Ang Kapitbahay นิยาย & เรื่องราว

dinig kong bati ni tatay, at inabot naman ni nanay ang aming dala dalang biko. “Naku nag abala pa kayo, maraming salamat. Palitan ng mga batian at kumustahan. Ramdam ko ang awkwardness, pero hindi ko ito ipinapahalata. “Hala pasok kayo, kain kain!” Alok ng maybahay ni kapitan.

Malakas ang boses niya — halatang sinadya niyang iparinig sa mga taong sakay ng alupihan. Isa pang elder ang tumitig sa higanteng alupihan at pabulong na nagsabi, puno ng poot: “Hmph. Ganyan talaga ang Samahang Daan ng Hiwaga — lagi tayong tinatakot dahil wala tayong sariling spirit beast. Kapag nagkaroon tayo ng pagkakataon, dapat patayin natin ’yang spirit beast nila. Tingnan natin kung paano pa sila magyayabang.”

Ang mga kapitbahay ng babae ay nakapalibot na sa kanila at may mga nagre-record na pala sa kani-kanilang mga cellphone. “Ito, guys, o!” anang isa habang nakatutok sa kaniya ang cellphone. “Biglang dumating dito ‘yang mga ‘yan tapos sinasaktan yung kapitbahay namin. Yung babaeng brown ang buhok ang kapitbahay namin, o, guys.” “Ilang beses na silang nagpupunta rito, mga ka-momshie,” sabi pa ng isa. “Noong nakaraan dumating lang si Kap kaya umalis ‘yang lalaki na ‘yan.”

May mga kapitbahay ding unti-unting nagtipon-tipon, dala ang kanilang mga ngiti at kwento ng mga araw na kami’y wala. Sa hapag kainan, tinanggap kami ng mainit na yakap at masasarap na pagkain—yung mga putahe na matagal ko nang na-miss. Ngunit ang laman ng puso ko ay hindi yung pagkain kundi ang balitang babago ang buhay namin ni Killian. Lumapit ako sa gitna ng mesa, hiningahan nang malalim, at sinabing, “Mama, Tito, Tita, at mga kapitbahay... gusto namin kayong ipaalam na magkakaroon kami ng baby.”

“Pabebe ka pa ‘e for sure naman nag-enjoy kang kayakap ako!” Arrgghh! Sh*t ka! Tabitha! Isa kang kahihiyan sa kampo ni Maria Clara! “W-What?” “What?” I mimicked him. “Huwag nga ako pogito! Pasalamat ka nga dahil diyosa ng Barangay Datung Ermita ang kayakap mo kagabi. Alam mo bang mahaba ang pila maligawan lang ang isang katulad ko?” puno ng pagmamalaking pahayag ko.

Kapitbahay? Paulit-ulit na inulit ni Lelia ang salitang iyon sa kanyang isipan, at may bahagyang sakit na sumilay sa kanyang mga mata. Iyon lang pala siya—isang kapitbahay lang noong bata pa sila. Ni hindi siya maituturing na kaibigan? Ano na ngayon ang halaga ng pagmamahal niyang iningatan ng higit sampung taon?

Maaninag ang pagiging professional ni Kapitan. Hindi ito ang ini-imagine kong lalaki na makakaharap ko ngayong gabi. Nakaupo siya sa isang mamahaling couch, naka-dikwatro ang mga paa, at nagmamasid sa akin na parang isang mabangis na hayop na handang sumunggab anytime . Kapit kapit niya ang isang baso na may lamang alak , bahagya niya iyong pinaikot ito sa kaniyang kamay at ininom.

"wika Sakin ng Isa pang kapitbahay ko. "oo nga mare,parang siya ang puntirya nila.Kasi sa bahay niya ang mas maraming natamaan ng baril."wika din ng Isa Hindi na lang ako nagsalita.Tumingin ako sa bahay ko na tinirhan ko ng ilang taon-basag ang bintana at ang pinto ay butas.Maging sa bintana ng Kapitbahay ko ay basag rin. Umangat ang tingin ko sa isang bahay dahil parang may nakatingin sa akin.Ngunit wala naman tao duon.

utos nito, nagtataka siyang pumasok sa loob ng apartment at iniisip parin ang sinabi ng kapitbahay niya Nagbihis si Jhaira at nag-ayos na para makatulog, kasalukuyan niyang sinusuot ang panty niya ng marinig ang ingay "Aghh pepito ang sarap, iyan sige bilisan mo bayuhin mo pa aghhh" Mabilis niyang tinapon ang panty sa sahig ng marinig ang mga ungol, ngayon napagtanto na niya ang ibig sabihin ng kapitbahay niya kung bakit gusto nitong matulog siya ng maaga. Akala niya pa naman ay concern ito sa kaniya

Kabanata 10 HINDI MASABI ni Sheeva kung magpapasalamat ba siya’t naputol ang isa na namang masamang panaginip o maiinis dahil sa sunud-sunod na mararahang katok sa pinto ng kaniyang silid.