Aw Sakit Novels & Stories

sabi nya at base sa mukha nya ang irita Sasagot sana ako pero pinigilan nya ako, "Ako muna, pwede?" Wala akong nagawa kundi tumango "Nung una, kaya ko tiisin ka. Pero nung makita kong kaya mo akong hindi pansinin din, at nakita kong masaya ka sa iba. Damn! Ang sakit isipin! That should be me!" Irita nyang sabi Wala akong nagawa kundi ang yakapin nalang sya

You sick liar. ________________________

It hurts alot. ************

Masama pa rin ang pakiramdam ko. Bihira lang ako magkasakit, pero kapag may sakit ako, talagang malala. Kaya natatakot akong magkasakit nang tuluyan. S'yempre kapag may sakit ako, hindi ako makakapasok sa school at sa trabaho. Kapag hindi ako nakapasok sa trabaho, wala akong suweldo. Walang panggastos sa bahay. "Dawn!" Sinalubong ako ni Ysabel habang naglalakad ako patungo sa building. Buti pa ang babaeng 'to, parang hindi nauubusan ng energy sa katawan. Palaging nakangiti at parang walang problema.

“Are you okay” Summer asked worriedly, As Scar sneezed for the upteenth time, “You look horrible” “I know” Scar answered, running a hand through her hair,she felt terrible,her head banged relentlessly,her body aches. She leaned her head on the table,as she thrummed the desk lightly. “Maybe you should go home early” Summer suggested, “Yeah nice suggestion,with the fashion show days from today” She said, raising her head up, returning to the files before her.

wika naman ni Hyacinth sakaniya habang pinapatahan siya. Akala ko totoo na naman. Akala ko nandito siya. Nagkamali na naman ako. Ang sakit talaga. Ang sakit sakit na parang mawawarak na talaga yung puso ko. Hindi ko na ata kakayanin pa..

Pinilit kong kaladkarin ang sarili ko papuntang kwarto. Padabog kong ibinagsak ang sarili sa kama. Ipinikit ang mga mata at naglabas ng mahihinang mura. Nakakasawa na ang ganitong pakiramdam. Kailan ba ako magiging manhid? Tanggap na dapat ng dibdib ko ang mga ganitong sakit. Immune na dapat ako pero bakit ganito na naman? Nakakaasar. Kahit ilang beses akong mapagod, hindi pa din natatapos. Kahit masanay pa ako sa mga nangyayari, masasanay lang. Pero masasaktan pa din.

Bayrus Nagsimula ang lahat ng makaramdam ako ng pangangati sa aking lalamunan at mawalan ako ng panlasa sa aking mga kinakain, nasundan ito ng pagtaas ng aking temperatura pagkalipas ng ilang araw at nang sumailalim ako sa isang pagsusuri nang pagpahid sa aking lalamunan at looban ng gilagid mula sa ilong, ilang araw ay nagpositibo ako sa isang nakamamatay na sakit mula sa isang uri ng BAYRUS. Naalimpungatan ako at ramdam ang hirap ng aking paghinga habang nakakabit sa aking bibig ang isang suwero, nakikita ko bahagya ang hamog na nililikha ng hangin mula rito na bumubuo sa harapan ng aking mga mata. Ramdam ko sa aking katawan ang sakit at kirot na madalas kong idaing, maging ang aking ubon

Gusto niyang sabihin ‘yon pero di niya nasabi dahil abala ang isip niya at sumasakit ang ulo niya. “I’m sorry, Miss Sadako. I really am,” parang nahihiyang pahayag ni Blue. “Don’t worry. Y-you can live in my house until your memory comes back.” Matapos ayusin ang mga pipirmahan at ang hospital bills ay nailabas rin sa ospital si Sadako. Ito ang ikatlong umagang nasa ospital siya. Wala siyang ginawa kundi humiga at matulog kaya pagkalabas na pagkalabas niya sa ospital ay nag-unat unat siya ng katawan.