Brilyante Ng Apoy Mga Nobela at Kwento

Si Lacey, na dahilan bakit nagpapakatatag sila. Si Lacey, na tanging lakas nila sa araw-araw kahit ang hirap na hirap na ng sitwasyon nila. “Padaan! Padaan!” sigaw ni Bryle pagdating nila roon. Napakarami na ngang tao na nagtutulungan upang maapula ang apoy na unti-unting tumutupok sa munti nilang bahay. Sa kasamaang-palad, dahil gawa sa light materials ang bahay nila ay hindi madaling masugpo ang apoy.

❄️ Ang Apoy na Hindi Apoy Hindi tama na tawaging apoy. Bagama’t hugis apoy ito, wala itong init. Sa katunayan, paglitaw ng bughaw na apoy, bumagsak ang temperatura ng buong silid. Hindi kumurap si Juan habang kinokontrol ang malamig na apoy para i refine ang sword sheath. Ang malamig na apoy na ito ay bunga ng sarili niyang eksperimento— pagtatangkang gayahin ang core flame ng isang Core Formation cultivator.

Hindi ako sumagot. Isa pa. Dalawa. Tatlo. Apat. Habang piniprito ko, hindi ko namalayan na sobrang lakas pala ng apoy. Biglang umitim ang ilalim. “Patayin mo ang apoy,” sabi ng isang bantay, tila naiinis na rin sa amoy. Nagmadali akong hinaan ang apoy. Pero huli na. Sunog ang ilalim. Sinubukan kong baliktarin. Mas lalong nasira.

Chapter 197 SA ILALIM ng maliwanag na dilaw na ilaw sa kalye, isang grupo ng maliliit na gamu-gamo ang lumilipad sa himpapawid, habang may dalawang gamu-gamo, isang malaki at isang maliit, na nasa lupa na malapit sa dalawang pigura na nasisinagan ng malamlam na liwanag ng ilaw. "Wuwuwu, Daddy... wuwuwu..." "S-Si Mommy, mommy... woooo..." Mahigpit na niyakap ni Braylee ang hita ni Brix habang humahagulgol. Nanginginig ang katawan niya sa sobrang iyak, halos hindi na makahinga. Hinaplos ni Brix ang likod niya gamit ang malalaking kamay at mahinahong sinabi, "Huwag kang umiyak, hindi sinasadya ng mommy mo ‘yon."

sabay nilang sabi. “Silver para sa balanse.” Ang energy ay sumabog. Blue wind mula kay Aurora, red flames mula kay Seraphina—umikot, nagbanggaan, nag-merge. Gold light mula sa markers ay bumalot sa kanila. Black strength ang nag-anchor sa bilog. Silver light ay sumabog palabas—maliwanag, nakasisilaw, maganda. Ang buong hardin ay nagliwanag na parang araw.

Hindi hamak malamig ang apoy na nasa king palad kaysa sa apoy na nakadikit sa ibang bagay. Kapagkuwan ay nakita namiin ang liwanag sa dulo, pinatay ko na ang apoy upang mapabilis ang aming pagpasok hanggang sa narating namin ang dulo. Sa nagulat kami sa laki ng ilalim ang mas nagulat kami sa aming nasaksihan.

Anong drama ng puting apoy? Pero nanlaki na lang ang mga mata ko dumampi ang apoy sa mga orcs ay agad na naging abo ang bawat nadadaanan ng apoy. Holyshit, ganito ba ang white fire? Mas matindi pa sa blue fire? Nakakatakot pala itong si Fyro.

"Oooohhhh! Sh*t... ang sikip mo, honey..." Habang sinasabi niya 'yon, pilit niyang pinapasok ang kabuuan niya sa akin. Napasinghap ako—may napunit sa akin, masakit, sobrang sakit. Napaluha ako… pero kasunod ng sakit, unti-unting sumingit ang ligaya… ang sarap... hanggang sa tuluyan na akong lamunin ng init at pagnanasa. "Darvey… sobrang sarap ng ginagawa mo... hinding-hindi ko 'to makakalimutan... mahal na mahal kita…"

"Nah. Dito muna tayo." Tinapik niya ang tabi niya kaya naupo ako roon. Muli kong tiningnan kung ano ang nasa harap ko. Muli akong nawala sa realidad. Napaka-dreamy ng tanawin. Gaano man kalaki ang pagbabago, may magandang dulot pa rin. "Captivated by buildings and lights?" I nodded. "Samahan mo pa ng repleksyon ng mga ito sa tubig. Napakaganda..."

Ang hangin ay humihip nang mahinahon, at ang mga ilaw mula sa malayo ay tila mga bituin na bumaba sa ibabaw ng dagat. “Tingnan mo,” sabi ni Kael habang nakatingin sa malawak na karagatan, “ang liwanag na dala natin ay hindi nabawasan kahit na ibinahagi natin ito sa iba. Sa halip, lalo itong lumawak at dumami. Tulad ng apoy—kapag sinindihan mo ang ibang sulo, hindi nababawasan ang liwanag ng orihinal na apoy, kundi nagiging mas maliwanag ang buong paligid.”