Amnesia In Tagalog Novels & Stories

Gulong gulo pa rin ang isipan ko! Ganito ba talaga ang ang may amnesia? Bakit ganoon? Bakit parang hindi naman ako sanay sa yakap niya? Bakit nakakaramdam ako ng pangingimi at pag-aalinlangan. Mag-asawa kami at dapat sanay ako sa presensya niya! ! Hindi ako sanay na na nasa bisig niya ako ngayun! Hindi ako sanay na mahigpit siyang nakayakap sa akin!

Dali-dali siyang naglakad papunta sa kinaroroonan ko at humarap sa akin. "May nang-away ba sa 'yo? Sino? Upakan natin!"bulalas niya habang pinupunasan ang luha sa mga mata ko. "Sino ka?"kunot-noo kong tanong.Bigla niya akong tinaasan ng kilay at pumamewang. "Gaga ka! Tama nga ang sinabi ng mama mo, may amnesia ka nga,"aniya sabay akong binatukan. "I'm sorry, hindi talaga kita matandaan."

paliwanag ko. "until bumalik kami dito sa pilipinas, i'm 10 years old that time" "may mga memories pa talaga akong naalala tungkol sa'yo pero minsan na lang iyon sumasagi sa isip ko, dahil napagkakamalan kong panaginip or dejavu...until naging 14 ako nagkaroon ako ng post traumatic Amnesia na lalong nagpalala sa mga bagay" i sobbed

Nagkatinginan ang babae at lalaki at sabay na bumuntong hininga. "Alam kong hindi mo kami naalala. Dahil may amnesia ka," sabi ng lalaki. Taka ko silang tiningnan. "A-Amnesia?" tanong ko. Sabay silang dalawang napatango. Pinakaramdaman ko ang sarili ko at napapikit sa inis ng hindi ko alam kong nagsasabi sila ng totoo. At higit sa lahat pati pangalan at lahat ng tungkol sa 'kin ay hindi ko alam. Wala akong maalala!

Di hamak naman na mas maganda si Feelin kaysa sa babaeng kaharap ko. "Tama ka may amnesia nga ako kaya hindi kita maalala. Kapatid ka ba ng asawa ko? Naninigurado lang dahil baka nagpapasok ako ng magnanakaw sa loob ng bahay namin nang hindi ko nalalaman."

Via Maaga akong nagising pagsapit ng lunes. Nagluluto palang si mama ay naghahain na ako ng pagkain ko. Taka man akong pinagmamasdan ni mama ay hindi ko inabalang pansinin iyon. Pagkatapos kong kumain at magtoothbrush ay nagpaalam na agad ako. Para akong nakainom ng sampong enervon dahil sa nararamdaman ko. Excited na ewan.

hirap na sabi niya. "I-I'm sorry, I forgot to message you. Dinalaw ko lang friend ni Mommy, remember si Tita Chast?" I whispered. What he did was breath-taking. Nakakapanghina rin iyon kaya wala na akong lakas. Bumitaw na rin siya sa akin at hinarap ako. Walang pagdadalawang isip niyang tinawid ang distansya nang mukha namin at siniil ako ng malalim at mapaghanap na mga halik.

mahabang kwento ni Black Lily na ikinagulat n'ya. "A-Ano?" nauutal at nanginginig na tanong n'ya sa babae. "Yes! You suffered from post traumatic amnesia at first which your brain develop after several injury mula sa pananakit ng anak ni Abuena sayo. Ang pagtangkaan ka at pagpapasa-pasahan kasama ang mga taohan nito ang s'yang isa sa mga dahilan para magkaroon ka ng post traumatic amnesia. At dahil na rin sa sunod-sunod na nangyari sa buhay mo kasama ang mga kinikilala mong mga magulang ay nagkapatong-patong ang lahat at hindi kinaya ng iyong utak. Your post traumatic amnesia getting worst and later on develop to another amnesia which is the dissociative amnesia. The amnesia that happens bec

sagot naman ni Aevo. "Ano ka ba, it's okay. Don't worry much babe. Huwag mong iisipin ang sinabi ko and it's okay for me na 'di mo pinipilit ang sarili mo na makaalala man lang, maliwanag. Dahil sabi ng mga napagtatanungan ko ay marami naman ang mga taong nakararanas na magka-amnesia na bumabalik din."Pagpapalakas ng loob ni Minnie sa asawa.

naguguluhan kong tanong. Tumango siya. “Sa ospital, nauna siyang nagkamalay kaya nadalaw ka pa niya sa iyong silid.” “Bakit wala akong matandaan?” nagtataka kong tanong. “Mayroon kang selective amnesia, anak. Ang sabi ng doktor kaya hindi mo matandaan ang nangyaring iyon ay dahil sa traumang inabot mo. Kaya nga natatakot na ako sa dami nang pinagdadaanan mo ngayon,” lumuluha pa ring sabi ni Inay. "Baka tuluyan ka nang mawala sa amin."