Novel & Cerita Ano Ang Ama

umatungal siya ng iyak at hagulgol ng isang amang nangulila. Bumalik ang lahat-lahat ng mga panahon na kasama niya ito at para bang baha na unti-unti siyang nilulunod ng mga alaala nito. Ang bawat ngiti, bawat yakap at halik. Pati ang huling sandali.. sandali na tinawag siya nitong 'Papa'. Ang pakiramdam na parang may hinihiwa sa loob at dinudurog sa kalamnan. Ang sakit na ito ay hindi kayang sukatin at ikumpara kung saan man. Dahil ang mawalan ng anak ay walang katumbas na sakit at kirot na hindi mo alam kung kailan hihilom.

rinig kong saad ni Aning. “Oo nga ang lalaki ng mga braso, maugat, shet…” saad ni Siting. “Hindi braso ang ibig kong sabihin,” saad ni Aning. “Sabi mo arms? Braso lang naman ibig sabihin nun sa tagalog.” saad ni Ajing. “Ay s***a, akala ko ang englis ng ARMAS ay ARMS,” “Nag-aral ka pang hayop ka!”

“Magandang umaga din sa iyo, anak. Halika na, kumain na tayo bago ka pumunta sa paaralan.” Maging si Lolo, na nakaupo rin sa dulo ng mesa, ay tumawa nang mahina at tumango nang pagsang-ayon. “Tama iyan. Ang pagiging ama ay hindi nasusukat sa dugo, kundi sa pagmamahal at pag-aaruga. Kung si Rama ang itinuturing niyang ama sa kanyang puso, wala tayong dapat ikatakot o ikahiya.”

sagot niya sa dalaga. Matanda lang ng dalawang taon si Amelia kay Samarah. Maganda at sexy din si Amelia. Kung mala-anghel ang kaakit-akit na mukha ni Samarah, si Amelia naman ay hindi. Halatang wild si Amelia dahil na rin sa pananamit nito.

"Mana sa akin si Amara magaganda ang lahi natin. Sino ang ama ni Amara Apple?" Natahimik si Apple. Para bang huminto ang mundo sa tanong ng kanyang ama. Matagal niyang inihanda ang sarili niya para sa tanong na ito, pero ngayong nasa harap na siya ng pagkakataong sagutin ito, hindi niya alam kung paano magsisimula.

"Alam kong hindi ka okay dahil nakita mo naman ang isang buong pamilya. Nami-miss mo ba ang tatay mo?" Nagkibit-balikat ako. Nami-miss ko nga ba siya? Pero sa totoo lang, hinahanap ko ang pakiramdam na mayroong isang ama. Siguro masarap sa pakiramdam na may kausap kang isang ama na puwede mong makainuman. Na puwede mong maka-bonding sa iba't ibang bagay. Umabot ako sa edad na thirty years old nang hindi man lang nalalaman kung sino ba ang tunay na ama ko. Sa tuwing tinatanong ko kay Mama kung sino ba talaga ang ama ko ay kaagad siyang nagagalit at iniiba ang usapan. At dahil doon, hindi ko na pinapahaba pa ang usapan namin. Halata naman na ayaw niyang sabihin sa akin ang tungkol sa ama ko. K

Animo isa itong ulirang ama sa harapan ng mga lalaking naroon. Pakiramdam ni Karen ay masusuka siya habang pinakikinggan ang sinasabi ng ama. Hindi niya mapigilan ang unti-unting pag-akyat muli ng galit sa kanyang puso. Naramdaman niya ang pag-hawak sa kamay niya ng ina. Napa-tingin siya sa gawi nito, marahan itong umiling-iling sa kanya at punong-puno ng pakikiusap ang mga mata. Naikuyom ni Karen ang mga palad ng mariin, pero hindi siya umimik. Muli lang siyang yumuko at nakinig sa usapan ng ama at ng lalaking pinagkaka-utangan nito.

Luna’s POV "Luna, sino ang totoong ama ni Bella?" Halos maputol ang hininga ko sa tanong ni Alexus. Parang nanigas ang buong katawan ko, at bigla akong nakaramdam ng matinding panlalamig. "Tell me, sino ang ama ng anak mo?"

Tanong ni Camille, hawak ang kamay ni Amara. "Apat na buwan na." "Apat na... at ngayon mo lang sinabi? Girl! Sino ang ama? Si Jared ba sa Marketing? O 'yung engineer na nakilala mo sa conference?" Huminga nang malalim si Amara. Ang nakapirming kasinungalingan na inihanda niya ay lumabas. "I... I don't know, Cam. Hindi ko talaga siya kilala."

Biglang napatuwid si Camelia. “Mag-ingat ka sa pananalita mo.” Tumigil si Aurora sa pagnguya. “Mom?” Lumapit si Samantha kahit hindi naman ito inaanyayahan. “Mali ba ako? Kung hindi sila mga batang walang ama, nasaan ang ama nila?” Dahan-dahang tumayo si Camelia. “Hindi mga batang walang ama ang mga anak ko.” “Talaga?” mapanuyang sabi ng isa sa mga kasama ni Samantha. “Kung ganoon, sino ang ama nila?”