Awakening Novels & Stories

OHN 48 AKI Aki woke up first because of a ringing tone,he look the loved of his life beside him and smiled. Hinalikan niya muna ito sa noo bago daha dahan na umalis sa pagakakayakap nito,mahimbing ang tulog nang dalaga . Lumabas siya ng kanilang silid at bumaba,nagpunta sa sala at dinampot ang teleponong naroon.

Hindi sapat ang pagwasak ng mga gamit. Because deep inside me, may kumukulo. Something darker. Something na matagal nang nakatago pero ngayon, unti-unting nabubuhay. Hindi ko alam kung ilang minuto akong nakatulala, pero nang buksan ko ulit ang phone ko, mas marami pang notifications ang pumasok. “REVEKAH TAKES OVER MONOCHROME RUNWAY.” “THE MODEL WHO TURNED A BROKEN DRESS INTO ART.”

Agatha POV Halos 10am na ng umaga ng magising ako kaya mabilis akong napabangon ng nakita kung may mga braso na nakayakap sa akin. Napatampal ako sa noo ko ng maalala na kasama ko pala si Ethan dahil dito ako sa kwarto niya natulog, mabuti na lang at hindi siya nagising sa biglaang pagbangon ko.

Kriiiiiiiiiingggg~ Kriiiiiiiiiingggg~ sunod sunod ang tunog ng alarm ko. Napabalikwas ako ng bangon ng makitang alas-syete na ng umaga. “Late na ako! May presentation pa ako ng 9 am. Patay ako kay Sir Dio nito.” Nagmadali akong naligo at nagbihis. Hindi ko na nakuhang mag-almusal sa sobrang pag-mamadali.

“Remember this when you wake: saving him does not mean owning him. His life is not a prize. His pain is not a puzzle made for you.” Biglang nawala ang sahig sa ilalim ko. I gasped, clutching the candle to my chest, pero wala akong mahawakan. No walls. No air. No up or down. Only falling. Only darkness. Only Death’s final words following me. “Start with hello.” Then I hit something soft. Napabalikwas ako ng gising, habol ang hininga. My room. My bed. Morning light. For a second, hindi ako makagalaw.

"Deal. But I still get to name the tea station ‘Zen Zone’." Nilagay ko sa ibabaw ng tea cabinet. At sa ilalim, naglagay ako ng maliit na frame na may quote: "Sometimes chaos is just another word for waking up your soul." Tinanggap na niya ang tea. Tinanggap ko na rin na hindi lahat ng gulo ay pang-away. Minsan, weaponized breakfast din ang susi sa understanding. And for now, Raven 1. Dean 0. Pero hindi pa tapos ang laban.

The rain fell hard that night on Heaven Island a downpour that washed away illusions and promises alike. I didn’t know how long I’d been unconscious. Dahil sa pagod ng lahat na nararamdman ko, all the secrets, pain and hatred. When I woke up, I was in a different room. Not the room Zech and I shared. This one was bare. Cold. The windows were sealed shut, and only a faint humming sound filled the silence. It felt like a hospital room, but darker, lonelier.

“You can’t even convince yourself anymore, Dave.” Pagbukas ng elevator, sinalubong ako ng malamig na hangin mula sa executive floor. Tahimik—pero hindi ‘yung tipong walang ginagawa. Tahimik kasi abala ang lahat. Ang bawat tunog ng keyboard at mahihinang yabag ng takong ay parang metronome ng disiplina. “Good morning, Sir Dave.” “Good morning, Mr. Lorian.” Marahan lang akong tumango sa bawat pagbati. Ganito lagi. The world bows, but it never really sees you.

Nakakasurpresa na gusto niya ang pakiramdam na iyon. Nagpasya siyang inumin ang natirang alak. Ilang saglit pa ay nakaramdam na siya ng pagkahilo. Napasandal na lamang siya sa sofa habang sapo ang ulo. Nang mahuhulog na sana siya sa pagkatulog ay narinig niya ang pagtunog ng doorbell sa unit na kinaroroonan nila. Pinilit niyang tumayo kahit umiikot ang kaniyang paningin. “Saglit!” wika niya. Sigurado siyang ang asawa na ni Danica iyon. Ayaw na niyang isturbuhin pa ang kaibigan sa tulog nito kaya siya na ang magbubukas ng pinto.

Bahagya nang naging malumanay ang boses niya. Tatalikuran na niya ito nang magsalita si Gavin. "I dreamed of Clara. In my dream, she kept on asking me for help. She's crying in that dark forest, alone. She's running. . .running from the people who hurt her. She was running with all her might. She kept on calling my name. And after a second, I heard a loud bang. It was coming from a gun. . .and I woke up breathing heavily. Wala akong nagawa sa pagkawala niya. Wala akong nagawa kundi ang umiyak nang umiyak habang hawak-hawak ang walang buhay na katawan niya. Nabuhay muli ang sakit, Jacobe. Bumalik ulit ang lahat. Bumalik ang sugat na akala ko ay nagamot na. . .pero hindi pa pala."