Ang Aking Pangarap Sa Buhay Novels & Stories

Tumango lamang siya sa akin. Masasabi kong sa buhay may mga gusto tayong mangyari, na hindi natin natutupad dahil minsan iyong mga kasama natin na nangarap para sa pangarap na iyon. Hindi na tayo nasamahan na matupad pa iyon. Pero na-realize ko rin, na kaya naman pala kahit mag-isa ka lang. Tulad ng pangarap ko na buong pamilya para sa mga anak ko, kaya ko naman pa lang ibigay iyon kahit mag-isa ko lang. Basta’t kasama ko sila, sapat na iyon.

'Yung tipong iiwasan niyang masaktan ka. Someone out there might be for me. Someone out there might be also thinking about when I will come into his life. Baka kagaya ko ay naghihintay din siya sa akin. I believe in destiny and fate. I have always dreamed of finding true love that would save me from this space. Humugot ako ng buntong-hininga. Agad nga lang akong pumikit at pinagsiklop ang mga daliri ko para humiling nang may dumaan na shooting star.

My life was never simple, it is full of mystery and struggles, pain and suffering, and all I ever wish for is to live a normal life like everyone else. How I wish...

Hindi niya naranasan malungkot at mag-isa. Palagi siyang pinapangiti at pinapasaya ng kaniyang mga magulang. Simpleng bati lang mga ito sa kaniya, buo na kaagad ang kaarawan niya kahit na masydongnaging mataas ang kaniyang pangarap nang lumaki siya. Maging ang mga imposible ay kaniya ring pinangarap. Maging ang mga hindi dapat at magingang hindi kaaya-aya. Mabuti na lamang din talaga at nanatiling parte ng mga pangarap lamang niya iyon. Hindi iyon nangyari dahil kung nagkataon, ay naku! "Alam mo? Bumawi na lang tayo sa birthday mo." Malawak naman itong ngumiti. Nababasa niya ang excitement at kasiyahan sa mukha nito pero hindi man lang umabot ang ngiti sa kaniyang mata. Ramdam na ramdam ni Y

Iyon lang ang pinanghahawakan ko para makapag-aral sa pinapangarap kong paaralan. Hindi kaagad ako nakapasok sa pinapangarap kong paaralan. I almost gave up on that dream. I lived up a life thinking I could never get what I hoped for even if I work hard for it. There were scholarships but I was yet qualified for that so I stopped believing that I will ever get a chance to study here.

Babae “Nahulog ako sa mga bulaklaking mga bigkas, mala-langit na pangako na hindi ko napansin sa huli ay inuuod na tangkay at nabubulok na petalya na siya nang kumanlong sa akin habang buhay."

Eh, wala akong choice eh, kinausap na nya yong prof namin ang tanging gagawin ko nalang ang ang pumasok araw-araw at pilitin ang sarili na makinig at gawin kung ano ang pinapagawa. Nakakapagod maging robot, sunod-sunoran at gawin ang mga bagay kahit ayaw mo naman gawin talaga. Kung pangarap lang ang pag uusapan, wala ako non, ni minsan hindi sumagi sa isip ko kung ano ang gusto ko paglaki ko. Ewan, baliw yata ako. Nakakainggit nga minsan yong iba kase may mga pangarap sila, yong mga kaklase ko non natupad na nila ang mga pangarap nila tapos ako parang walang patutunguhan sa buhay. "Sige po Tita, Tito."

"At ako? Hindi ko alam kung hanggang kailan ako magiging masaya sa ganito, pero sanay na ako." "Do you know why we exist?" wika naman niya sabay tayo. Naglakad hanggang sa tapat ng bintana at namulsa. "It is to give people hope. To give them the impossible things the world can't give. We exist to help."

Masuyo nitong hinawakan ang kamay niya, "I hope this place will make you forget the sad world in your heart." "It did. At this moment it feels like a dream," halos pabulong niyang sabi. 'Including your existence in my life.' There goes that smile again. How she wishes that she could frame it. So, she could keep it. "Since you're already in love, may inihanda akong food kasi nakakagutom ma-inlove," Sabay pihit sa kanya paharap sa likuran nila. "Tada!"