Ang Aking Pangarap Novels & Stories

This is your special day kaya huwag kang kabahan Seferene! Nang pumwesto ako sa bungad ng pintuan ay marahan akong tumungo, hanggang sa dahan-dahang bumukas ang malaking nakasaradong pintuan. It feels like a dream for me! Iyong dating pinapangarap ko lang, nagkakatotoo na. Hindi parin talaga ako makapaniwala. Sa dami ng nangyari sa buhay ko, dito parin pala talaga ang tugpo ko. Ang pakasalan ang lalaking matagal kong pinangarap.

Napailing ako habang nakatingin sa kaniya. Siguro ako na ang magiging pinakamasaya sa mundo kapag nagkasundo-sundo na sila. Tulad ng hiling ni Chantal, mukha mang imposible at mataas na pangarap, pero gusto ko… kung maaari… na sana maging isang pamilya kami. Siguro masiyadong makapal ang mukha ko para hilingin iyon pero masisisi ba ako kung hihilingin ko ang bagay na iyon?

Feeling lang ako siguro. Pagbalik ko sa kusina, napaupo ako sa bangko sandali. Nagpahinga at uminom ng tubig. Tinignan ko ang kamay ko—medyo nanginginig sa pagod, sa kaba, o ewan. Napaisip din tuloy ako sa future ko. Simple lang ang pangarap ko. Ang makapagpatayo ng maliit na bahay para sa pamilya ko sa bayan. ‘Yung may sariling lupa, sariling bubong at hindi na kailangang magpalipat-lipat ng renta. ‘Yun lang.

"Kung ano man yang pinagdadaanan mo ngayon, malalampasan mo yan at isa pa, hindi pa naman huli ang lahat para sa pangarap mo. Iba-iba ang panahon ng bawat isa. Ang iba sa atin nauuna, meron namang nahuhuli pero kahit mahuli ka, hindi naman ibig sabihin nun bigo ka na." Parang may mainit na bagay ang humaplos sa kanyang puso dahil sa mga katagang binitawan ni Aling Lena. Sana nga magkaroon pa siya ng pagkakataon na matupad ang pangarap niya pero paano niya gagawin ang bagay na iyon gayong masyadong kumplikado ang sitwasyon niya? "Good Morning..."

Takot ang nasa dibdib ko, pero mas malakas ang pagnanais. Gusto kong makita ang mundo. Gusto kong maranasan ang buhay na hindi umiikot sa taniman at palengke. Gusto kong patunayan na hindi hadlang ang pinanggalingan para maabot ang pangarap. Kinabukasan, maaga kaming nag-empake. Isang maliit na maleta. Ilang damit. Lumang sapatos. Isang notebook na puno ng pangarap at plano.

Ayan lang naman ang gusto kong sabihin eh. Hindi kita makakalimutan at sana ay ganon ka rin. I’m sorry kasi hindi kita masasamahan sa hinaharap. Hindi ako makakasama sa pag-abot ng mga pangarap natin. Alam mo ang pangarap ko? Pahinga. Gusto ko ng pahinga at aabutin ko na iyon agad. Dahil kung hindi, mas mahihirapan lang ako. Pasensya na at inilihim ko sa ‘yo na nahihirapan na ako. Pero huwag kang mag-alala. Hindi na iyon mangyayari.

kagusto-gusto naman. Hindi naman siya ang dream man ko, at mas lalong hindi naman ang lalaking katulad niya ang pinangarap ko pero siya ang napunta sa akin. Is this really my fate? Napapatanong na lang ako sa isip ko at mariing pumikit. Naitukod ko ang dalawa kong palad ko sa dingding ng shower at nagpakalunod sa malalim na pagiisip...

"Noong bata ako, sa gitna ng basurahan, ang tanging pangarap ko ay ang magkaroon ng sapat na pera para makakain kami araw-araw. Pagkatapos, nang makuha ko ang tiket, ang pangarap ko ay ang magkaroon ng kapangyarihan para protektahan ang aking pamilya. Pagkatapos, ang iligtas ang isang siyudad, isang mundo, isang sansinukob." Tumingin siya sa mga mata ni Sarah Jane, ang kanyang uniberso. "Ngayon, isa na lang ang pangarap ko." "At ano iyon?" "Ang makita ang paglaki ng ating mga anak. Ang tumanda sa tabi mo. Ang magtanim ng mga halaman sa umaga at pagmasdan ang mga bituin sa gabi. Ang pangarap ko... ay itong sandaling ito."

Hindi ko alam kung ano ba talagang gusto kong gawin sa buhay, hindi ko naman pinangarap ang maging isang maid o maging isang tindera sa palengke. Mataas ang pangarap ko para sa sarili ko, pero kapag tinatanong nila kung ano ba talagang pangarap ko, hindi naman ako makasagot. Dahil hindi ko naman talaga alam kung ano ba talagang gusto ko. Ang gusto ko lang ay yumaman at mag karoon ng magandang buhay sa hinaharap.

mahabang sabi niya. Habang nakatingin ako sa kanya ay nakikita ko rin ang aking sarili. Pangarap ko rin ‘yon, Manang Anne. Iisa lang tayo ng pangarap. Ang umangat sa buhay. Ang maranasan ang mga bagay na hindi natin naranasan. Ang pinakakinatatakutan ko sa lahat ay kung ang lahat ng mga pangarap ko ay hindi ko matupad. Madidismaya ako kapag nanatili akong sa ganitong estado ng aking buhay.