Ang Aking Pangarap Sa Buhay Novels & Stories

Hindi niya naranasan malungkot at mag-isa. Palagi siyang pinapangiti at pinapasaya ng kaniyang mga magulang. Simpleng bati lang mga ito sa kaniya, buo na kaagad ang kaarawan niya kahit na masydongnaging mataas ang kaniyang pangarap nang lumaki siya. Maging ang mga imposible ay kaniya ring pinangarap. Maging ang mga hindi dapat at magingang hindi kaaya-aya. Mabuti na lamang din talaga at nanatiling parte ng mga pangarap lamang niya iyon. Hindi iyon nangyari dahil kung nagkataon, ay naku! "Alam mo? Bumawi na lang tayo sa birthday mo." Malawak naman itong ngumiti. Nababasa niya ang excitement at kasiyahan sa mukha nito pero hindi man lang umabot ang ngiti sa kaniyang mata. Ramdam na ramdam ni Y

Iyon lang ang pinanghahawakan ko para makapag-aral sa pinapangarap kong paaralan. Hindi kaagad ako nakapasok sa pinapangarap kong paaralan. I almost gave up on that dream. I lived up a life thinking I could never get what I hoped for even if I work hard for it. There were scholarships but I was yet qualified for that so I stopped believing that I will ever get a chance to study here.

Babae “Nahulog ako sa mga bulaklaking mga bigkas, mala-langit na pangako na hindi ko napansin sa huli ay inuuod na tangkay at nabubulok na petalya na siya nang kumanlong sa akin habang buhay."

"At ako? Hindi ko alam kung hanggang kailan ako magiging masaya sa ganito, pero sanay na ako." "Do you know why we exist?" wika naman niya sabay tayo. Naglakad hanggang sa tapat ng bintana at namulsa. "It is to give people hope. To give them the impossible things the world can't give. We exist to help."

Masuyo nitong hinawakan ang kamay niya, "I hope this place will make you forget the sad world in your heart." "It did. At this moment it feels like a dream," halos pabulong niyang sabi. 'Including your existence in my life.' There goes that smile again. How she wishes that she could frame it. So, she could keep it. "Since you're already in love, may inihanda akong food kasi nakakagutom ma-inlove," Sabay pihit sa kanya paharap sa likuran nila. "Tada!"

Eh, wala akong choice eh, kinausap na nya yong prof namin ang tanging gagawin ko nalang ang ang pumasok araw-araw at pilitin ang sarili na makinig at gawin kung ano ang pinapagawa. Nakakapagod maging robot, sunod-sunoran at gawin ang mga bagay kahit ayaw mo naman gawin talaga. Kung pangarap lang ang pag uusapan, wala ako non, ni minsan hindi sumagi sa isip ko kung ano ang gusto ko paglaki ko. Ewan, baliw yata ako. Nakakainggit nga minsan yong iba kase may mga pangarap sila, yong mga kaklase ko non natupad na nila ang mga pangarap nila tapos ako parang walang patutunguhan sa buhay. "Sige po Tita, Tito."

Bo Ra’s mom said to her husband, “Our girl is grown up now. We have to cure her heart disease as soon as possible.” Bo Ra’s dad said, “Yeah.. I am searching the source for it. I hope she will be better.” Bo Ra wishes, “Dear Sa Ra…. I hope you are well there. You are a kind girl. You didn’t do any wrong doings. If you did anything god will forgive you since you are child. You will get a good afterlife. Let’s meet when you come here. Don’t forget about me, Ji A and your parents. Let’s meet soon. Goodbye!!”

Saka naman ang kapal ko naman. Andaming mas magaganda dyan sa akin. "Bagay pala sa'yo ang pale pink." "Huh?" Hahhaa. Oo nga ... nakaayos rin pala ako. "Anong pangarap mo Kiara." Napatitig ako sa kanya. "Pangarap ... bakit mo naitanong." "Para malaman ko kung may halaga ba ang buhay mo dito sa mundo." Nang marinig ko yun...

Kaya lang naisip ko rin na bigyang pagkakataon ang aking sarili na maranasan ang ganitong uri ng buhay. Iyong hindi lamang puro sa aking kinabukasan ang iniisip kung hindi ay ang tungkol sa mga bagay na pino-problema rin ng karamihan na kagaya nito. I wanted to experience on how to be a normal person. Normal in terms of different aspects including the lifestyle. Like experiencing on going to a club or bar hopping, partying and such. I wanted to experience those. The things I haven't done before.

Napabuntong hininga ako sa naisip. I want the day to speed up so I can graduate right away and have my own penthouse to live in. Nakakalungkot kasi na mag-isa lang sa bahay lalo na kung ganito kalaking bahay ang tinitirhan ko habang naaalala ang mga magulang na wala naman dito.