Book Of Anonymous Letters Mga Nobela at Kwento

She’s back on the radar. ALAISTER was disturbed by a soft ping from his laptop, followed by another, and another…grew louder and more persistent. Salubong ang kilay na bumangon si Alaister at mabigat ang katawang inabot ang kanyang laptop sa study table. His monitor flashed. He opened his email. In his inbox, one message has appeared, encrypted, from an anonymous account. He hesitated for a moment yet his hands moved on their own and clicked the message.

“Because there is.” Parang bumigat ang hangin sa sinabi niya. “Anong ibig mong sabihin?” Lumayo si Samuel nang bahagya para kunin ang isang envelope sa drawer. Inabot niya iyon kay Aurora. “Dumating ’yan kanina. Anonymous sender.” Nanlamig ang buong katawan ni Aurora habang binubuksan ang envelope. Naka-fold ang makapal na papel, at nang tuluyan niya itong buksan, halos mapabitaw siya.

Tumawag siya kanina para ibalita na tapos na niya iyong entry na ipinapagawa sa kanya ng PLUMA para makapasok na siya sa org. I am looking at Hannah unbelievingly after I have read the piece that she wrote for the SPU Diaries. I have no problem with her writing style or creativity. In fact, talaga namang napabilib ako sa creativity niya. Hindi lang talaga ako makapaniwala na Hannah wrote about Miss Anonymous and the Heartbreak Prince. She does not seem to mind my questioning look because she was just smiling excitedly. “Lemme read a part of your work to you, Hannah.”

"Hindi mo ba napansin mga tao kanina? Pinag titinginan ka, oh!" "And so?" Napatingin ako sa kanya. Tumaas ang kanyang kilay. "Anong and so? Akala ko ba you're the anonymous CEO of your company at hindi ka nagpapakita ng mukha sa mga tao?" Nagpamewang ako at nagpatuloy sa pagsasalita, "Anong headline ng tsismis? May. isang. pogi. ang. naghihintay. sa. kanyang. magarang. sasakyan! Ay bongga ah!"

At ngayong gabi, isa na naman ang susubukan kong ungkatin. Nasa newsroom ako, mag-isa, nakaupo sa harap ng laptop na puno ng bukas na tabs at kalahating tapos na article. Lumamig na ang kape ko, pero hindi ko pa rin iniinom. Mas busy ang utak ko kaysa sa kamay ko. ROMANO EMPIRE. Tatlong salita sa isang anonymous email. Walang detalye. Walang pangalan. Walang ebidensya.

Sa tuwing tinatanong ko ang mga nagdedeliver sa akin ng mga ito ay palage nilang sinasabing hindi nila alam. Palagi ring Anonymus ang nakalagay sa mga letters sa tuwing binabasa ko ang mga ito. Sa una ay medyo nag-alangan pa ako dahil hindi ko naman kilala kung sino ito, ngunit sa mga nakalipas na araw na patuloy ang pagbibigay nito sa akin ng mga bulaklak. Medyo gumaan na ang pakiramdam ko, ngunit meron pa rin sa akin ang pag-aalala dahil wala akong kaide-ideya kung sino ito.

Hindi ko alam kung bakit bigla akong kinabahan nang pagbukas ko ng laptop ay wala roon ang ilang mga dokumento na sinave ko kagabi. Files na galing sa anonymous sender na nagbigay ng mga lead tungkol kay Mirielle Santos—ang babaeng halos nagpaguho sa buhay naming lahat. Napalunok ako. “No, no, no…” bulong ko habang mabilis kong pinindot ang mga folder. Wala. Nawawala. Parang nilamon ng hangin.

It was an engraved brass bookmark that said, “Write something that matters.” No note. No dedication. Nothing else. Natameme ako sa pagkatitig doon, hindi ko alam kung anong mararamdaman. It wasn’t sentimental. But it felt... personal. Too personal. Like he somehow knew that I used to write letters for Dad every night. Marahan kong isinara ang journal at ibinalik sa kahon. Hindi ko alam kung bakit, pero parang ayokong tingnan ‘yon ulit.

Unlike any other normal friends, where you can talk face to face, I haven't seen my friend even once. Two years ago, may nakita akong isang pamphlet na pakalat-kalat sa school corridor. I picked it up and checked what was inside before deciding to throw it away. Pero may isang section sa pamphlet ang nakapukaw ng atensiyon ko. It's an online community where you can share your thoughts freely and anonymously. So no one will know your identity unless you tell them. When I checked the website, there is a simple font on the front page that says: "Welcome to Melancholic Entries"

Lalabas na sana ako nang mapansin ang isang makapal at brown na envelope na bahagyang nakasilip sa ilalim ng kaniyang laptop. ​For some reason, I went closer to reach it. Nang tuluyan ko iyong mahila, napatigil ang paghinga ko. It wasn't a business document. It was a letter, and my real name was written on it. ​To: Ylondra.