Novel & Cerita Ang Aking Pangarap Sa Buhay

Goals. Goals motivate us to aim at our dreams and make it into reality. It pushes us not to daydream. I know we all have goals. Some of you wish to travel the entire world, some of you just want a simple life, some of you need to be married at 26 etc... But mine's different from yours. Mine's to pay off the debts of my aunt. And to LIVE MY OWN DAMN LIFE.

my life has gotten much worse! Not a day I have had a relaxing time at home....house does not feels like home all I wanna do is end my college and leave this hell hole! For once....why can't I live a normal happy life....why does all the problems surrounds me only....as if I don't have enough in my hands and now this Neil problem too I have to face..... Fuck my life! ×××××××××××××××××××× ¶2 months after¶

Nandiyan nga siya pero daig pa ng America ang layo namin sa isa't-isa. Totoo pala talaga na kapag paulit-ulit mong iniisip 'yung bagay na pinagpapantasyahan mo makikita mo din siya sa panaginip mo. Pero sa huli, iisa pa rin sila. It's all just a dream... Na may dalawang kahulugan. Pangarap at panaginip. Mahirap abutin at walang katotohanan.

Walang kasigurahan ang Buhay. Sabi nga nila, ang buhay ay punong puno ng mga pangyayaring hindi natin inaasahan. May mga pagkakataon na ayaw nating mangyari ang isang bagay pero nangyayari pa din. Kagaya ng mga taong hindi mo piniling makilala pero dumating pa din sa buhay mo. May mga tao din naman na kahit anong pilit nating alagaan, kusa nalang aalis at mawawala.

Sana kaya kong ipakita kung gaano ko siya kamahal. Bakit hindi ko naisip ang lahat? Bakit ako umasa na babalik pa siya? Hindi ko akalain na yung araw na pala yun ang huling araw na makikita ko siya. Akala ko makakabalik siya gaya ng pangako niya. At kung hindi man niya ako maabutan ay sana man lang nakahanap siya ng iba. Naging masaya.. nagkaroon rin ng sariling pamilya. Kahit labag sa loob ko o masakit man sakin, tatanggapin ko yun basta nalaman kong naging masaya siya sa buhay niya.

charrr! Subalit ngayon ay damang-dama ko na ang sakit. At tila ako'y paulit-ulit na sinasampal ng katotohanang kailangan ko ng tanggapin sa sarili ko na mananatiling memories na lang ang lahat at hinding hindi na maaring mangyari pang muli. Marahil ay kailangan ko na lang talagang harapin ang panibagong buhay na itinakda saakin ng kapalaran kasama ang sanggol sa aking sinapupunan.

Samantalang ako, hindi ko alam kung bakit pakiramdam ko naninibago ako. Why does it feel like it's changed? Ako lang ba o talagang may nagbago? Hindi ako sanay sa traffic, sa usok ng mga sasakyan, mga naglalakihang building at ingay ng Maynila. Sa pananatili ko sa probinsya, napagtanto ko kung gaano ko nakalimutan na mas masarap ang buhay kung payapa. I've been busy and focused on m career since I was a teen. It's my goal to achieve and make a name for myself, that I'd forgotten that there's a life... faraway from the city and chaos... a peace.. a serenity that awaits me in our province..

Kahit pa naririnig ko ang bawat salitang pinapakawalan nila'y hindi ko pa rin magawang makiayon sa nangyayari. I want to see him.. alive. I want to show him how happy I am for him. I want to tell him how badly I love him. But for some reasons, I find it difficult now. Para bang kahit wala pang kasiguraduhan sa mga nangyayari ay bigla na lamang naging napakahirap sa aking paniwalaan ang makita siyang muli na masigla at mapang-asar.

Gasping for air because life has been strangling me since the day I know how to count. " I'll never hurt you " he promised and I feel the weight being taken away from my shoulders. Na para bang sa simpleng salita na yun nakasalalay lahat. Ang buhay ko, ang mga pangarap ko at higit sa lahat ang kaligtasan na hinihintay ko.

Bawi nalang siguro bukas? Hindi ba ganoon naman talaga sa buhay? Parang katulad lang sa sets of mysteries sa rosary. Ang buhay, hindi palaging joyful, glorious, luminous, kailangan ding maranasan ng tao ang pagiging sorrowful. Dahil ganiyan naman talaga ang buhay. Hindi palaging masaya, kailangang ding magdusa at maging malungkot.