Amnesia In Tagalog Novels & Stories

Parang tumigil ang mundo niya sa sandaling iyon habang umiikot sa isip niya ang posibilidad na iyon. Amnesia. The word echoed in his head. Once. Twice. Again and again. Amnesia. Memory loss. Forgetting everything. Forgetting him. Forgetting their life together. Kung totoo iyon… Kung totoong may nangyari sa kanya… Kung totoong nawalan siya ng alaala… His chest tightened.

"H-Huh? Panong may amnesia, Clave?" "P-Paliwanag ni kuya noong nag-usap kami, nawawalan daw ako ng malay kapag nakaka-witness ako ng mga masasamang nangyari o may nangyayari sa akin. Tapos nawawala raw bigla sa alaala ko. Tulad ngayon, wala talaga akong maalalang may dumukot sa atin. Para lang akong kumurap at nandito na tayo, nakatali." Nagkurap-kurap ako ng tatlong beses, iniisip ko pa rin ang sinabi niya. 'Yan ba 'yung sinasabi niyang nalaman niya? "Noong mga panahon na...na...may nangyaring masama kina mom n-nandoon daw ako, p-pero wala akong maalala na nandoon ako."

palusot niya. “That’s impossible. Ikinasal ka lang ay tila nagka-amnesia ka na.” Napabuga siya ng hangin. “Ano kasi, nagkaroon ako ng uri ng amnesia na may nakalimutan akong ibang memories. Ilang beses kasi akong hinimatay noon at nabagok ang ulo ko. My parents didn’t tell me some part of those memories because they aren’t even aware of some part of my past. Can you please help me recall those memories?” Nagdrama na siya.

Alam ng Don ang totoo, pero sa harap ng anak na walang maalala, kailangan niyang mag-ingat sa sasabihin. "Dahil po siguro sa trauma at sa tama sa ulo niyo, Ma'am," mabilis na sagot ni Damien, pinipilit na ngumiti kahit nanunuot ang lamig sa boses. "Normal po iyon sa may amnesia. Minsan, nakakalimot ang isip pero nananatili ang pakiramdam o emosyon. Baka po dahil sa takot niyo sa ospital o sa gamot, kaya ganyan ang nararamdaman niyo."

Pumasok kami sa isang kwarto at doon niya ako pinaupo. "Misis tatapatin na kita ang asawa mo ay may amnesia-- isa itong sakit na nakakalimutan ng isang tao ang kanilang nakaraan o kasalukuyan. Kung hindi ka niya maalala sa ngayon ang nakalimutan ng isipan niya ay ang kasalukuyang hinaharap. Ang pagkakabagok ng ulo niya ang naging dahilan ng sakit niya." paliwanag ng doktor. "Hanggang kailan po siya magkaka amnesia?" tanong niya rito.

Amnesia Arden Velasquez POV Tahimik kaming nag lalakad ni Zahara sa hallway. Palaisipan parin sakin ang sinabi ng doctor. Flashback sa pag uusap namin ni Doc Xion "She has an amnesia Mr Velasquez, isa sa sintomas ang pananakit ng ulo" Napa buntong hininga ako.. "Amnesia? , How come?. Ngayon ko lang nakitang sumasakit ang ulo ni Zahara. But don't worry i will ask her about it"

Lalo siyang naluha at napatungo. “Oo! Ayon sa doctor ay bunga ng amnesia ang sakit mo, kaya Pala Hindi ka nakabalik sa akin! At dahil roon ay hindi mo ako maalala!” Muli kami nagkatitigan, humaplos ang palad Niya sa pisngi ko, kahit pa naiilang ako ay Hindi ko nagawang tapikin ang palad Niya! — “Mabuti pa ay magpahinga kana muna!”

I whispered. "She has amnesia." She has amnesia. Bigla akong nahilo at ano mang oras ngayon ay baka tumimbwang na lang ako rito. Pwede naman. Diretso admit na lang ako. Amnesia?! Memory loss. "Wh-What?" Hindi ako makapaniwala. Haggang ngayon ay nagpapaulit-ulit sa ulo ko ang sinabi niya. Parang hindi totoo. "How can you say that?"

I covered my mouth para hindi niya marinig ang pag - iyak ko. I want to hug her, pero alam kong mas lalo lang kaming masasaktan. I want to tell her na hindi rin siya naalis sa isipan ko kahit na I decided to forget her and start over again with Angel. Pero sumasagi pa din siya sa isipan ko. But I know mas mahihirapan lamang kami dahil kasal na kami ni Angel. And the thing I do is to accept the fact na hindi kami para sa isa't-isa like what Zhane did. Pero bakit napakasakit isipin. I hated her, ano naman ngayon if aalagaan ko siya, it doesn't matter. Pero anong pang saysay ng lahat ng nalaman ko. Nakatali na ako kay Angel.

Oyy bess halika nga dito, seryoso kaba o baka tulog kapa "hindi ako tulog noh, sa mga sinabe ni ate faye gising na gising nako. "e saan kanaman kukuha ng pera ang laking halaga non. "meron akong ipon sa bangko, iniipon ko yun para sa pangbayad ng hospital bill ni mama, pero mukang magagastos ko muna kesa naman mawala tong bahay nato ito na ngalang yung memories ko kay mama mawawala pa. buti nalang talaga mabait ang hospital sa amen.