Bulaklak Sa Burol Novels & Stories

Sabi pa niya, “Parang hindi step-sibling ang turingan nila. Parang mag-asawa.” Ang bilis kumalat ng tsismis. Halos lahat ng empleyado sa buong floor ay pinag-uusapan na naman kami. Hindi ako lumalabas ng office buong umaga. Pilit kong inaayos ang reports, pero paulit-ulit kong naririnig ang mga bulungan.

Bigla naman natakot ang lahat kaya bagsak na balikat na lamang silang lumabas ng opisinang iyon . Wala na silang magagawa pa kung talagang palalayasin na sila sa kanilang trabaho . Masyado na ring toxic ang kanilang paligid kaya tanggap na nila ang ganitong pangyayari . *******....... LAZY WRITER ✍️.......

[West Atlantics Int’l headquarters, Capital City.] Mapurol at tense ang kapaligiran sa regal building ng kumpanya. Ang mga manggagawa ay lahat ay gumagalaw sa kanilang pang araw araw na gawain na may malungkot at malungkot na mga ekspresyon, hindi tulad ng karaniwang mataong ugali nila noon.

Nang bumukas ito, ganon na lang ang gulat ko nang makita ko ang maraming employee na nagtatawanan at may sari-sariling mundo. "This is what we call the "common area". Dito naglalagi ang karamihan sa mga empleyado tuwing meron silang libreng oras para gawin ang mga gusto nila nang hindi nakakaistorbo sa mga nagtatrabaho," paliwanag niya. Ipinalibot ko ang paningin ko sa mga tao roon. Some of them are eating and some of them are not. May mga grupong nagk-kwentuhan sa isang lamesa at meron din namang solo lang habang nags-cellphone. Actually, meron din ganito sa kumpanya namin sa new york pero hindi parehas ang sigla kumpara rito. Sa new york kasi ay kung hindi pagpapahinga ay pagbabasa lang an

At higit sa lahat— Buhay. Pagpasok ko sa opisina, normal ang lahat. May nagmamadaling empleyado. May nag-aaway na printer. May nagkakape. May nagmamadaling manager. May meeting invites sa email. May tawanan sa hallway. May deadlines. May stress. May trabaho. Pero ako— Hindi na ako katulad ng dati. Mas mabagal ang lakad ko. Mas maingat ang galaw ko.

Saksi ang apat na sulok ng opisina kung paano at gaano nila kamahak ang isa't-isa para bigyan ang kanilang mga sarili sa maka-mundong pagsasalo. Ang malawak at tahimik na opisina ay napuno ng kanilang mga ûngol at halínghíng, senyales ng pagkakasabík at pagkakabalíw sa bawat isa.

Sanchez at walang ibang nakakaalam na naroon siya. Sa buong office building na iyon, ang lahat ay abala nang biglang may smoke alarm na bumukas sa top floor, hanggang sa bumukas din ang iba pang alarms sa buong building ng napakalakas. “Anong nangyayari?” Maraming mga empleyado ang nagsitakbuhan sa opisina nila para tignan kung anong nangyayari at tinatanong ang isa’t-isa sa nangyayari.

This time, iba. Alam ko ‘yon bago ko pa tuluyang buksan ang pinto ng floor, ang mga empleyado ko ay nagsisigawan, nagsisisihan, ‘yung mga keyboard halos binabagsak at hinahampas sa sobrang gigil at inis, ang mga phones na sabay-sabay tumutunog. The kind of disorder na hindi dapat nangyayari sa kumpanyang kontrolado ko hanggang huling decimal.

“Sabi nila dati raw sa Manila, puro diskarte at panlalamang ang gamit niya…” “Ganung klase pala siyang babae, tapos nandito pa rin siya sa kumpanya natin?” “Paano nakapasok sa company mail ang email na ito? May malaki sigurong nakaaway.” Parang sakit na mabilis kumalat ang mga bulungan sa bawat sulok ng opisina. Sa pantry, sa hallway, sa open office area palitan ng tingin, panghuhusga, pagkagulat, at pati pang-iinsulto ang umiikot sa paligid.

Lumabas kami. Agad kong napansin ang kakaibang ingay sa floor. Mas maingay kaysa sa karaniwan. Mas maraming bulungan. Mas maraming taong nakatayo sa halip na nakaupo sa kani-kanilang workstation. May mga grupo-grupong nag-uusap. May mga mukhang gulat. May mga mukhang natataranta. May mga mukhang sobrang curious. Nagkatinginan kami ni Gio.