Bully Drawings Mga Nobela at Kwento

Every weekend, pumupunta ako sa bahay nila para makipaglaro sa best friend ko, but the truth is, gusto kong masilayan ang kapogian niya. Kaya lang minsan, wala siya sa kanila dahil nakikipaglaro siya ng basketball sa bahay ng pinsan nito. Pero kung nandoon naman siya, he would always find time to bully me, at hindi ko alam kung bakit. Kahit sa school, bully din siya. Kaya marami siyang kaaway eh. He would trip his classmates or even tape a piece of paper on their backs that said “I’m ugly.”

Madali lang naman sanang pagbatiin ang mga ito ngunit sadyang may pagkam aldita ang ina at agresibo kaya nauwi pa sa mas Malala. John Michael is a typical bully. Iyong mga bully sa eskwela na malalaki at ginagamit ang kalamangan para apihin ang mas maliliit dito. Malas nga lang at talagang hindi rin nagpapatalo ang baby niya kahit mas maliit ito. Sumingit na naman ang ina. “Kahit anong gawin mo ay maki-kick out ka pa rin dito. Mark my words!”

Or tigers who came out from their dens and suddenly became free and combat their worst opponent buffaloes, elephants and bears. Ilang minuto na sila roon at ayaw tanggapin ng mga nakatataas ang kanilang mga rason. Umiiyak ang apat na babae na tila sila pa ang agrabyado. Sila pa ang nagyayakapan sa harap ng mga guro. Nagsusumbong na inaapi sila ng dalawang bully. Yes, they called Maris and Vookie as bullies. Ipinakita ni Amor ang mga sugat niya sa braso habang ang mga pedicure ni Molly na puwede nang pang-undas ay itinaas pa sa silya upang ipakita sa principal at sa mga kasama nito. Eva and Nora were just crying, mooing so loudly like cows pero walang makitang luha sa kanilang mga mata.

sigaw ng batang si diablo sa kaniyang panaginip ngunit walang nakikinig. Hawak ng isa sa mga bully ang kanyang kuya sa kwelyo nito habang ang isa pa ay walang awang sinusuntok ito sa sikmura. At siya naman ay hawak ng isa sa mga kasamahan nito. Napaluhod ito sa sakit, ngunit hindi ito sumigaw o lumalaban. Gutay gutay na ang suot nitong damit ngunit hindi pa rin lumalaban ang kuya niya. Sa halip, nakangiti pa itong tumitingin sa kaniya habang tangan niya ang isa tinapay na napuno na ng dumi ngunit sinusubo pa rin niya iyon.

Hindi aakalain ng mga ‘yon na ‘yong ginagawa nilang pam-bully sa kaniya ay pang-elementary lang ang galawan. Ayon, bukod sa sampal at suntok na ginawa niya sa leader ay napa-kick-out niya pa sa IMU. Kaya simula no’n wala ng nangahas na may mam-bully kay Elia. Kaya kahit papaano naging kampante siya lalo na’t kung nasa eskwelahan ito. Hindi niya maiwasan na mapabuntong-hininga. Ang gusto lang naman niya ay mag-bar ngayong gabi pero bakit parang ang laki na ng problema niya?

Doon ay sumalubong sa kanya ang ipinadalang friend request kanina. Hindi mo pa rin tinatanggap... saisip niya, habang unti-unting nagdidilim ang kanyang mukha sa inis. Muli niyang hinanap ang account ni Bella at pinindot ang profile picture nito. Isang hand-drawn picture ang bumungad sa kanya. Sobrang abstract ng pagkakaguhit—malabo pero kapansin-pansin ang imahe ng isang matanda na may akay-akay na tatlong maliliit na bata habang nakatalikod.

Si Dahlia naman, biglang sumulpot na parang whirlwind ang saya. “Hala! May group hug! Ako din po, kasama!” ani Dahlia na yumakap sa kanila. Hinila nito ang kamay ng lolo at lola niya, tawa nang tawa. “Tignan po ninyo! May drawing ako!” Inabot niya ang puting papel. Stick figures, may Mama, may Daddy, may Dahlia… at may Lolo at Lola. Hawak-hawak sila ng maliit na batang naka-smile.

Nakita kong nagbaba siya ng juice sa center table at nagsalin sa mga baso. Humarap ako ulit sa mga drawings na nasa harap ko. It was a line drawing of hands, women, flowers and other things that can be seen on a daily basis. The drawings are made up of a single line. 'Yung isang linyang iginuhit ay parang hindi hinayaan ng artist na itaas ang pangguhit na ginamit sa papel. Sa sulok ng mga naka-frame na drawing ay pangalan ni Zyle at pirma.

Nasasabik siguro talaga siya sa ama niyang kailanman ay hindi niya nakilala. Mahigpit kong napahawak sa litrato habang pilit kong pinipigilan ang pananakit ng dibdib ko. Bakit kasi kailangan pang umasa ng batang ito? Napabaling ako sa mga drawings niyang nakakalat sa loob ng bag. Isa-isa ko iyong tiningnan. May drawing ng bahay, puno, aso at may school. At halos mapangiti ako nang makita kung gaano kagaling ang anak ko.

Tahimik nitong itinulak iyon papunta sa kanya. Pagkatapos ay gumuhit ng isang maliit na nunal sa ilalim ng mata ng babae. Eksaktong kapareho ng nunal ni Janella. Doon lamang siya natauhan. Siya pala ang nasa drawing. Bahagyang napakamot si Dylan sa batok. Sa unang pagkakataon, tila siya naman ang nahiya. “Sorry.” Mahina ang kanyang boses.