As Far As I Can Remember Novels & Stories

Kailangan ko ng sagot. Saglit siyang natahimik. Then lumapit siya. Dahan-dahan. Hindi pilit. Hindi agresibo. Pero sapat para maramdaman ko yung presensya niya. “I don’t remember everything.” Diretso. Masakit. Pero hindi ako nagulat. Alam ko na ‘yon. Narinig ko na ‘yon. Paulit-ulit. “Tama ka, hindi pa kita maalala”

Para na siyang malalagutan ng hininga. "Uhm..." Simula nito na animo'y pilit na bumabiyahe sa memory lane nito. Napakamot pa ito sa makapal nitong kilay. At para bang nabingi si Reverie nang tuluyan na itong magsalita. "I think I don't remember her at all." ©MaribelleVerzosa

Sabi ni I got into accident 5 months ago and I had been coma for 5 months, it's been miracle daw na nagising ako then the doctor said that I have a retograde amnesia that's why I can't remember them. I can't even know my name, my age. And I don't know if I have a friends, boyfriend or something, I have so many questions in my mind but I can't ask them. Mahirap magtanong sa taong di mo masyadong kilala. Kahit sinabi nilang sila yong pamilya ko pero hindi ko pa din maproseso sa utak ko lahat yong nangyari sakin ngayon.

Pagbalik ko he's sleeping, I wake him up para makakain at maka-inom ng gamot. “I wish I did these kind of things before, taking care of you whenever you're sick. I wasted six years.” Tumingin siya sa akin. “We can't turn back time. All we have to do is move on.” Hindi na ako sumagot, I can move on from the pain but I can't move on from the memories we made. Tumayo ako at akmang ibabalik lang ang mga kalat sa kusina pero he stop me.

I have nothing to do with him. Pagdating sa bahay ay nagpahinga na ako sa aking kwarto. Pinipilit 'kong kalimutan yung nangyari kagabi pero hindi talaga mawala sa isip ko. Ayoko namang sabihin kina Mommy at Daddy dahil panigurado akong mag-aalala pa ang mga yun and besides nailigtas naman ako ni Dave Arkiel.

Damn it! Pilit kong binabalikan ang mga pangyayari noon kung paano nito narinig ang mga salitang iyon…. but I can’t remember clearly. Dahil kapag hindi mahalaga sa akin ang isang bagay ay talagang nahihirapan akong tandaan iyon.

Ano pa nga ba ang aasahan ko kay Ivan? Wala akong maasahan sakanya. Kaya tama lang ang sinabi ko kanina na pareho naming kalimutan 'to. Tama lang 'tong ginawa ko na huwag na akong umasa. Ipinilig ko ang ulo ko. Masyado na akong matagal na nag-iisip. Dali-dali akong naligo. Kinuskos ko ng mabuti ang katawan ko, wala akong pakialam kong mamula iyon kakakuskos ko.

That's when I started to remember. My head isn't hurting but memories of him are slowly running through my head. Everything that I remembered is all about him. May nakikita akong iba't ibang tao sa isip ko but I couldn't get a glimpse of their faces. It was a painless memory regain and I was thankful for that.

So what's this? Was it because... her heart can remember everything? Kaya kusang gumagalaw ang katawan niya nang hindi niya napapansin, dahil alam nito ang nakasanayan na niyang gawin dati pa kahit wala siyang maalala ngayon?? Is that even possible?? Hindi ko na naisip pa kung anong ginagawa ko kanina. Parang bigla ding naglaho ang inis na nararamdaman ko.

All I remember is his hand reaching for mine… the way his voice dropped when he said something I couldn’t even recall… and then— Darkness.