Bakit Mo Pinutok Sa Loob Novels & Stories

Maganda siya, matalino, pero hindi pasok sa banga. Napakamot ako sa ulo, curious pa rin sa room ng intern na pinasukan ko. Kailangan ko talagang malaman kung anong meron sa loob nito. Kaya lang, baka mabisto ako, maisumbong pa. Kaya't kailangan ko talagang mag-isip ng paraan para makapasok doon.

Pabalik na siya sa mansyon kaya tumakbo nako. Tatawagin ko na sana siya kaso nakapasok na siya sa loob. Dali dali akong tumakbo dahil baka sa loob ng kwarto niya siya papasok. Tama nga ako dahil pumasok siya sa loob ng kwarto niya. Dahan dahan akong sumunod sa kanya dahil hindi ko alam ang gagawin ko at kung ano ang sasabihin.

Kapag hihinto siya ay humihinto rin ang mga ito sa paglalakad, kapag naglalakad siya ay nagsisisunod ang mg ito. Nalukot ang mukha niya. Kapag minamalas ka nga naman! Pagdating sa pintuan ng restroom ay huminto uli siya. "Wag niyo sabihin na papasok din kayo rito sa loob?" Kaasar naman! Paano kung sumunod nga ang mga ito sa loob? Alam niya na nasa loob si Yuri at naghihintay sa kanya. Kumunot ang noo niya ng makita na mayro'n din ilang kalalakihan na nagbabantay sa labas ng restroom.

Akala niya ay tatalikod na ang babae upang pumasok sa loob ngunit mat’yaga ito’ng naghintay sa kan’ya. Pasimple niyang tiningnan ito. Nakatayo ito sa tabi ng pintuan ng bahay habang pinaglalaruan ang mga kamay na parang batang malalim na pinag-iisipan ang sasabihin. Huminga siya nang malalim at inalis ang tingin sa babae. Lumabas s’ya ng kotse at dire-diretsong pumasok sa loob. Nakakailang hakbang na siya ngunit hindi pa rin ito sumunod.

Bakit lagi na lang? At hindi ko alam kung bakit tinangka ko pa ring pumasok sa pinto despite knowing I would hate what I’d see. Gusto ko ba talagang makita pa ang ebidensya ng panloloko nila? Pero hindi ko mapigilan ang aking mga paa. Kumikilos na parang robot, nakapasok ako sa loob.

Closure lang, diba? Nang makarating ako sa opisina niya, kinuha ko pa ang lakas ng loob ko bago pumasok sa lobby. Nasa loob pa lang ako ng elevator, ramdam ko na ‘yung kaba. Nanginginig ang kamay ko kahit mahigpit kong hawak ang paper bag na may lunch sa loob. Ano bang ginagawa ko? Ako na naman ‘tong naglalapit. Ako na naman ‘tong naglalakas ng loob.

Bakit nga ba kami narito? Gustuhin ko mang magtanong ay parang walang boses ang lalamunan ko. Sumabay na lamang ako sa kanya sa paglalakad hanggang sa pumasok kami sa elevator. Kami lang dalawa ang nasa loob no'n kaya hindi ko maiwasang hindi kabahan.

Hindi niya maipaliwanag kung bakit, ngunit sa simpleng pagpasok sa loob, tila may kasamang bigat na hindi niya kayang harapin agad. Sandali siyang sumandal sa pader, hinayaan ang kanyang likod na umabot sa malamig na ibabaw nito. Pumikit siya saglit, saka dahan-dahang huminga nang malalim, para bang sinusubukang ayusin ang magulong takbo ng kanyang isipan. Ilang sandali pa siyang nanatili roon, hindi gumagalaw, hanggang sa wakas ay napilitan siyang kumilos. Itinaas niya ang kamay at inilagay ang password, saka marahang itinulak ang pinto upang makapasok.

"Pumasok na muna tayo sa loob at malamig na rito sa labas at baka sipunin tayo." Inakay ko itong pumasok sa looban. "Papatayin ko ba ang ilaw?" "Huwag at baka balikan tayo ng kalaban. Malalaman niyang narito tayo. Lalo na at hindi pa iyon tuluyang nakakalayo." Nang makapasok na kami sa loob ng nipa-hut ay agad na ni-locked ko ang mga pinto at bintana pero hindi ko tinangkang magpatay ng ilaw.

She's walking---wait, outside? Nabalik ako sa katotohanan nang lumabas siya sa hall. Mabilis ko naman siyang sinundan. Pagkalabas ko ay nakita kong pumasok siya sa isang room kaya sumunod rin ako. Pagkapasok ko sa room ay may room pa siyang pinasukan. Wala ng ibang tao sa parteng ito kaya nakakatakot. Minabuti ko nalang siyang sundan papasok sa isa pang room.