Batangas Tagalog 소설 & 이야기

ko pa rito "Ahh...ehh Sorry Alli, hindi ko sinabi sa'yo sa Batanggas tayo pupunta baka kasi hindi ka sumama sa akin kapag sinabi ko agad sa'yo at napapansin ko iniiwasan mo ako, simula noon nangyari, at hu'wag Ka mag alala alam ni mang Jose nasa Batanggas tayo. pinag paalam na kita sa kanya. "Napaawang ang akin bibig sa sinabi nito.

Palakas na boses na pagsabi ng babae sabay tinitigan ako mula ulo hanggang paa. Nagulat naman ako at nabigla nang makilala niya ako at malaman ang buo kong pangalan subalit ni minsan ay hindi ko pa siya nakita, nakausap o nakasalubong man lang sa daan. Bagkos ay ngayon ko pa lamang siya nakita o nakasalamuha sa buong buhay ko. "Wait, what? Do you know me? How did you know my name? Hindi naman kita kilala and for sure ay ngayon pa lang tayo nagkita o nag meet dalawa subalit alam mo na ang pangalan ko. May I know you?" Wika ko pa sabay napapaisip ng husto.

(medyo nasusuka ako dahil sa tequila na nainom ko kaya lumabas muna ko ng bar para maghanap ng masusukahan) "baka pwede naman dito sumuka. "sabe na sakanya yang kotse nayan. e kung sipain ko kaya wala naman sigurong makakapansin. Atsyaka mayaman naman siya paayos niya o bumili siya ng bago "nakakainis kase talaga siya. bakit ba kase siya pa ang step brother ko marami naman dyan na matino. sa spoiled brat pa napunta. gagawin ko nasa yung binabalak ko kaso may babaeng lumabas sa kotse nito at nag susuot ng damit pangtaas

hindi niya natapus ang kaniyang sasabihin when he saw me sleeping. Nabigla ako sa ginawa niya. Gikugos (a term in Cebuano means carried by two arms) niya ako. Kaya napatawa ako sa ginawa niya na nagsanhi nang pagtawa niya rin. "I thought you were asleep." Wika niya while giggling. "Bakit? Hindi mo ba ako bubuhatin pag hindi ako tulog?" Pabebe kong sabi. "Of course not. I mean, bubuhatin kita kahit kailan mo gusto. Kung ikakasaya mo." Malambing niyang pagkakasabi. "Tara na nga! Baka ikaw kainin ko diyan, eh."

Ayokong bigyan ng maling akala ang mga tao lalo't halos lahat ng tao rito o sa labas ng isla ay kilala siya. "Pero, Ate, may purohan bang magka-crush ka sa kanya?" Crush? bagay pa ba sa akin ang mga ganoon? Pang-teenager lang yata ‘yong mga ganoon. Naiiling ako sa tinatanong ng batang ito. "Siyempre, Ate, may posibilidad na mangyari iyon. Nagka-Eli nga kayo 'di ba, crush pa kaya hindi?" tukso niya sa akin.

“Ano ang ipapangalan natin sa kaniya?” “Rian Raffaelo, meaning little king and God heals. Rian Raffaelo Delos Reyes Villareal.” Nakangiting tiningnan ni Rafael ang anak. “Hello, baby Elloy. Welcome to the world.” Humikab naman ang bata na lalong ikinangiti ng ama.

Yung uri ng titig na parang binabasa ang bawat kasinungalingan na lumalabas sa bibig ko. "Batangas," pag-uulit niya, parang tinitimbang ang salita. "Pero ang lambot ng mga palad mo para sa isang nagtrabaho sa karinderya. At ang boses mo... hindi tunog probinsyana."

"Eh sa matanda ka naman na talaga bakit mo deni-deny?" "Baby, kalabaw lang tumatanda. Tigulang lagi pero paniti kay diba anagon pa ni." [A/N: I don't know how to explain this expression in tagalog but it's kinda, matanda nga pero masarap naman. Anagon is young corn 😂] Sa muling pag-atras ko naramdaman ko na ang pagtama ng pang-upo ko sa mesa nya.

Batangas “That’s kind of big,” Primo commented as he look at Heather’s travel bag. “Baka kasi abutin tayo ng kinabukasan do’n. We’ll never know what to expect kaya nag-impake ako ng extra clothes,” Heather explained as she put her bag in the backseat. Tumaas ang kilay niya nang makitang ang daming chips at cookies sa likod. “Snacks,” Primo said when he observed Heather’s wondering expression.

sagot ni Sphinx. Anong pahinga? Bakit? "And the bad news is, the stunt that we made in Cebu went rival, you remember the "climbing the building scene" Phoenix? May nakapag record non at na-upload pa sa facebook.” napatingin silang lahat sa akin. Oh great.