Novel & Cerita Ang Aking Pangarap

nakangiti niyang sabi bago mas yumakap sa akin. Hindi ako agad nakasagot dahil sa pangingilid ng aking mga luha, kaya marahan na lamang akong tumango. Ito rin naman ang pangarap ko noon pa. Ngunit marahil, hindi pa iyon ang tamang panahon noon. Ngayon… hindi ko rin alam kung ito na nga ba ang tamang panahon para sa amin. Marami na ring nangyari sa mga nagdaang taon.

𝐵𝑒𝑐𝑜𝑚𝑖𝑛𝑔 𝑎 𝑏𝑟𝑖𝑑𝑒 𝑖𝑠 𝑚𝑦 𝑢𝑙𝑡𝑖𝑚𝑎𝑡𝑒 𝑑𝑟𝑒𝑎𝑚 𝑏𝑒𝑓𝑜𝑟𝑒, 𝑛𝑜𝑡 𝑢𝑛𝑡𝑖𝑙 𝑡ℎ𝑒 𝑔𝑢𝑦 𝐼 𝑤𝑎𝑛𝑡 𝑡𝑜 𝑠𝑝𝑒𝑛𝑑 𝑚𝑦 𝑙𝑖𝑓𝑒 𝑐ℎ𝑒𝑎𝑡𝑒𝑑 𝑜𝑛 𝑚𝑒. Ngayon haharap ako sa altar, imbis na matuwa labis na kaba ang nararamdaman ko dahil alam kong matatali na ako sa taong hindi naman ako minahal. Ang pangarap ko noon na maglakad sa pasilyo na puno ng rosas, napalitan ng isang malamig at madilim na realidad.

Sinalubong kaagad ako ng sariwang-hangin habang nililipad ang ilang mga takas kong baby hair. "Baby, sana mahalin na ako ng Daddy mo. Pangarap ko ang magkaroon ng masaya at malaking pamilya at hindi ko alam kung mangyayari ba ang pangarap kong 'yon," kausap ko sa aking munting anghel.

Ang pangarap at nais ng mag ama. "Sabi nga pala nito noong huling kausap ko siya sa telepono, nais ng babae na gumanda ang buhay nito – nais niyang magkaroon ng mariwasang buhay at, makabili ng mga mamahaling gamit, at gustong maging parte ng pamilya ko. Nais nitong maging isang Mondragon." Humahalakhak ako ng malakas habang nasa ilalim ng shower, ang tunog ng aking malutong na tawa ay tila umeeko sa tiles ng banyo. Ang halakhak ko ay may kasamang poot – isang halakhak na parang tumatawa sa katangahan ng aking mga kausap, sa mga pangarap na masyadong mataas at sa mga taong masyadong makasarili.

‘Yon lang ang mundo kung saan ako hindi sinusukat. Pero alam kong hindi sapat ‘yon para buuin muli ang pangarap ko. At habang nakaupo ako sa bench sa campus, hawak ang gitara, biglang pumasok sa isip ko ang dati kong pangarap—maging top graduate, gumawa ng pagbabago, ipagmalaki ng mga magulang ko. Parang luma na ‘yon ngayon, pero gusto ko pa rin. Gusto ko pa ring makita ulit ‘yong ngiti ni Mama. Gusto ko pa ring maramdaman ‘yong yakap ni Daddy na puno ng tiwala.

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

Paglalambing nyang sagot. "Bakit hanggang ngayon wala ka pang girlfriend ah. Eh sa gwapo mong yan,matalino at makisig.Baka hindi babae ang hanap mo ah." Pang aalaska ng nanay nya. "Hala si Nanay grabe oh,syempre hindi ko pa iniisip yun. Gusto ko makagradute muna ako at may stable na trabaho bago ako pumasok sa isang relasyon. Hindi ko naman kailangan magmadali diba." Mahaba nyang paliwanag sa nanay nya.

“Hindi lang po negosyo ang gusto kong itaguyod. Gusto ko rin po na magbigay ng pag-asa at pagkakataon sa iba, tulad ng pagnanais ko noon na magtagumpay.” Sa mga sandaling iyon, napansin ko kung paanong ang mga simpleng pangarap ay maaaring magbukas ng mas malalaking pinto. Si Aerol, na isang simpleng bata na nawalan ng ina, ay naging simbolo ng lakas at pagpupunyagi. Ang kanyang hangarin na magbigay ng pagkakataon sa iba ay nagbigay sa akin ng bagong perspektiba sa buhay.

An olympian god! Hindi ako sa simbahan ikinasal. Hindi ang Diyos ang kaharap namin nang nanumpa. Hindi pari ang namagitan. Hindi ako naglakad sa mahabang red carpet. Hindi ako naka-belo. Wala akong entourage. Ni wala nga rin akong bulaklak na dala. Just me, him, the Judge, and our parents. Hindi ito ang pinangarap kong kasal at hindi siya ang pinangarap kong pakakasalan but what are the odds that your dreams will come true? Besides, those were just baby wishes, mga pambatang pangarap na hindi na madadala hanggang sa pagtanda kasi mapapagtanto pala natin na mahirap palang abutin ang ganoong klaseng pangarap.

Sadyang napakadaya ng tadhana, wala ba akong karapatan para maranasan ang sayang nais ko, bakit ganito katindi ang sakit matapos ang pansamantalang saya. "Aking pinakamamahal, paano ko ngayon tutuparin ang mga pangarap natin kung mag-isa na lang ako, napakadaya mo Azon, sana kung gusto mong umalis tinanong mo manlang ako kung gusto kong sumama," umiyak kong sambit habang pinapanood ko ang puting kabaong niyang unti-unti nang pumapailamin sa lupa.