Amnesia In Tagalog Novels & Stories

IKATLONG TAUHAN “Selene” MABAGAL siyang tumango rito bago ngumiti na rin; ganoon din ang ginawa ng kanyang ina bago ito naunang maupo sa sopa na dati nang inupuan nito. “Alma.”

Hindi s'ya dapat na makaramdam ng ganito dahil wala s'yang karapatan. "I-Ito ba ang dahilan kung bakit nagkaroon s'ya ng amnesia?" "Yes! He was diagnosed with selective amnesia. Ang mga bagay na nangyari seven years ago, iyan ang nawala sa kan'yang isip and obviously kasama ka sa memory na yan. Hindi n'ya sinasadya na kalimutan ka, kayo ni Joshua madam, nagkaroon s'ya ng sakit kaya nangyari ang lahat ng iyon sa inyo ng anak mo. Pinahanap ka ng mga magulang n'ya pero hindi ka nila natagpuan."

Tila nais na niyang lagutin ang natitirang hibla ng ugnayan nila ni Lumiere. “Iyan na ba ang desisyon mo anak? Alam mo bang dahil sa trauma ay nagka-amnesia siya at ang natatandaan lang niya ay yung time na nasa ibang bansa ka. Halos kalahati ng edad niya ang nawala sa kaniya. Babalik naman daw ito pero hindi pa ngayon,” tanong ni Coreen kay Drake sa telepono. “Marami naring trauma ang naibigay sa amin tuwing magkasama kami. She’ll get better, Mom,” malungkot niyang sabi.

Pati ang kusina ay malinis din, walang kahit isang naiwang hugasin, tanging ang baso lang na ginamit ko ngayon. Nakakita ako ng sticky note. Dapat ba akong mag-iwan ng mensahe? Ano naman ang isusulat ko? Saglit akong nag-isip bago ko ito kinuha at ang ballpen sa tabi nito. 'Let's just forget everything.' At idinikit iyon sa pintuan ng ref. Sana lang ay malinaw sa kanya iyon. Kalimutan na lang namin ang nangyari para wala ng problema.

Hindi ko namana malaman ang sasabihin ko Naguguluhan ako lalo na at kitang kita sa mukha nito na para bang kilalang kilala niya ako. " Amery,ano ito? Ano ang ibig sabihin ito? Bakit magkasama kayo ni Jennifer?" seryosong tanong ng nagpakilalang Elias kay Ate Amery. Napansin kong napatitig sa akin si Ate Amery bago ako nito hinawakan sa kamay. "May--may amnesia si Jennifer at wala siyang maalala." ramdam ko ang panginginig sa boses ni Ate Amery habang sinasabi ang katagang iyun. Lalo tuloy akong nagulahan.

"Dok, bakit hindi niya po maalala ang nangyari sa kaniya? Hindi niya po matandaan at mas nabigla po ako dahil ang natatandaan niya lang ay ang panahon noon na nasa university pa kami..." "Well, that's probably due to her head injury. May retrograde amnesia siya." "Ano po, amnesia?" "Yes, pili lang ang natatandaan niya at ang iba nama'y hindi nagreretain at pansamantalang nawala sa memorya nya." "Ah, doc. May posibilidad po ba na babalik pa ang ala-ala ng kaibigan ko?" "Yes, of course."

pagbati nya. “Good morning din,” sagot ng mommy ni Iza. “What happened? Bakit sobrang lungkot ng anak ko?” “Nagising na po kasi si Roman,” sagot ni Angela. “But the thing is…may amnesia po ito. The doctor said na baka months daw bago pa tuluyang makabalik ang mga ala ala ni Roman. And worst, baka years pa raw po.”

Nanatili na lang akong nakadungaw sa bintanang nasa likuran ko upang makita ko ang daan patungo sa destinasyon namin na sa totoo lang ay hindi ko alam. "Mama para ho!" pasigaw na wika ni inay sa mamang driver. Itinigil ng mamang driver ang jeep saka kami bumaba dala dala ang mga gamit namin. "Ikaw bata ka, alam mo ng natutulog ako bakit hindi mo agad pinara, ayan nakalagpas tuloy tayo" pagalit niya sa akin. Grabe hindi ko naman alam yung lugar paano ko ipapara? Si inay talaga oh!

Pinahiga ko siya muli sa kama. "H-hindi ko matandaan." Nakapikit na sabi niya bago siya tumingin sa akin. "Bakit hindi ko maalala kung sino ako? Bakit wala akong maalala?" naguguluhang tanong niya. Hindi ko siya nasagot. Pinakalma nmko na lamang siya. Pinatawag ko na rin ang doctor para itanong ang kondisyon niya. Pero nagulat ako ng sabihing may amnesia siya. Maaring bumalik daw iyon dahil hindi naman masiyadong malala.

"Naalala mo na ba Yuri?" Napapikit ako at tumango. "How did I forgot? I'm such a horrible person." Nagsimula nang uminit ang gilid ng mga mata ko. "It's because of guilt sis, sinadyang kalimutan ng isip mo ang nangyari." Napabuntong hininga ako at napaupo sa tabi niya. "Bakit ko ba nagawa yon? We're close, close friends," inihilamos ko ang mga kamay ko sa aking mukha at napaupo sa kama.