot ng init sa kanyang katawan. Kahit tangkain niyang itakwil, lumalabas pa rin ang pagka-miss niya sa kanyang asawa. Parang gusto na niyang umuwi at yakapin ito magdamag. Kaya naman, inilabas niya ang kanyang telepono sa bulsa at nagsimulang mag-type ng mensahe.

THIRD PERSON POV Sa loob ng humaharurot na van patungo sa lihim na runway ng Batangas, ang atmospera ay kasing bigat ng tingga. Ang amoy ng sunog na goma mula sa mabilis na pagpapatakbo at ang malansang amoy ng dugo mula sa mga sugat nina Vane at Liana ay bumabalot sa bawat sulok ng sasakyan. Ang tanging liwanag ay nagmumula sa asul na kislap ng tablet na hawak ni Vane, na ngayon ay nagpapakita ng isang video feed na tila galing sa impyerno.