روايات وقصص ضمن Ang Aking Pangarap Essay

Iyon ang natutunan ko nang mapadpad ako rito. Mahirap tuparin ang pangarap kapag mahirap ka. 'Yung pangarap, para lang talaga sa mayaman. Kaya mas yumayaman ang mayayaman dito at mas naghihirap ang mahihirap dahil sa sistemang meron tayo ngayon. To be continued...

“Hindi lang po negosyo ang gusto kong itaguyod. Gusto ko rin po na magbigay ng pag-asa at pagkakataon sa iba, tulad ng pagnanais ko noon na magtagumpay.” Sa mga sandaling iyon, napansin ko kung paanong ang mga simpleng pangarap ay maaaring magbukas ng mas malalaking pinto. Si Aerol, na isang simpleng bata na nawalan ng ina, ay naging simbolo ng lakas at pagpupunyagi. Ang kanyang hangarin na magbigay ng pagkakataon sa iba ay nagbigay sa akin ng bagong perspektiba sa buhay.

Nagbaba ako ng tingin, halos kapusin na ng hininga. Wala akong maalala tungkol sa pagkakataong sinabi ko sa kaniya ang mga bagay na iyon. Pero gano’n ang pangarap ko, ang maging malaya, ang makapunta sa iba’t ibang lugar at makunan ng litrato ang magagandang tanawin. It will fill my heart with joy. It will fulfill my dream. “Why are you saying this to me?” mahina kong tanong, hindi na halos makatingin sa kaniya.

Nagpasya akong maglakad na lamang pauwi dahil maaga pa naman. Paraan na rin para makapag-isip o malibang ang aking isipan. Ang dami pa ring tao sa daan, at ang sarap ng Simon ng hanging pang-gabi kaya naman nagpasya akong maupo muna sa isang bench sa nadaanan kong park. Nang makaupo'y agad akong napatingala sa langit, kung hindi lang sana nawala si Tatay hindi sana magiging ganito ang buhay ko, hindi sana ako matatkot mag-isa. Masaya pa siguro kami ng pamilya ko ngayon, baka nakakapagtrabaho na din ako bilang Engineer sa isang high paying company. Lahat ng pangarap ko, kasabay ni Tatay na naglaho, pati ang pagmamahal ng Nanay. Mapait akong napangiti,

Andami ko ng namimiss, gusto ko ulit makabalik sa Siargao pero kailangan ko pang habulin ang mga pangarap ko. Para makamit ko ang mga gusto ko, kailangan meron akong isakripisyo. Ito ay ‘yong oras ko sa mga mahal ko sa buhay. “Kleian, andito na tayo.” Napalingon ako kay Tanch na kinalabit ako nang huminto na ang van. “Masyadong malalim ang iniisip mo.” Napatingin naman ako kay George. “Ano, pagod lang.” Sagot ko naman. “Um oo nga pala, salamat ha sa paghatid sa akin.” Bumaba na ako at humarap muna sa kanila para pormal na magpaalam.

pangaasar ni Ash. "Ha? Wala, naguupdate lang ako nagulat ako sayo." inosenteng sagot ko. Nagtipa ako sa laptop ko ng update para sa next chapter ng story ko. Halos lahat ng pangarap ko sa buhay itinuon ko sa pag susulat. Isinulat ko ang ibang bagay na gusto kong matupad sa mga librong sinusulat ko. Katulad nga ng sabi ko, kung hindi ko kayang tuparin ang pangarap ko sa mundong ito. Well, bakit hindi sa sariling mundo ko.

sabi nito bago sinundad nag kapatid sa kwarto. Mariin niyang hinilamos nag sariling mukha. "Ang gusto ko lang naman maging tahimik ang mga buhay namin. I don't want to hurt them. I don't want them to feel the pain I felt before. Ayokong umasa sila na huli na magkakaroon pa kami ng buong pamilya kasi hindi na mangyayari iyon."

At hindi naman ako gaga para pangarapin ang mga bagay na alam kong hindi ko makukuha kailan man. Pinilig ko na lang ulit ang ulo ko para iwaglit sa isip ko ang guwapong mukha ng binata. Wala akong karapatan na isipin siya. At lalong wala akong karapatan na mangarap ng gising. Kailan man ay hindi bababa ang langit sa lupa. At hindi maaabot ng lupa ang langit kailan man. Gusto kong maging makata, bakit ba? Charot!

tanong ng ina. "Naisip ko lang po, 'Ma, bakit sa kabila ng aking tagumpay, kahit isa na akong magaling na Engineer at may magandang trabaho sa Amerika... pero hindi pa rin ako masaya.. parang may kulang pa rin.. may emptiness." malungkot niyang kwento sa ina.

𝐵𝑒𝑐𝑜𝑚𝑖𝑛𝑔 𝑎 𝑏𝑟𝑖𝑑𝑒 𝑖𝑠 𝑚𝑦 𝑢𝑙𝑡𝑖𝑚𝑎𝑡𝑒 𝑑𝑟𝑒𝑎𝑚 𝑏𝑒𝑓𝑜𝑟𝑒, 𝑛𝑜𝑡 𝑢𝑛𝑡𝑖𝑙 𝑡ℎ𝑒 𝑔𝑢𝑦 𝐼 𝑤𝑎𝑛𝑡 𝑡𝑜 𝑠𝑝𝑒𝑛𝑑 𝑚𝑦 𝑙𝑖𝑓𝑒 𝑐ℎ𝑒𝑎𝑡𝑒𝑑 𝑜𝑛 𝑚𝑒. Ngayon haharap ako sa altar, imbis na matuwa labis na kaba ang nararamdaman ko dahil alam kong matatali na ako sa taong hindi naman ako minahal. Ang pangarap ko noon na maglakad sa pasilyo na puno ng rosas, napalitan ng isang malamig at madilim na realidad.