Ang Kapitbahay Novels & Stories

Kakaiba! Naiiba na ito sa inosenting Anak mayaman na si Kaytie Aghubad. Mapangahas niyang inabot ang palad ng dalaga na nakapatong sa may lamesa. Ikinatuwa niyang hindi ito umiwas man lang. “Kung pahihintulutan mo, gusto sana kitang ligawan.” Parang may bombilyang sumindi naman sa kasuluksukan ng utak ni Kaytie.

“Actually… doble pa nga.” Doon ako tuluyang napatigil. Parang may malamig na dumaan sa likod ko. “Wait… what?” Napaupo ako nang maayos, nawawala yung kaninang pagod at katamaran. “Anong ibig mong sabihin na doble?” Bahagya siyang nagkibit balikat, pero halata kahit sa kanya, nagtataka rin siya. “That’s exactly why I’m bringing it up. Nakakapagtaka.”

"A-anong kahibangan iyang pinagsasabi mo?" "Kung matalino ka naman ay bahala ka ng isipin kung anong klase ng lohika ang nailapat ko roon. Your number please. Huwag mo akong paghintayin." Aba at demanding rin masyado ang kumag. Nang makabuo siya ng pasya. "Hindi ko ibibigay sa'yo ang numero ko at...mas lalong hindi ako sasama sa'yo sa SBD—"

Ortiz. “Hmm?” “Bakit umiiyak ka na naman?” Napangiti ako habang pinupunasan ang luha ko. “Masaya lang ako.” “Masaya?” “Oo.” Tumingin ako sa paligid. “Dati, pangarap ko lang magkaroon ng bahay na matatawag kong akin.” Bahagya akong napangiti. “Ngayon, meron na ako.” Tumingin ako sa kanya.

Dahil nakasandal sa pader ang kama ng dalaga, ay madali niyang nailapit ang tenga sa pader para pakinggan kung ano ang nangyayari sa unit ng kapitbahay niya. Nagpatuloy pa ang mga naririnig niyang kalabog, subalit habang nagtatagal ay nadadagdagan na ito ng mga halinghing at ungol. Doon na napagtanto ni Kit na nagmimilagro ang bago niyang kapitbahay at ang babaeng kasama nito. Napakibit-balikat na lamang si Kit, “As expected…” Hinayaan niya na lamang ito, at pumailalim na sa malambot niyang kumot. Buhay naman nila iyan eh. Ano bang pakialam ko?

“Kapre ba ‘yon?!” “What is kapre?! Iyon ba ‘yong tao ‘yong mukha at kabayo ‘yong paa?!” Aba, at ginawa pa talaga siyang kapre! “Oo, umaalulong na kapre! I’m so scared!” “P-Pero, paano ‘yong tubig? Hindi ka na makakapaghugas!” “Okay lang ‘yon, halika na! Umalis na tayo rito!”

Kapalit "MOVE!" Napapikit ako nang mariin. Malakas ang boses noong nagsalita dahilan para agad na pumagilid iyong mga kasambahay. "You? What are you doing here? Hindi ba sabi ko ay ako ang pupunta sa kuwarto mo?" malamig ang boses niya habang pilit akong pinapakumpirma. Hindi ako nagsalita. Nanatiling nasa ibaba iyong mga mata ko habang nakasarado.

wika ng isa sa mga marites na kapitbahay nila. Dikit-dikit lang kasi ang mga kabahayan dito sa kanila dahil mistulang squatter's area. Halos lahat tuloy ng galaw nila ay alam ng kapitbahay. Hindi naman ganon katagpi-tagpi ang bahay nina Rebecca. Sa katunayan nga ay maayos naman ito at kumportable pa naman nilang natitirahan. "Totoo yan, mare! Tingnan mot napakyaman! Napakapogi pa! Laglag pati pustiso mo!"

Kabanata 11.1 Maingat na pinulot ni Caprice ang payong at dahan-dahang bumaba ng building. Paglabas niya, sinalubong agad siya ng baha. Mabuti na lang at hindi ganoon kalalim hanggang tuhod lang. Alam niyang sira na ang sapatos at pantalon niya pagkatapos nito, pero mas pipiliin pa rin niya iyon kaysa manatili sa iisang kwarto kasama si Ethan.

Kahit ganoon kalapit? Humigpit ang kapit niya sa damit, hindi pa rin lubos makapaniwala. May kakaibang halo ng ginhawa at hiya ang bumalot sa kanya. Sa isang banda, nakakagaan ng loob na walang ibang nakasaksi. Pero sa kabilang banda… may parte sa kanya ang hindi maitanggi ang kakaibang thrill na dulot ng ideyang iyon. “Kung gano’n…” mahina niyang sabi, tila nag-iisip, “hindi tayo mahuhuli next time.”