As Far As I Can Remember Novels & Stories

This is the most epic, yet unforgettable memories na kahit kailan ay hinding-hindi ko makakalimutan. Hanggang sa pagtanda ay dadalhin ko to.

I can't help but to roll my eyes at sumandal sa upuan. "Well, as you can see. I am drunk last time we really talked and I can't remember that I talk with you," tinawanan na naman ako nito at parang ang tanda na nito sa pananalita at haba ng pasensya "As you said right now. You're drunk that's why you can't remember me, but I can make you remember on what we talked last time," he sounds British, di ata pinoy itong gago na ito.

Wala masyadong mga gamit na makikita roon maliban sa mga frame na nakasabit sa kulay puting dingding, at iilang cabinet sa paligid. Nagkatinginan kami ni Mom, binigyan niya ako ng babala na ako na ang magsabi ng nais ko. Bumalik ang tingin ko kay Ninong Esmael at sinabi ko rito ang pakay ko. "I need your help, ninong. Hindi ko alam kung paano ko ito sasabihin pero...sa tingin ko ay nagka-amnesia ako dahilan upang mawala ang ilang memorya ko at wala akong matandaan sa ilang bahagi na naganap sa buhay ko sa loob ng isang taon." pagsisimula ko. Seryuso lang akong tiningnan ni Ninong. Binalingan rin nito si Mom at tumango si Mom sa kaniya bilang pagsang-ayon sa sinabi ko.

"Hindi masyado. Nakaupo siya doon at nakikipag-usap sa telebisyon habang umiinom ako ng kape. Out of nowhere, gusto niyang tawagan kita para tingnan kung okay ka lang. Hindi ako sigurado kung bakit, at nang sinubukan kong tanungin siya, nabalisa lang siya. Ngayon, nasa labas siya pabalik-balik sa beranda." Hindi ako magagalit sa kanyang bahagyang kakulangan ng memorya dahil ang katotohanan na naalala niya ako sa anumang paraan ay mas lalo akong napangiti. “Mabuti ang ginagawa ko. Sabihin mo kay Arzen na nakabalik po ako sa lungsod." "I will," sagot niya. "Hahayaan kitang bumalik sa-"

Kinuha ko rin ang cellphone ko at kinunan siya ng larawan. "Remembrance, baka kasi pag gising mo... Limot mo na ako." ***

Honestly, kahit pa pilitin kong makinig ay wala namang pumapasok sa utak ko. My mind is somewhere else like will Marcos suddenly show up here and stopped the wedding like what I see in the movies? I know that's absurd but what's wrong with hoping? I don't want him back but I want to run away from this place that's why even with a little hope, I am counting at him.

I tried remembering every detail of what happened last night. Ang huling natatandaan ko lang ay ang apat na kalalakihang nag-abang sa akin sa labas ng restroom sa club. I can still clearly remember na inamin nilang sila ang may kagagawan kung bakit ako nanghina at nakaramdam ng pagkahilo kagabi, and then... someone came. Boses lang ang narinig ko but alam kong lalaki s'ya. Then after that, everything's blurry.

Ano na naman bang— Ang mga tanong ko sa aking sarili ay kaagad na nasagot ng sarili kong memorya. How can I forget? How can I be this stupid? Umawang ang bibig ko ngunit walang lumabas na salita roon. Should I play dead? “I heard you are allergic to seafood, Mortishia.”

Para bang gusto kong maligo. Hindi maalis sa pakiramdam ko ang simpleng hagip na iyon. Parang sinasadya pero may parte sa akin na sinasabing hindi. Hindi ko na alam. Iniisip ko na lang ang pagkalma ko. Ayoko ng isipin pa ang nakaraan na iyon. Matagal na 'yon. Gusto ko na lang ibaon sa limot. I don't even want to remember it all!

“Can you still remember me? How are you right now? Naka-discharged ka na ba?” Napakamot siya sa kanyang ulo at humugot ng malalim na hininga. “Mommy, calm down. Of course, I can still remember you. The last memory I can recall was five years ago.” Natahimik ang kanyang ina sa kanyang sinabi. Napakagat naman siya ng labi dahil alam niyang nag-aalala na ito sa mga oras na ito.