Bayani Ng Buhay Ko の小説・ストーリー

Kaya kong mabuhay kahit isang beses lang akong kakain sa isang araw! Pero hindi ko kayang mabuhay nang walang ina! Yun yung kulang na kulang sa buhay ko na matagal ko nang hinihiling at hinahanap sayo! Pero ano? Naibigay mo man lang ba sa akin yon?

Wala silang ibang ginawa kundi ang mainggit sa buhay na mayroon ako. And yes, I feel shitty whenever I do this. But what's the sense of feeling shitty? I like how they recognize me. Isang live ko lang ay talagang nag-aabang na ang mga tagasubaybay ko. They want me all over their spaces. They want me because I have a life that they didn't have.

"Hindi ko inaasahan na ililigtas ko talaga ang buhay mo.” "Mukhang kailangan mong bayaran ang pabor ngayon."

Lintaya ko at naupo sa isang silya. "Kung tutuusin napaka-bait ko sa inyo, pinapakain ko pa kayo kahit mga wala naman kayong silbi at kahit kating-kati na akong pasabugin isa-isa 'yang mga utak n'yo- nakakapagpigil parin ako! Ang bait ko diba? Kaya kung ibibigay n'yo ang gusto ko puwede pang humaba ang buhay n'yo.. tandaan n'yong sa akin nakasalalay ang lahat, kapag namatay ako, mamamatay rin kayo!"

tanong pa nito sa akin sabay sara ko ng chart at nag-angat ako ng tingin. Tumango ako at ngumiti. "Yes, nag-iisa lang naman ako sa buhay so..." Sabay kibit balikat. "Wala akong ibang binubuhay kundi sarili ko lang kaya sobra pa kita ko sa akin."

Hinayaan ko ang sariling pamumuhay na mayroon ako noon. As the time passed by, nasanay ako na mamuhay na mag-isa. Napilit ko ang sarili ko na maging independent para mabuhay. Pero hindi ko rin ipagkakaila na nami-miss ko ang buhay ko na mayroon ako noon. Just me and my make ups and everything. Ibang-iba sa mga nararanasan ko ngayon.

Hindi ako sakim at sugapa, give chance to others ika nga nila. I always treasure every second na dumarating sa buhay ko. Wala akong sinasayang at lahat ng 'yon ay sinusulit ko. Lahat ng pwedeng gawin ay ginagawa ko na, ayaw ko ng sa huli ay may pagsisihan ako dahil hindi ko nagawa ang isang bagay na makakapagpasaya sa 'kin.

Open arms ko sa sarili. Nabaliw na nga ako. Pero ito yata ang gusto kong gawin ngayon. Sana naman ay alalayan niya ako at nang makatayo ako at makahiga sa malambot na kama ko. Ito naman madalas ang papel niya sa buhay ko. "Pinokyo. . ." ulit na sambit ko, pero wala, walang Pinokyo rito.

Sandali akong tumingin sa asul na ulap at napangiti ang aking labi. "Sana, kung nasaan ka man ngayon, naging masaya ka pa rin para sa akin. Sayang at hindi mo nasubaybayan ang buhay ko. Pero siguro, kaya nangyari ang mga bagay na iyon sa nakaraan, ay para matuto akong lumaban sa buhay," sunod-sunod kong wika. Marahan akong tumayo at sandaling tinanggalan ang dumi ng aking kamay. Muli akong tumingin sa babaeng importante sa aking buhay, saka nagpamulsa.

I want to experience the forever that everyone dream to be. "I-I...want t-to...live...please...hear me out." I cried. Gusto kong mabuhay. Gusto kong maranasan ang tumanda kasama ang mga mahal ko sa buhay. I don't want to die! I don't want to die!