Novelas y relatos de Ano Ang Kasalungat Ng Higpitan

Lumapit siya sa salamin, tinignan ang sarili at sinigawan ito ng masasakit na salita. Lahat ng kanyang naranasan ay kasalanan niya, dahil sa sobrang pagiging tanga at inosente kaya siya nagkaroon ng ganyang karanasan. Akala niya ay may taong tunay na nagmamahal sa kanya, ang mahabang paghihintay na puno ng pagtitiis ay masayang pinagdaanan niya.

"Sige ija, masama sa kalusugan ang pagpupuyat kaya mas mainam na umakiyat ka na rin pagkatapos. Baka naman ubusin mo pa ang isang bote nito." "No Papa, sige na po susunod ako. Hindi naman ako magpapakalasing ng sobra para gumising lang sa umaga para makaranas ng hang over."Iiling-iling niyang sagot. Tumango-tango naman si Don Hidalgo at tuluyan na rin pumasok sa loob pagkatapos na h*****k sa pisngi niya. Nanatili lamang siyang nakatitig sa bilog na buwan mula sa madilim na langit.

Napa-igik siya sa kirot na sumigid sa kanyang kalamnan. Inangat niya ang kanyang ulo at pinatama iyon sa sahig. Isa, dalawa, at nasundan pa. Pati ang paa niyang nakabenda ay hinampas niya ng paulit-ulit sa sahig. Nahihilo na siya nang bumukas ang pinto at nadagdagan ang kamay na pumipigil sa kanya kanina.

paliwanag ni Dean bago tumagilid ng higa. Aba! Ako pa ang may kasalanan ngayon? Humiga na lang ako nang malalim bago pumwesto ng higa sa isang dulo ng banig. Kinuha ko pa ang kumot bilang pangharang sa gitna dahil hindi talaga ako kampante na katabi ang baliw na 'to. Nakatingin lang ako sa kisame at parang estatwang hindi makagalaw sa hinihigaan ko.

Para akong kinukuryente sa dibdib habang pinapakinggan ang hagupit ng bala sa mga pader at sahig. “Bwisit! Hindi na sila titigil hangga’t hindi nila tayo tinatapos,” bulong ko sa sarili ko, sabay silip sa maliit na siwang ng pinagtataguan namin. Kita ko ang kalaban—nakakalat, pero matalim ang galawan. Mga tipong sanay na sa madugong trabaho.

Ang tuwalyang nakasampay sa balikat ay basta na lang niya initsa sa higaan. Nang makalabas siya sa silid, iginala ni Nanay Mercy ang paningin sa naiwang higaan niya. Ganoon na lang ang pagtataka nito nang mapunang para iyong dinaanan ng ipo-ipo. Kalimitan sa mga namamasukan, nililigpit agad ang pinaghigaan. Pero si Ikay, hindi ganoon. Pansin nitong parang sanay na may gumagawa noon para dito.

Humigpit ang kapit ko sa bedsheet habang dahan-dahang umaakyat ang tingin ko sa kanya. Napakalapit na niya. Sobrang lapit na halos maghalo na ang hininga namin. “Say something,” bulong niya, mas mababa, mas delikado. Napapikit ako sandali, pilit kinokontrol ang sarili ko. “You’re wrong.” Pero kahit ako, hindi ko pinaniwalaan ang sarili kong sinabi. Narinig ko ang mahina niyang tawa hindi masaya, hindi rin galit. Para bang alam na alam niya kung gaano ako kadaling basahin.

Nanggigil na usal ni Helena. Marahang itinikom ni Hara ang kanyang tuyong labi at ibinaba ang kanyang mga mata ng ilang sandali, "Hindi po talaga ako kabit ng kung sinong lalaki, ma. Siya at ako po ay kasal na." Mahinahon niyang paliwanag.

Akala ko pipigilan ako ni Grandma pero bigla siyang ngumiti na kinataka ko. “Susuportahan kita sa bagay na iyon.” “Eh? Hindi niyo po ako pipigilan?” “Why would I? Mas mabuti na makapaghiganti ka pero hindi sa masamang paraan.” “Sa anong paraan po?” “A silent revenge. Ito ang uri ng paghihiganti kung saan hindi nila alam na bumabawi ka na at isang iglap ay iiwan mo siya sa ere or should I say ghosting with purpose.”

“Bitawan mo ako!” Agad kong binawi ang kamay ko. Naiinis ako sa paraan ng pagpipilit niya. Hindi sa hindi ko naa-appreciate ang pag-aalala, pero gusto kong harapin ang sakit na ito sa paraang gusto ko. Hindi ba nila naiintindihan? “Ang tigas ng ulo mo! Umuulan na, ano pa bang hinihintay mo? Kahit manatili ka diyan, hindi na babalik ang nanay mo. Kailangan mong tanggapin ang realidad!”