Novel & Cerita Binasag Na Kamusmusan

Paano ng aba ko napadpad sa ganitong sitwasyon? Simple lang. Kasalanan ni Dos. Kinausap sina Uno at Dos nina lolo na pansamantalang maninirahan ako kasama sila rito sa Manila. Hindi ko naman alam na masyado pala akong na-miss ng pinsan kong si Dos at nagawa pang i-post ang picture ko sa Instagram niya at naglagay ng caption na, "Cous is coming home." At dahil likas na barumbado ang dalawang iyon at may lahing stalker ang mga nakakaaway nila, mukhang sa akin mabubunton ang galit ng mga ito para sa dalawa.

"Sabagay tama ka naman diyan. Hindi na ako makapaghintay na bumagsak at gumapang sa lupa ang gago mong kumpare. May balita na sa akin ang inutusan ko. Masaya raw na naglalambingan sa Batangas ang dalawa. Sa beach resort doon. Kung umasta raw, akala mo bagong kasal. Natawa na lang ako. Ang kapal ng pagmumukha nilang dalawa." Kulang na lang umusok ang ilong ni Maximus sa galit nang marinig niya iyon. Kumukulo na naman ang dugo niya. Kung puwede nga lang pumatay, baka binaril na niya sa ulo ang dalawa. Iyon talaga ang gagawin niya."

Sagot ko naman dito Mas lalo naman itong nag sumiksik sa akin at higpit pa ang kanyang yakap. Kaya tuloy halos naka dagan na ito sa akin ngayon. Hindi ko tuloy maiwasan na medyo mabalisa kasi naman ramdam na ramdam ko ang malambot nitong dibdib. Dagdag nyo pa ang napaka bango nitong amoy at ang init ng kanyang katawan na aking nararamdaman. Kaya tuloy bigla na lang tumigas at gustong magpakitang gilas ngayon sa kanya si little Jasmine ko

Bakit parang totoo? “Y-yung... yung ulo ko,” garalgal kong sagot, pilit na pinapakalma ang mabilis na tibok ng puso ko. “Sumakit bigla, Rham. Parang... parang may pumasok na alaalang hindi ko maintindihan. Parang bar? Music? Hindi ko maintindihan." Kitang-kita ko ang biglaang paninigas ni Rhamesis. Ang panga niya ay umigting, at ang kaniyang mga kamay na nakahawak sa braso ko ay bahagyang nanginig. Ngunit mabilis din siyang nakabawi.

Rat-tat-tat-tat Dinig ko ang tunog ng mga bala na tumatama sa bakal at salamin—isang nakakangilong musika ng kamatayan. Nakita ko ang isa sa mga bodyguards na duguang bumagsak sa semento, pilit pang inaabot ang kanyang baril bago tuluyang nawalan ng buhay. Masyadong propesyunal ang mga kalaban; ito ay isang planadong execution.

Ibinigay ni Justin ang mga mamahaling bagay kay Jasmine na may ngiti. Pagkakita sa mga mamahaling bagay, agad na nagkunot ng noo si Jasmine, seryoso ang kanyang ekspresyon. "Akala mo ba talaga na ilang bag at damit lang ang makakabili sa akin? Ano ba tingin mo sa akin, Justin?!" Humakbang ng dalawang hakbang paatras si Jasmine.

sagot ko at itinabi sa bag ko ang paper bag, tsaka tumayo ng ayos, at sinabayan sya sa paglalakad, “Good, what are eating right now?” Jeez, kailangan ko nanaman kumain nang hilaw na pagkain, eww. —- “Last day mo na bilang binate, bakit hindi mo pa pagbigyan si Miss Sexy, go na kasi! Wala naman makakaalam non, tayo tayo lang dito, kelan ka ba namin nilaglag?” “What the fvck, bro?”

Mahina siyang umulos, takot na baka masaktan ako. Ibinaba niya ang mukha para na naman sa isang mainit, mapusok at matagal na halik. Namumuo ang butil ng pawis sa aking noo kasabay ng panginginig ng hita. Nakaramdam ako ng init sa aking puson at alam kong malapit ko ng maabot ang tuktok ng kaligayahan at sabay nga naming naabot iyon. Kinagat ko ang pang-ibabang labi para pigilan ang ungol na gustong kumawala mula roon.

"Sa lagay na 'yan at di ka naniniwala?" Halos naubos na nga nito ang isang bandeha. 'Di pa nakuntento at tumabi pa ito sa kanya kung saan abala siya sa pagsasalin ng inihaw na bangus sa bilao. "Akala ko ba sa kasungitan ka lang magaling." Pinukol niya ito ng masamang tingin. Okay na sana, humirit pa. "Bukod sa Bicol Express may iba ka pa bang alam na lutuin?"

Kasalukuyan Sa loob ng kanyang silid sa Cebu, nakayuko si Fernan James, nakasubsob ang mukha sa pagitan ng kanyang mga palad. Ang bigat ng mga alaala ay parang kandadong matagal na niyang gustong basagin ngunit takot siyang makita ang laman. Ang bawat tikatik ng orasan ay parang kalansing ng rehas paalala na kahit malaya siya, bilanggo pa rin siya ng nakaraan. Ang pulang ribbon na nasa kanyang bulsa ay tila may sariling buhay; naririnig niya ang bulong nito sa bawat tibok ng puso niya.